Alle inzendingen over knik

Ik knik terug. Ik (h)uil.…

Hoofse knik...…

Een stille knik ter begroeting. Een knik ter bevestiging van gemeenschappelijke hoge nood.…

zit niet te azen op een fout in de taal een knik in een gesprek hou dan je bek maar luister eens echt naar wat je hoort of leest het is niet de kortzichtigheid van je hersenpan maar het niet gebruiken van…

Een hoofd draait naar links Met onbeschrijfbare snelheid Een knik omlaag Richting duiden Het lijf verstijft Het lichaam verstart De tijd bevriest Voor een moment Totale leegte Dan de angst…

in de snikkende stilte zijn het woorden van belang die het gevoel weten te vangen die omarmen de stilte verstaat zich het beste met veelzeggende blikken met knikken of schudden en neergeslagen ogen die achter leden terugblikken…

Mijn dochter spreekt konijnenbont is deze winter in de mode maar vermijdt het zelfs in je laarzen ze worden levend afgestroopt om kwaliteit te bewaren Ik knik en voel het in mijn maag misselijk wroet mijn laars en denk de mode is fucking dwaas…

Toen ‘t komisch geintje uit mijn mouw geschud was dat ik een stijve saaie burgertrut was toen lachte niemand, men zat “ja” te knikken ! Zo gaat het nou ook met mijn leiderschap, toch duidelijk een kolossale grap.”…

zien ze niet hoe haar zomerjurk nog steeds om haar heen danst hoe haar benen een lichte knik naar binnen maken als ze rent horen ze niet hoe ze giechelt als ze de bal terug schopt ze moeten m'n meisje geen mevrouw noemen dat moeten ze niet doen…

Welhaast vergeten, de vinger aan de pet, de hoofse knik en een hoed die respectvol een dame toelacht. De moeder en het kind dat verbaasd een oude man aanschouwt, de glimlach van beiden om de grap van het leven. De groet, niet omdat het kan. Het rijmen laat ik aan u over.…

Ik knik van ja Hij lacht En zegt dan zachtjes trots: Wat is ze mooi, hè mam...…

Zomer, roep ik, overnacht bij mij: want het appelbloesembed staat klaar en jonge paddestoelen zingen Vivaldi, overjaarse violen knikken portato een nieuwe geur van jasmijn bevrucht de nacht mijn kat is dood.…

weet jij veel van blikken die je doden met hun lach van de angsten van jezelf die je bij de ander zag weet jij veel van openheid van het doen of jij het bent van het knikken en het strelen alsof je jezelf herkent weet jij veel van wat ik voel en kan het je wat schelen je weet het niet het geeft ook niet je bent één van de velen…

Een warme golf van liefde stroomt door m’n lichaam alsof het niets is en m’n benen beginnen te knikken als je je blik over me heen laat glijden Ik zie dat je kijkt maar durf niets te doen; jij neemt een risico, niet ik.…

Mijn knieën knikken en ik zoek steun en ik snak naar adem terwijl ik op je leun. Je sleept me mee naar een wereld van gevoel zonder woorden, je weet wat ik bedoel die echte hartstocht, dat maak jij in mij vrij. Dat intieme is er alleen tussen jou en mij!…

met een bleekrode blik ontwijkt men het zware, een knik als het waren, niet op zuiver zien gericht men ervaart voor een periode zekere gevoelens buiten proporties handelt dan vaak ook manisch verblind voor latere aardse geboden dit opperste rose genot wil ik mijzelf nimmer ontzeggen het zou wellicht windeieren kunnen leggen maar…

Maar er ontsnappen namen, thema's en motieven waaraan ik zin geef door te knikken. Dan mag ze gaan, stikkend, de rug tot roofkat, bloeddorst op de tong. En nu zij op het nippertje ontsnapt wordt ze tot bijtens toe gevaarlijk voor wie haar op de gang vraagt hoe het eigenlijk wel ging.…

