Alle inzendingen over naaimachine

In onze jeugd, onder de hoede en leiding van onze nog jonge en speelse moeder, hebben we uit bonte, fleurige stof de schorten vervaardigd met behulp van de oude naaimachine van oma. De kledingstukken droegen een geschulpte rand en een frivole, gerimpelde rok en zo heeft die oude machine toch nog dienst gedaan.…

In een muurkast in mijn woning staat nog altijd de naaimachine, voorgoed werkeloos en buiten bedrijf, één van de weinige erfstukken en het trotse en dierbare bezit, eens, van mijn allerliefste, overleden moeder. Eens, lang geleden, toen lichaam en geest haar nog niet in de steek hadden gelaten, vervaardigde zij met de machine haar eigen garderobe.…

De mooie naaimachine was het trotse en mooiste bezit van haar, die geranseld, getekend en verbitterd was door het leven. Nu rusten Netty en ook mijn moeder voorgoed onder zachte, bruine, rulle aarde…

Mevrouw T. bracht haar dagen door achter de naaimachine en vervaardigde een hippe, modieuze garderobe voor haar dochter. En zo herinner ik mij tevens hoe mevrouw in vervoering kon raken door de muziek van Bizet, namelijk het duet uit de "Parelvissers"; "Ouie, c'est elle, c'est la déesse". Deze muziek weerklonk dan door de huiskamer.…

Haar moeder bracht lange dagen door achter de naaimachine en vervaardigde een hippe garderobe voor haar dochter.Ze luisterde bij voorkeur naar het Duet uit de "Parelvissers": "Au fond du temple saint".…

Het kost je heel veel energie en je hebt al eeuwen niet een naaimachine in handen gehad. Tegen de tijd dat je het weer goed in de vingers hebt, is de corona crisis hopelijk alweer voorbij.’ 'Maar ik wil wat doen.’ ‘Lieve schat, onze bijdrage is dat we ons zelf gaan isoleren en geen gevaar voor onszelf en medeburgers vormen.…

spel met de kunstig-geornamenteerde pootjes en met het gladde, donkerbruine, generfde hout van mama's geliefde secretaire, alsof zij het bureautje liefkoost en wil verwelkomen in de bescheiden ingerichte kamer van een overjarige "studente" En ook de oude klok is erbij van welks zwarte cijfers ik de tijd leerde als vijfjarig kind en daar is de naaimachine…

Lucia's moeder zat hele dagen achter de naaimachine om een hippe garderobe voor haar dochter te vervaardigen en ze luisterde zeer graag naar het Duet uit "De Parelvissers" van Bizet.…

De patronen werden op de stof gespeld en uitgeknipt en de kleding werd in elkaar gestikt op de naaimachine. En zo vervaardigde ik hele garderobes voor mijzelf, voor mijn oma, mijn zus en moeder en ze aanvaardden dit dankbaar en gingen er opgewekt en zonder commentaar in gekleed.…

Haar moeder - een gezette matrone - bracht lange uren door achter de naaimachine, ijverig werkend aan een modieuze garderobe voor haar dochter en wij, de vriendinnen, speelden toen nog met onze Midge- en Barbie-poppen waarvoor we als het zo uitkwam eveneens leuke kleertjes aanschaften.…

De papieren patronen werden op de stof gespeld en het geheel werd uitgeknipt en de kleding werd in elkaar gestikt op de naaimachine. En zo vervaardigde ik hele garderobes voor mijzelf, voor mijn arme zus en voor mijn moeder. Ze aanvaardden dit dankbaar en gingen er opgewekt en zonder commentaar in gekleed.…

Dit alles in radicale tegenstelling tot het florissante uiterlijk van velen van de overige meisjes uit de klas, die bijvoorbeeld lang blond haar hadden soms samengebonden in een paardenstaart en wiens moeders ijverig de naaimachine hanteerden om hun dochters te doen verschijnen in de meest modieuze creaties.…

Toen moeder op de leeftijd van 84 jaar kwam, stond haar dierbaarste en kostbaarste bezit, de dure elektrische naaimachine, werkeloos en doelloos ergens in een kast en de oude, lieve handen rustten stil, werkeloos en roerloos in haar schoot.…

Vandaag de dag raak ik geen naaimachine meer aan, maar daarmee is niet beweerd dat de bonte en uitgebreide collecties in de kledingzaken ooit de pasvorm zullen hebben van mijn vroege creaties of dat ik ooit nog met zoveel kinderlijk en onschuldig plezier en ijver zal werken aan weer een nieuwe rok, jurk of lange broek.....…

Vorige week heb ik met mijn blauwe naaimachine een mooi gordijn gemaakt van vlaggetje. Grote pluche randen die mijn paarse handjes strelen, want letters worden woorden, woorden zoeken naar een komma, spatie, punt?…

