Alle inzendingen over Zinloos Zuchten

Ze speelt in 'Zinloos Zuchten', over haar overleden vader, die notaris was, en het bitterzoete sentiment van de saudade. In de studeerkamer van haar vader luisterde ze op jonge leeftijd naar Caetano Veloso en Elis Regina. Daar begon het genieten van vergeefs verlangen.…

Voor minder zou je zuchten in deze hitte, maar ook dàt gaat voorbij; straks komt een malse regenbui en dans ik in de wei!…

ogen dicht kleine vlekken dansend in het zwart zijn gezicht schroeit vreemde plekken in haar eenzaam hart adem in lange teugen ontsnappend in een zucht de waan, de zin verpakt als leugen vernevelt in de lucht…

Wolken verdwijnen Nemen gedachten mee Vliegen door stormen Ver over land en zee Gedachten vervliegen Verdwijnen in lucht Stormen nemen af En ik denk, zucht...…

Huiverend opkijkend Dicht bij de dood Snakkend naar een laatste woord Zachtjes stervend Verloren als mens Delvend naar een laatste wens Stokkend ademend Gevangen in een gedicht Raspend naar een laatste evenwicht Angstig zwijgend Vergeten in de tijd Vergruisd naar een laatste waarheid…

Zoals een pluizige prikharige rode franjesjaal die te strak zit rond je hals, Zoals de wilde waterbaan waarvan je gaat tollen totdat je niet meer weet wat hemel of aarde is, Zoals de lift die plots niet meer van grond wil, Zo voel ik me zonder jou...…

hoe kan ik je uitleggen zelfs met ogen van vertrouwen welke vorm ik geef aan mijn onvatbare wolken ik wil ze letter na letter neerleggen in een speelse lijn voor je tekenen zelfs de kleuren verzamelen waarin ze verbonden kunnen dansen ik schrijf en schrijf de vlinders op mijn huid streel wind in zomerzinnen dicht vergeten rozen dichter…

En daarom zucht ik dus.…

Ik kende het ritme Van het heilig vuur En begreep dat het op den duur Zinloos was om zo te branden Mijn zucht naar vluchtigheid Was even vruchteloos als die naar eeuwigheid Beide kwamen op hetzelfde neer Het gevoelen en ervaren dat wij eeuwig zijn Is tijdig evenzeer In mijn oor is een ruis geslopen In mijn oog een vreemd soort staar…

Ik luister zonder balanceren, spreek zonder taal zinloos zijn mijn woorden zolang het doodszweet in de straten zal bestaan.…

de hand op mijn sidderend ziellichaam, een letter uit behoedzaam denken gericht, als de pijlen die het hart doorboren, mijn geest voor liefde gezwicht woorden, omgang, leven alles in een zucht voor jou gelijk muziek; schone bevrijding van m'n vrezen er bestaat klank nu ik hou…

Met een hydraulische zucht wordt hun onbestaande afscheid voor de zoveelste keer de lucht in geblazen. Na zoveel trainspotting vervliegt zelfs mijn vrije tijd en neem ik spontaan weer deel aan het nachtleven in mijn verbeelding: speels keilen gaslampen gensters licht in voorbijkabbelende lucht tot ze uitgemergeld en verdoofd zijn.…

wangen rusten in mijn handen jij ze aan mij toevertrouwt dan laat je ze zonder woorden toch nog schuchter bevangen je huid roept met zachtheid kom, wil je mij dragend raken ik voel je dan zo tastbaar dichtbij om je adem te smaken en de tederheid in je ogen spreken zomaar als vanzelf zielsveel van nabij laat ons samen een hemelse zucht…

Een drukkend gevoel, onaangenaam… Mijn hersenen ontvangen te weinig zuurstof erdoor, en ik zucht diep om de ontbrekende hoeveelheid aan te vullen. Ik draai me op m'n zij. Je hebt je ogen dicht. Je glimlacht. Slaap je of niet?…