Ik knik en steek het pasje in een gleuf. “Daar komt uw geld uit” corrigeert hij me. Ik wil iets zeggen, maar slik het in. Ik voel mijn hoofd bonzen. Ik kijk naar het paneel en hef aarzelend mijn hand.…

nycticorax/nachtrave als alle auto’s zwijgen loop ik de velden in en schrik: een sprinkhaanvogel achter mij is tegendraads in dit seizoen van ver van over de rivier gekomen en waadt mijn dode hoeken in en uit doorlopend knikken hij en ik: wij staan op iemands rode lijst wij gaan de weg van alle vlees ------------------------------…

Ons rest slechts een hoofse knik en een deemoedige groet naar onze vrienden, met een bezwaard gemoed doch lichte tred verlaten wij dit toneel. Wij zijn, uitgeschreven.…

Soms, als ik naar de hemel staar, knikken we even naar elkaar. Ik heb een afspraak met een boom dat hij zich over mij ontfermt en witte bloesems bloeien laat wanneer ik in zijn wortels slaap.…

Ik knik vol spanning Voel vlinders In mijn buik Je streelt mijn voet Aait de laars Ruikt het leer Bewonderd De prijs was Natuurlijk veel Te hoog Dus liet ik het hierbij…

Roosjes sieren een geurige wand Viooltjes lachen naar mij Margrietjes knikken me aardig gedag En toch, ik ben niet blij Voel de warmte van de zon Een briesje streelt mijn wang Vogels zingen een liefdeslied En toch, ik ben zo bang Druppeltjes kussen mijn mond Mijn schommel laat me zweven Een regenboog kleurt mijn haar En toch, ik voel…

een traan nuchter van geest en vertrouwen maakt het rouwen lichter op de dag het is geen feest maar het mag een enkele lach herinnering ogen spreken van gedrag er ligt zwijgen in het groeiend zien vluchtige blikken, voorzichtige knikken een hand rust op een schouder het weten, we worden ouder…

Elke keer weer die zelfde koppen, stempelen of knikken naar de jaarkaart, soms verbaasd grijpen naar wisselgeld, iemand vraagt om 2 of 3 zones, betaald wordt ie ergens afgezet. Op tijd drukken op dat knopje dat rood oplicht, weten waar je moet zijn.…

Floxen knikken elkaar vriendelijk toe. Als een klamme deken hangt de warmte over de tuin. Ik veeg een druppel zweet van mijn bovenlip, verwijder een wesp uit het lege glas en vraag me af hoe de toestand in Darfur is met al zijn hittebestendige onmacht.…

depressiviteit is usurperend voor je het weet is het gemoed triest gestemd tranen dringen leed in de botten het hart doet gestoord de maag draait zich om ziet de darmen wanstaltig bewegen vreemde geluiden produceren ogen verwijden starend schouders hangen armen in rouwstand knieën knikken bevestigend de keel dikt buikpijn completeert…

ik ben verdwaald handen kennen me polsen aan te korte armen met vuisten dreigen ze hoofden knikken met een vreemd gezicht ik zocht je maar jouw trekken blijken ook gewist in het geluid herken ik wel je stem maar je woorden zeggen niet dat je me kent ik pak je bij je jas draai je langzaam om je borsten zijn er nog, maar in je…

een zacht gebaar waarmee hij haar de stoeprand wees de knik, een hand het lachje van begrijpen toch wist zij zich van beiden nog de wijste er zijn geen woorden meer er is ook geen verzetten gevangen in haar regelzucht van rust de stille tucht voor buitensporig gaan hij had de naam van een charmeur kende kleur en…

Daar zat hij, in de stoel bij het raam glazig kijkend, thee verliezend uit zijn rechtermondhoek, weet ik nog in lichtblauwe pyjama, als bevroren kan je me horen -knikje- kan je me zien knik.…