Alle inzendingen over gevaarlijke poëzie

Gevaar-gevaren-gevaarlijk! De digitale wereld van nu- is niet mijn idee van een kleine wereld, eerder eentje van heel veel ongelukken…..…

Op weg naar de winkels zijn we en rijden we achter elkaar omdat de scholen weer zijn begonnen en je dus ogen in je achterhoofd moet hebben, evenals ogen boven je oren. Want of ze nou een verkeersdiploma hebben gehaald of niet, in de praktijk komt het er domweg op neer dat de jeugd denkt de wereld en wijsheid in pacht te hebben! Fout dus, jawel, hartstikke…

Desalniettemin blijft het een gevaarlijk idee, temeer daar er al zoveel ouderen ten onder gaan aan dit ongrijpbare gedoe. Nog even en we hebben een lichting kinderen die gewoon geen grootouders meer heeft, want: die geknakte bomen mogen als eerste tegen de vlakte!…

Een idee dat niet gevaarlijk is, verdient überhaupt niet een idee genoemd te worden.…

Herinneringen onder het stof van schoenendozen...hoe we als kinderen uren zoet waren met brandende kaarsen achter een gordijn op zolder. En wie heeft nou niet de tijd in rook zien opgaan? Strak kijkt de lucht op ons neer...ik en mijn zusje. We zochten ons rotjes naar Great balls of fire, maar dat was vroeger. Vroeger wist men nog hoe vuurwerk als een…

Nee, niet ik hoor alhoewel de eerlijkheid me gebied te zeggen dat ook ik wel eens een verkeersregel overtreed! Tuurlijk wel, stiekem door rood licht rijden is er zo eentje, je voelt je meteen een stuk jonger als je zoiets uithaalt, echt waar! Maar de acties die men tegenwoordig uithaalt op de weg, of het fietspad die liegen er niet om! Een simpel…

Al het ongevaarlijke werkt dodelijk.…

Eigenlijk had ik U iets willen vertellen over het weer, maar weet U , dat weer is volgende week nog net zo grappig als deze week, dus dat komt wel goed als ik een nare dag heb, want dit onderwerp, daar schrok ik van, en als waarschuwing wilde ik toch even meegeven, dat er kinderen zijn die maffe spelletjes doen, spelletjes die gevaarlijk zijn en waar…

Wie gevaarlijk wil dichten, moet als een profeet orakels balken in de taal van engelen.…

De kansen dat je om iemand gaat geven met wie je dagelijks verkeert, zijn altijd gevaarlijk groot.…

Het is overdreven van gevaarlijke diersoorten te spreken, aangezien er van elke soort meer door de mens gedood worden dan andersom.…

Zeg nu zelf, die gast is een belediging, een geváár voor de poëzie!”…

Ook niet met poëzie alleen. Samen zijn we Nederland. Waarom dan één persoon de Vaderlandse poëzie laten schrijven?…

Onverantwoord, een ander woord is hier niet voor om mensen zonder telefonisch netwerk en bereikbaarheid te zetten. Veel van mijn kennissen hebben net als ik al jaren een abonnement op Telfort. Om wat voor een reden ook zit de gemeente Axel in Zeeuws-Vlaanderen zonder mobiele telefoon. Oftewel ik en met mij nog veel meer mensen (want ondertussen weet…

Zie je wel, ik wist het. Ik had hier niet naar toe moeten gaan. Een receptie van een klant. Alleen om den brode ga je naar zoiets toe, maar je onderschat de risico’s in het particuliere vlak. Want je leeft nu eenmaal in een klein interactief kringetje, waar altijd dezelfde mensen komen. En ik was hem al zo goed als vergeten. Alleen als ik wat teveel…

Ga zelf op avontuur, via hem of doe als hem, Claus verruimt nu eenmaal de definities van de poëzie. Voor de poëzie staan alle definities gelijk aan grafzerken. Zo kranig is het.…