Ik leef mijn leven met humor en pijn Ik zal als het kan er voor een ander zijn Ik droom in dromen Laat gedachten vrij Ik sterf in mijn dood Maar die “laatste zucht” die blijft alleen van mij!…

Het geweld ligt op straat de zinloze menigte joelt en gloeiend hete haat stroomt uit hun ogen Een grote ring om de kring waar bloed rijkelijk vloeit een mens geschopt tot ding op haar knieen gebogen Maar de menigte verdween en de winnaar geboeid kijkt vragend om zich heen wie heeft wie bedrogen..?…

We flappen er vaak zoveel zinloze woorden uit. Soms is het beter te zwijgen en is gewoon 'stilte' nog het mooiste geluid...…

doodse stilte lange rijen uren wachten langs stille grachten lopen, huilen kaarsen branden gebalde vuisten bedroefd om datgene wat is gebeurt de tijd staat niet stil kan niet worden terug gedraaid geweld zinloos geweld geen helpende hand en toch bedroefd waarvoor? De daders? Het slachtoffer?…

Het is zo zinloos als je niet meer kan zeggen wat je denkt En als je, al is het alleen met je woorden, Een persoon al een motief schenkt Zijn wij dan al zover Dat we mensen maar zomaar vermoorden Omdat zij verkondigen wat wij willen Zeggen Met hun eigen woorden?…

Sprekende ogen kijken naar de wereld die niets meer bewijst. Gezichten en maskers vragen antwoorden die winnen. Woorden volgen gehoorzaam omdat gedachten niets meer bereiken waar leugens marcheren. Wie ben ik als ik luister ? Wie ben ik als ik denk ? De vijand die weet ? Of de bondgenoot die vergeet ? Angst is het kompas en dichtbij…

We zullen zacht, zo zinloos zwijgen bij het zuchtend hijgen van een mens die sterft: te vele vragen voor wie wijsheid derft. Vergleden dagen trekken ras voorbij de leegte loenst in lonkend jaargetij.…

Als er opnieuw sprake is van zinloos geweld, (want dat is geweld ALTIJD, zinnig is het nooit geweest), zoals bij Anja Joos b.v. bij die stille tocht was de opkomst best enorm, maar zeg eens eerlijk, wie geeft erom, niemand toch? Zo hard is de maatschappij geworden, dat alles alleen maar erger wordt.…

Waarom, dat vraag ik me af en hoe bedoel je "zinloos"? 't Maakt mij alleen zo boos!…

Ik heb liever een zinvol gesprek dan zinloos geweld.…

Zinloos geweld Wanneer houdt het op Zinloos geweld Misselijk makend Zieke geest Zinloos geweld geen medicijn dat deze wereld daarvan geneest…

en het ontluiken van prille liefde je laat ontwaken in een zucht…

en het ontluiken van prille liefde je laat ontwaken in een zucht…

als de nacht haar deken spreidt mij hult in zachte dromen waar een ster in nevelen schijnt mij liefde wil beloven zal een zucht uit het niets een schreeuw van verlangen de beklemming doorbreken groeien in mijn hart waar rust in mijn dromen de belofte van een ster zal verschijnen in stilte als een zucht uit het niets…

zal ik een zucht wezen de streling die regenboogspiegeling van wervelende kleuren dansend doorheen het fraaiste licht gebroken stralen waar liefde weerkaatst het onweer voorbij dagen hernieuwt zal ik stilte zijn het zachte bedaren die kreet in het ijle door iemand gehoord die ene zucht ontsnapt aan jou lippen in…

ik wil het weten De gedachten in mijn hoofd kan ik niet meer verdragen Je vraagt me waarom Waarom ik het antwoord niet weet En dan geef ik je een kus op je voorhoofd Je lacht me dan uit en laat me verbaasd achter wederom Ik vraag het je elke dag Dan draai jij je om Maar dan neem ik jouw hoofd tussen mijn handen Wat ik dan krijg is een zucht…