Alle inzendingen over hobbelig

De weg terugvinden naar jezelf kan over hobbelige paden gaan.…

Wat is het leven met je auto over de snelweg of met je fiets over een hobbelig pad een gatenkaas een lekkere reep chocolade het einde van de wereld wat je leven ook is je mag er trots op zijn…

Het leven is lachen, het leven is huilen, het leven is hobbels, het leven is kuilen. Het leven is blijdschap, het leven is verdriet. Hoe iemands leven is, dat zie je meestal niet.…

de deur staat op een kiertje het kind in mij kruipt er kirrend doorheen mijn treintje doet spontaan mee frank en vrij ontdekkend de nog zuiverheid van het leven zoekend en dwalend in alles wat in handbereik ligt het treintje legt heel wat af hobbelend over het vloerkleed soms neemt het de hellingproef en die zul je nog wel eens moeten…

De vorm waarin een en ander gegoten dient te worden, daar ligt de hobbel voor mij. Eigenlijk totaal onbelangrijk, maar buiten zinnen letterlijk een hart spuien waar de geest overloopt... Onafgemaakte zin, gebeurt mij wel vaker, soms maak ik mij er van af met puntjes. En toch..... Waar woorden wonen, wonen woorden waar.…

Ze staat aan mijn zijde en loopt met mij de bochtige, kronkelige, onheilspellende en hobbelige weg van mijn leven.....…

De hobbel in de weg, de bobbel in je broek het gevoel van verlangen op jouw leeftijd nog niet weg. Muziek galmt uit kroegjes en de pijn in je arm van die spuit van vandaag je hebt zin in een borrel. Je kijkt even achterom er ligt al heel wat achter je dit leven heeft geleden en zal nog heel wat moeten lijden.…

steeds dieper beweegt de tijd het gedicht in mij verder reikend dan het hobbelige spoor op mijn hand ik bekleed witte vlakken met eindeloos geduld terwijl het licht de trouwe minnaar in naamloze ogen vangt mijn stem raakt de nacht sneeuwt sterren uit hun lange baan toch laat ik hem vreemd in mijn adem bewegen en wanneer…

Lucie, we legden samen een groot deel van de levensweg af; de levensweg die voor jou zo bochtig en hobbelig was met ravijnen en spelonken waar je telkens in dreigde te vallen. Samen leefden we, samen werkten we en samen beleefden we die zo schitterende zomer in Oostenrijk, zo lang geleden.…

Naast het pad, bij de hobbel lag een asperge veld en tja dat was omheind met: precies prikkeldraad, alwaar het kind in belandde. Nota bene; ze heeft nooit meer met losse handen gereden…

Toen reden er karren over hobbelige paden, nu zoeven er bmw’s over doorlatend asfalt. Er is genoeg geld. Maar wat doen we ermee?…

het gevoel van de lente komt de winter gaat het felle licht over het water de stroming schittert kabbelende vogels schreeuwende meeuwen jengelende kinderen prachtig die contrasten ik loop en ik denk ik kijk en ik voel ik zie en ik ruik ik hoor en luister en bundel de energie het ruisen van het riet meerkoeten hobbelen als drijvende…

Ik zie een hobbel in je zak. Is dat je dienstpistool, misschien of vind je 't leuk om mij te zien? Z'n knuppel bleek het toen te zijn. Hij voelde zich geweldig fijn en na een afscheidswoord van dank verliet de man d'r achterbank.…

De weg ernaar toe was prachtig, intens met soms een verdwaalde hobbel... Maar voor mijn gevoel was het pad naar je hart de mooiste wandeling die ik ooit heb gemaakt. Jaren bleef ik het pad bewandelen, zonder angst, want ik wist dat als ik een verkeerde afslag zou nemen, jij me wel weer in de goede richting zou sturen.…

In stilte hobbel ik achter haar aan over zandpaden, grind en asfalt en door de blubber. Haar geheimen, die woelen en broeden onder de oppervlakte blijven mij vreemd.…

Al slepen soms de voeten zwaar en struikelen we vaak over hobbelige wegen we klampen ons stevig aan het leven vast met alle kracht wat ons is gegeven. Ons leven is niet altijd gemakkelijk maar samen te dragen, dat maakt het licht want onze blik is op later en ook op de toekomst nu gericht.…

Want zijn karakter was goed en gelijkmatig als zijn cadans en de muziek van de wind in zijn wielen zal… Zingen van de ijzeren Flanderien die op een koersvelo rijdt langs hobbelige kasseien uit gres of porfier, in de zon, in de hagel, in de sneeuw met de wind mee of tegen, bergop of bergaf.…

