Verhalen

Walter waagde het erop: ‘heb je nog het een en ander meegemaakt?’ Maar stiekem wist hij het antwoord al wel op zijn vraag. ‘Ik heb gedroomd vannacht, Walter. Het voelde zo goed. Al twijfel ik enorm of dit mij verder brengt dan waar ik nu ben, maar mijn gedachten vertellen mij, dat het goed zit. Zoals altijd. Dromen houden misschien weinig mensen bezig…

De zachte winter verspreidde zich over het land. De zon ontwaakte en de maan viel in een stille slaap. Enkele donkere wolkjes aan de horizon werden zachtjes in oostelijke richting geblazen. Een laagje dauw op het kleine beetje groen dat nog over was, verzette zich tevergeefs tegen de al opgewarmde aarde. Intussen hadden de zonnestralen het raampje…

Lukas staat op het perron. Zijn vader heeft hem daar met de auto naar toe gebracht. Vanaf hier mag hij helemaal alleen verder reizen. Lukas is bijna tien jaar. Het is de eerste keer dat hij zonder zijn ouders met de trein naar oma reist. Oma Pleister woont in een klein stadje. Maar niet in een normaal huis. En ook niet in een flat. Ze woont in haar…

Wie heeft het niet meegemaakt met z’n kind? Een verkeerde opmerking, net luid genoeg uitgesproken zodat iedereen deelgenoot is. Plaats delict: de buurtsuper. Mama heeft net de dagelijke boodschappen op de band gelegd en staat – gehypnotiseerd door de piepjes van de kassa – glazig voor zich uit te kijken. Ook Emir houdt zich rustig en kijkt verveeld…

Gisteren staat er ineens een buurvrouw voor mijn deur, ding-dong ik doe open. Dit buurtje - iets jonger dan ik - vraagt ineens aan mij of ik grote handen heb. Moet ik toegeven dat ik flinke kolenschoppen onder aan mijn armen heb zitten en verbaasd hou ik mijn handen omhoog. Ineens geeft zij mij een grote ring met een prachtige steen er in. Ik weet…

Even met de firma New World Products gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik de Afdeling Krokodillentranen even van u?” Fluks werd ik doorverbonden met een of ander hakkelend public-relationstiepje. De baas kon mij niet te woord staan, want die zat angstig bevend als een rietje onder zijn bureau. Wat ze voor mij kon doen? Dat wist ik haar, goedgehumeurd…

Het is klaar. Na de zomer zal Woemi naar een andere afdeling gaan. Ze heeft een voldoende gekregen. Waarom weet ze zelf ook niet. De helft van de tijd is ze in de grote afdelingskeuken te vinden. Bij haar grote liefde, het paddenjong. De andere helft van de tijd zit ze in de huiskamer, roept Mammarouchi uit bed, zorgt ervoor dat Paul niet idioot…

Er werd gebeld en er stond een erg boze man voor de deur. Ik hoorde iets over Bouw- en Woningtoezicht, en zonder mijn reactie af te wachten stampte hij mijn huis binnen. 'Eens kijken wat hier allemaal gaande is,' bromde hij. En nog iets over buren die hem hadden gebeld. Ik schrok me wild. 'Wilt u misschien een kopje koffie?' hoorde ik mezelf vragen…

Hij valt niet meer weg te denken uit de inventaris van een modern gezin: de spelcomputer! Ook ik heb mijn vrouw uiteindelijk kunnen overtuigen, of misschien was ze gewoon mijn gezeur zat. In ieder geval, Emir heeft ook een spelcomputer, een Xbox360 om precies te zijn. Ik weet het, Emir is nog jong, maar dat zou je toch echt niet zeggen als je ziet hoe…

Het strand van Scheveningen was stil en donker, maar nog warm van die zonnige zondag. De vuurtoren die op bliksemachtige wijze het strand verlichtte, speelde als goochelaar die de wandelaars in het donker om de beurt tevoorschijn toverde. We liepen met z’n drieën over het strand, Wolter mijn vriend en tussen ons in Jeltje zijn vriendin. De kleine…

