Aan de lijn

Voordat tennisster Serena Williams een set begon, gaf ze een showtje weg. Na afloop ook. Haar zelfvertrouwen spatte ervan af. En ze maakte het waar. Inmiddels is ze gestopt, maar haar lef op de baan blijft inspireren.

Neem Usain Bolt (‘Thunderbolt’). “Hoe komt het dat je zo snel kunt rennen, Usain?” werd hem gevraagd. Hij had een stuk of vijf broers, allemaal keihard lopend. “Zij zijn sneller dan ik, alleen vinden ze er niet zoveel aan,” antwoordde hij droog. Ook al is hij gepensioneerd, hij blijft een symbool van snelheid en kracht.

Er zijn vast nieuwe helden, maar ik blijf even bij de klassiekers.

En al die prachtige sportlijven. Potdomme, wat mooi. Nee, ik word er niet geil van, eerder begeistert. Zo hóren lijven eruit te zien: met glanzende huiden, strakke spieren en een kaarsrechte houding (ik heb een lichte obsessie met perfectie).

Zoals Friese turner Epke Zonderland doodstil stond voordat hij de rekstok greep. Met open mond keek ik naar zijn zwaaibewegingen. Wat een concentratie.

“Het is allemaal mentaal, hè, wat die sporters doen. Het geloof in jezelf zit tussen de oren.”
Dat kan wel wezen, maar met alleen denken kom je niet ver. Het is de daadkracht, het doen. Het ‘niet lullen maar poetsen’ wat aanspreekt. Hun lef, wat ik benijd.

Laatst zat ik in de supersnelle, glanzend gele, nauwelijks gestabiliseerde kano van mijn man.
Mentaal was ik niet stabiel, fysiek niet. Toen ik mijn zonnebril opzette, sloeg ik bijna om. Hola.

Ik dacht niet: kom, sla die peddels uit en je ziet wel waar je bootje heen glijdt.
Ik dacht: ja maar, als zo’n plezierboot eraan komt en ik lig overdwars in de IJssel, hoe kom ik dan weg?
Dus hing ik met een elleboog aan de steiger en wikte en woog wat af.

Man opperde een touw. Even later liep hij naast me terwijl ik mijn peddelbewegingen maakte.
Net toen ik begon te denken: “Goh, dit is best leuk,” kwam er een bootje aanvaren met vier mannen.
“Hé, kijk nou, daar wordt er eentje uitgelaten!” roeptoeterde een van hen met zijn handen aan zijn mond.

Ik had er geen erg in wat voor lullig gezicht het moest zijn voor de andere IJsselbevaarders: mijn kanotochtje aan de lijn. Op zich winst. Soms is lef de bereidheid om er een beetje knullig uit te zien. Niets zo fijn als wanneer het knopje overbewustzijn even uitstaat.
Daadkracht, daar gaat het om. Volgende keer stap twee. Zonder touw.

sport

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6