Toen de middag ten einde liep passeerde aan de brede vensters een optocht van paarden met ruiters die ongetwijfeld het nabijgelegen natuurgebied gingen doorkruisen en onze taxi bracht ons hobbelend en schuddend tenslotte door de stromende regen weer naar huis.…

Met de expertise van hun volwassenheid en levenservaring die geheel tegengesteld is aan mijn weerloosheid, kwetsbaarheid en argeloosheid kwebbelen en babbelen de grijsharige dames naar hartenlust op de achterbank van de Opstapbus die als een mislukte cake-walk hobbelend, hotsend en botsend haar weg aflegt zodat al mijn interne organen in opstand komen…

We hadden in het witte en hobbelende busje vele straten van mijn geboortestad, mij zo geliefd, vertrouwd en bekend, doorkruist. Onze bestemming was een soort aspergeboerderij, gesitueerd in het buitengebied van het dorp Alphen en daarheen zetten we dan ook koers. Hier wordt het bedrijf van het steken van asperges beoefend.…

We doorkruisten het landschap in het hobbelende, schokkende voertuig en hielden halt bij de "Belvertshoeve", een etablissement dat als het ware in de wildernis is gesitueerd, ver van de bewoonde wereld en namen plaats aan lange tafels.…

de foto’s nemen hem bij de hand leiden hem naar lang geleden ver weg uit het heden met diepe put onverwachte hobbel afgrondrand boerderijbrand duikt op ’s morgens om vijf uur het is al (extra) licht buurtgenoot wordt opgebracht over Botjes Verdrait huilend opgeborgen dronken doorgereden na ongeluk stoere dorpsagenten jagen verder op kapot…

De taxi, die op tijd gearriveerd is, zal hobbelend en schokkend, hotsend en botsend haar weg afleggen tot mijn ergernis, zodat mijn hele lichaam in opstand zal komen en de auto zal haar weg vervolgen door mij onbekende en onbestemde villawijken waar echter ongelooflijk kapitale villa's het uitzicht uit het voertuig zullen bepalen.…

Door wonderlijke kracht gedreven snelde het zomaar al schokkend en hobbelend voort. Wat zal ik er verder bij bedenken? Ja, het ging hard tegen een steile berg op, daalde daarna af naar een dal, kwam bij een meer terecht. Vanuit het water kwamen allemaal griezelige monsters naar me toe. Maar mijn wagentje vluchtte pijlsnel weg.…

heenweg in de bus op de grijze krullen een elegante, eventueel zelf gehaakte baret, die scheef en halfstok op haar hoofd hing en als mijn vertrouwelinge heeft ze me snoepjes aangeboden zoals inmiddels tot onze stilzwijgende gemeenschappelijke traditie is gaan behoren en op de terugweg door Landgoed Den Utrecht werden we heen en weer geschud door het hobbelige…

De bus had mij hobbelend en schokkend door Brabantse dorpjes gevoerd waar de welhaast identieke bebouwing nauwelijks nog tot mijn verbeelding kon spreken en in Den Bosch had ik een uur lang staan kleumen bij de bushalte.…

Zou ik ooit wel in staat zijn om alle opvoedkundige hobbels te nemen of zou ik uiteindelijk ook in een programma als ‘Schatjes’ eindigen? Een aantal uitzendingen later weet ik hoe het zit. Als op vrijdagavond het Tv-programma begint ga ik er eens goed voor zitten om me eens lekker te laten bevestigen in het idee dat ‘ik weet hoe het moet’.…

Donkerbruin, hobbelig met een dun laagje sneeuw als poedersuiker. IJskoud. Opa blijft voorlopig goed geconserveerd, net als de enkele bloem die neergelegd wordt. Op de ouderwetse manier gaat de kist het gat in. Drie touwen, zes paar mannenhanden, die van mij verpakt in leren handschoenen die ik al voor heel wat aparte dingen gebruikt heb.…

Dan vergelijken ze me maar met een luidruchtig en achter elkaar hobbelend oranje-legioen.…

Dan hobbel ik een beetje achter haar aan. Soms verstop ik mij en dan begint het geroep. Moes, waar ben je? Poezemoes kom dan! Maar dan doe ik net of ik gek ben en niets hoor. En op het moment dat ze roept ga ik naar huis hoor. Dan kom ik er als een gestoorde aan rennen. Zo komen wij de dag al een heel eind door.…