Het moment dat ze haar fiets van het slot haalt en de standaard met haar rechtervoet omhoog wipt, staat hij voor haar. Recht voor haar neus. ‘Hoi,’ zegt hij amicaal, en op een manier of tot op dat moment de tijd had stilgestaan. Alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden, hun beider levens nooit gescheiden waren geweest. Al die maanden van groei…

Tien uur 's ochtends. Ik word wakker in een bad van zweet. Weer een nachtmerrie. De zomerzon staat hoog aan de hemel en de slaapkamer voelt als een sauna. Die rotzomer… sinds ze weg is. Wéér een nachtmerrie, en ik word opnieuw duizelend in het zweet wakker. Ik trek de gordijnen open, wankelend op m'n gammele benen. De koek is gewoon helemaal op. Je…

Ik ben op het werk. Drukke dag, veel te doen. Toch moet ik even snel naar huis bellen om iets te vragen. Ik pak de telefoon en druk op het knopje ‘thuis’. Luttele momenten later gaat de telefoon over. Nu kunnen er twee dingen gebeuren. Of mijn vrouw neemt op, ik stel haar snel de vraag, krijg meteen antwoord en kan verder met mijn werk zonder…

Bedtijd, het dagelijkse ritueel, de vaste ingrediënten. Speelgoed opruimen, kus voor mam en dan ... wie het eerste boven is! Papa ligt vandaag voorop, hij bereikt het eerste de trap en begint aan de dertien treden naar boven. En daar begint de ondergang, net voordat de dertiende trede is beklommen klinkt het van één meter lager “wie het laatste boven…

Op de rand van mijn bed zat een heel klein mannetje. ‘Wat denk je van het leven?’ vroeg hij en lachte zoals alleen maar kleine mannetjes kunnen lachen. Toe maar, knikte hij aanmoedigend. ‘Ik vertel het niemand. Ik verzwijg alle geheimen zoals geen mens dat doet.’ Ik voelde een verlangen om tegen hem te praten. ‘Ik verwacht groot te worden, geleerd…

‘Ben je wakker?’ Ik trek de deken nog wat verder over me heen. ‘Nee’, mompel ik haast onhoorbaar. Een vrouwspersoon loopt naar het raam en trekt met een ruk de gordijnen open. ‘Dan word je dat maar’, zegt ze fel. ‘Het is weer tijd namelijk’. Het is weer tijd. Tijd waarvoor? Was ik niet gaan slapen om de tijd te vergeten? Ik hou niet van tijd. Het…

Schuchter namen we plaats aan tafel bij de meest gevreesde bridgers van dat weekend. Ruud, de fanatiekste van de twee, schudde met kennersblik de kaarten en begon zwijgend te delen. Reg, zijn partner, zag er gelukkig wat toegankelijker uit. Ik was doodnerveus en ik deed een poging de heren wat milder te stemmen. 'Heren,' zei ik dan ook liefjes, '…

Drukkend warm. De tuindeuren open. Het uitzicht: groen. De aarde, de bomen, struiken, het asfalt, alles laat nu een specifieke geur los. Samen een zomerruiker. Boven de Dordogne, een half uur rijden hiervandaan in noordelijke richting, rommelt het. Langzaam trekt een onweersbui in zuidelijke richting tot de Lot hem weer terugkaatst. Dwars…

Mijn hand ligt op haar buik. Ik voel een zwakke wee. Intuïtief kijk ik verder. 'Dokter bellen, direct!' roep ik tegen de leerlingverpleegster die op mijn driftig bellen aan komt hollen. De moeder suft en het kindje is bezig geboren te worden. Ik zet haar benen in de juiste stand en zonder me om handschoenen of andere steriliteiten te bekommeren, vang…

Wat kan het in een klein landje als Nederland toch raar zijn met het weer. Ik woon in Zeeland en er is hier al 4 dagen aan een stuk regen en regen. Een kennis van mij woont vlak bij Zwolle en wat denk je, hij staat elke avond zijn gazon te sproeien. Hoe is het mogelijk nog geen 300 kilometer uit elkaar en dan zo verschillend. Maar hier is het…