Een veilige auto is een gevaar op de weg.…

Het roken is zo 'n groot gevaar, dat u het af moet leren. Dit vers zal in het nieuwe jaar het stoppen stimuleren. Ernst-Jan en Fred zijn twee rivalen. Een rookt, de ander niet. Ze zijn verliefd - en dat is balen - op juist dezelfde griet. Ernst-Jan wordt, net als Fred, verleid door Jaquelien, een stoot.…

Gevaarlijke wegen bestaan niet. Weggebruikers zelf creëren gevaarlijke situaties door onoplettendheid en roekeloos weggedrag.…

Gebruik de lift maar niet (gevaar voor schachtvuur). Trede voor trede daal je de trappen af. Zover je kunt gaan. Op hoge benen van angst om het raadsel binnenin te ontrafelen.…

de veiligheidsgordel van het leven kan diegene zijn van wie je het niet verwacht.…

mij, het gevaar voor het breken van de gevoelige snaar gevaar voor verlies en verdriet jouw hart, zo lek als een vergiet goot kokend water over mijn levenslied toen jij me verliet ik hield van jou jouw dimensies gespeeld, gelogen weloverwogen smetteloos gevaar...…

Al branden duizenden liters zwaar chemisch afval, ontploffen containers in tientallen meters hoge vuurbollen gelijk atoompaddenstoelen en voegt de hete rook ervan zich bij de rookkolom, die al urenlang als een met gif en as bezwangerde dikke, eindeloze sliert over het land trekt en uitwaaiert… dan nog zal men de bevolking met vage gissingen of met schattingen…

Een man, die erg veel van vissen hield, had een leuk roeibootje van groengeverfd hout. Heel dikwijls voer hij de grote rivier een eind af. Op een plek waar veel vissen waren, gooide hij zijn hengel uit en ging lekker lui zitten. Heel wat baarzen en karpers werden uit het water gehaald. Het roeibootje bewees zijn eigenaar steeds weer grote diensten.…

De volgende dag ga ik op pad. Eerst knip ik mijn broekspijpen af voor wat koelte, koop in het winkelcentrum Sarinah een soort van Indiana Joneshoed en een mooi vlindermes. Gewapend met deze, wat geld en een camera op mijn borst stap ik met volle moed een taxi in met de taal die ik een beetje bemachtigd had richting treinstation. Deze laat drie uur op…

Het ware gevaar komt niet van buitenaf, maar het zit diep in jezelf, in de blinde vlek in je geheugen, in het afgekapselde, verdrongen deel van je psyche, waar een ondragelijke pijn heerst, die tegen elke prijs vermeden wordt, verdoofd door tabak, alcohol en drugs, diverse vormen van afleiding en herrie.…

Nu ik net in de New York Times van mijn geboortedag las dat Henry Willcox en zijn vrouw Anita Parkhurst gisteren zijn aangehouden op het New York International Airport, en dat functionarissen van onze regering hun paspoorten in beslag hebben genomen, dringt het tot me door dat ik dit niet over mijn kant kan laten gaan. Dit kan ik niet verkroppen.…

' 'Ik neem alle woorden serieus en daardoor ben ik geestelijk ontspoord en zit ik in een kliniek, zat ik, ben er weg, weet je, ik vind jou een vuile klootzak en je hebt mijn leven verwoest met je zogenaamde, edele poëzie!' 'Wijs me dan eens aan waar precies!' en Adam opende een verzamelbundel. 'Dáár! Vuilak, dáár!…

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt: mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt verdrietje, en het helpt niet; zoals je een hand op haar hete voorhoofdje legt, zo dun als sneeuw gaat liggen, en het helpt niet: zo helpt poëzie.…

wie weet waarheen als iemand je lippen zoekt en teder je twijfels kust als handen zich langzaam ontsluiten en je bevrijden uit dichtgekleefde tijden als tussen droom en daad een hemelsbrede kloof gaapt die je zonder meer overbruggen wil als sentiment doordrongen van ongedwongen schoonheid je beweegt tot woordweverij dan voel je poëzie…