Ze zit iets voorover gebogen achter de oude naaimachine en laat de stof soepel onder de naald doorglijden. Pantalons zijn het ditmaal. Tientallen gingen er vandaag al door haar handen: katoenen damesbroeken. Om haar heen andere bedrijvige vrouwen. Buiten beschijnt de zinderende zon het fabriekje.…

Ze weet niet dat het testosteron mijn lichaam tot een naaimachine maakt. Vriendelijk vraagt ze of ik naar de kinderen ga. Gelukkig ben ik nooit aan die lastpakken begonnen. Maar ik heb een ander standaard verhaal. Ik heb maar een zoon en die zit in een inrichting.…

Maar stel dat ik een zeer beperkt budget heb, maar dat ik vermoed dat het goedkopere overhemd geproduceerd is in een land waar kinderen van acht jaar oud achter de naaimachine zitten.…

Ik denk aan mijn moeder achter de naaimachine. Ik keek graag naar haar. De geconcentreerde blik, ze wist goed waar ze mee bezig was. Ik pluisde ‘de Knip’ uit, op zoek naar broeken en jasjes. Ik wees ze aan, zij maakte ze. Met kritische blik gaf ik ‘mijn bestelling’ door. ‘Ik wil die broek, maar de pijpen iets wijder en de tailleband hoger’.…

Mijn moeder achter de naaimachine, haar korte krulhaar, de grote oorbellen. Een jaar of veertig moet ze zijn geweest. Heb jij misschien nog wat digitale foto’s van haar? appte mijn broer. Ook hij had geconcentreerd gebladerd door fotoalbums. Thuis, in zijn woonplaats. Emoties zijn lastig, maken je week, besluiteloos.…

Op de keukentafel stond een naaimachine en een mand met lapjes. Wat een verschil met de situatie bij mij thuis. Mijn moeder zat nooit zo vriendelijk op mij te wachten. Ze vroeg nooit wat ik wilde doen. Ze lag meestal in bed of op de bank als ik uit school kwam. Als ik ranja wilde moest ik het zelf inschenken.…

Drie avonden heeft ze achter de naaimachine gezeten om een prachtig pietenpak voor haar kind te maken. Vanmorgen verraste ze hem daarmee; tranen met tuiten. Hij wilde het niet aan. Haar eigen frustraties kwamen ook boven en schreeuwend stonden ze als kemphanen tegenover elkaar.…

Ze moest eens weten dat de vriendenkring hem de naaimachine noemt. Ik wens haar ex en zijn vriend veel geluk en de vrouw ontelbare orgasmes. Wat was ik blij weer rustig thuis te zijn en nam nog een whisky. Hoe kan ik al het leed op de wereld verzachten. Dat lukt niemand. Daarom schrijf ik er over.…

Als ik veel vroeger dan normaal thuiskom, zit de vrouw van de dominee achter de naaimachine. Ik vertel mijn moeder en haar wat er gebeurd is. Ze reageert heel ingetogen en meelevend. Dat kan ze heel mooi. Het is wel duidelijk dat ze al veel verhalen over de meest gruwelijke sterfgevallen in ernst heeft moeten aanhoren.…

Die muis draagt altijd een rok en woont onder in de naaimachine thuis of hij slaapt in de lade van het bureau van de tandarts op de kindertekeningen en bij de tandenborstel.…

Maar de goede moeder zwoegde na werktijd achter de naaimachine, voor het koude avondoog tegenover de buren. Zwiep, zwiep, zwiep in de wollen overgooier door moeder gemaakt en de stoere wandelschoenen, leunend tussen het aanrecht en de keukentafel. De beentjes in maillot heen en weer. De kleren zijn heel mooi. Buiten schijnt de zon.…

Kwam rouwen over Theo van Gogh, waarvoor hij deze keer zwijgend de stoel naast de naaimachine pakte waar ik geconcentreerd bierdopjes vast zette op een jurk. Meestal liep ie wat rond en lokte me naar beneden om te roken. Ik rookte alleen in de bijkeuken. Geïnspireerd door hem zette ik de eerste weggeefwinkel van onze stad op.…

In de hoek stond een ouderwetse naaimachine met een trapwiel. Aan de andere kant stonden veel dozen met een flinke laag stof op het karton. Een aantal waren er geopend. Bjarne zag direct dat er boeken inzaten. Hier had ze dus ook nog boeken opgeslagen. Geen honderden boeken, maar duizenden boeken. Haar fanatisme was grenzeloos geweest.…

En veel mensen sloten zich op in het kamertje onder de naaimachine. Ja zei Klaas Vaak dit was het volk van Stekel en Pekel, het is echt gebeurd.…

Hij liep als een naaimachine. Wouter nam plaats in de zijspan en eenmaal daarin gezeten zag je alleen nog zijn rode geruite pet. De barones was ook naar buiten gekomen en moest om hem lachen. Mien reed rustig weg en de barones bleef net zo lang zwaaien totdat ze de hoek om waren.…