Onthoud mij, geef me een plek in je hart. Als het niet anders kan is een plek in jouw hoofd ook goed. Zeg me maar wat je denkt. Ik zag je gaan, met gebogen schouders, een schril contrast met je opgewekte glimlach. Ik probeerde de mijne te rechten, ik wilde niet dat je ging. Mijn tranen komen als ik de deur dichtdoe, zachtjes. Daarna zou je dan terug…

We lopen door Rome. Woemi vertelt. Eigenlijk heeft ze het er nooit over. Haar abortus. Het is geweest, over en klaar. Een jeugdzonde, een faux pas. Het was een vriendelijke dokter, dat weet ze nog. Een beetje gehaast misschien, zakelijk ook wel, maar geen verwijtende blikken, geen preek of boze opmerking. Een onoplettend, een beetje dom, naïef dorpsmeisje…

'Mogen wij ook bloot?' vroeg Julius van vijf. 'Natuurlijk mag dat,' antwoordde ik alsof ik die vraag allang had verwacht. En terwijl hij zich van zijn kleren ontdeed, hielp ik Myrthe van twee, met haar roesjurkje, haar rompertje en haar babydikke luier. Julius keek spiedend rond en ik hoorde hem denken: Dit wordt hartstikke spannend. We waren…

Ze glimlachte bij de herinnering en begon de trap af te lopen. Na de tweede trede hield ze stil bij de foto aan de muur. Lachend keken hun kinderen haar aan vanuit een ver verleden. Wat waren ze mooi en wat was ze trots geweest op hun vijftal. Jammer dat het, enkele jaren na het maken van de foto, een viertal geworden was. Hun prachtige oudste zoon…

De vrouw keek neer op haar overleden man. Hij lag er mooi bij in zijn trouwpak. Het paste nog steeds en stond hem prachtig, net als toen hij het bijna zeventig jaar geleden voor de eerste keer aan had. Jammer dat ze hem zijn glimmende, zwarte schoenen niet meer aan hadden kunnen doen. Maar echt erg was dat niet want je kon zijn voeten toch niet zien…

Het was weer een drukke dag vandaag. Maar ook een leuke. Ik ben met een 'oude' vriendin samen wat inkopen wezen doen en langzaam raakt mijn leventje steeds meer op orde. Het was niet makkelijk na al die moeilijke jaren, jaren van verdriet en pijn. Daarna nog eens een zware verslaving; hoe het allemaal mogelijk kan zijn om dit alles te doen in…

In een grijs verleden had mijn zusje een winkeltje in handenarbeidmaterialen. Het was een klein en knus winkeltje, waar ik vaak in te vinden was. In de avonduren gaf zij les aan huisvrouwen uit het dorp, die naast de alledaagse beslommeringen ook nog graag iets leuks wilden fabriceren. Ook werd zij vaak uitgenodigd door verschillende verenigingen om…

Het is druk op het terras, aan de kant van de Meent dan, daar waar de zon staat. Er wordt druk gekletst en heimelijk of openlijk wordt al het passerende schoons bewonderd. Ik nip aan m'n Westmalle dubbel en kijk af en toe naar de overkant, waar een knappe blonde dame op een bankje druk zit te sms'en. Over de brug komt een man van middelbare leeftijd…

Het is niet erg warm. Maar het is fijn toeven in de tuin, gezelschap gehouden door een glas helder water en een boek. Zonder een voet te hoeven verzetten zit ik in Bandoeng of Klaaswaal. Het volgende moment vaar ik op een kleine viskotter of zit ik vijf weken in een ballon die over Afrika vliegt. Men zou meer moeten lezen. De was wiegt zachtjes aan…

Met de handen samen en de ogen stijf dicht baden we, zowel voor als na elke maaltijd, het Onze Vader, het Wees Gegroet, met als nabede: 'Lieve moeder Maria, zegen Ome Wim en onze kindjes, Amen'. We hadden heel veel ooms en tantes, maar voor deze oom werd bij ons zesmaal daags gebeden. Hij was onze Heeroom en stond als zodanig hoog aangeschreven…