Verhalen

We gaan boodschappen doen en nou beken ik meteen: ik heb er een bloedhekel aan, vind het een drama, eerst een muntje, dat ik dus altijd kwijt ben, om in dat verhipte karretje te stoppen, om er dan achter te komen dat niet alle vier de wielen dezelfde kant op draaien. Parkeer het dwarse karretje weer bij zijn soortgenoten en neem er eentje uit de volgende…

Als Charlotte me het verhaal vertelt is ze al jaren dood. Mijn Woemi, haar Woemi. We drinken thee aan de grote tafel die bezaaid ligt met kranten, post, reclameblaadjes. Dezelfde tafel waar ze vroeger op Woemi en de rest van haar kroost zat te wachten. Met thee, een overjarig kaakje en een halve, vaak al uitgedroogde sinaasappel. Klaar om te luisteren…

In de jaren '85 -'90 nog steeds werkzaam zijnde in het schoonmaakgebeuren waren we normaal gesproken met vier personen en eentje daarvan was Jan. Jan was een simpele ziel die niet al te lastige dingen moest vragen, want hij zei (bijna) overal ja op! En zo kwam Jan in dienst, niet in de mijne maar in die van het bedrijf! Hij kwam altijd op de fiets…

De dag dat ik tegen mijn man zei , ik sluit daar een deur want er opent zich elders wel weer een ander raam, wist ik dat de toekomst alleen maar mooier en rustiger op een goede manier kon worden. Als je sommige dingen namelijk niet los laat kan het voelen of je denkbeeldig gevangen zit, al zijn er geen echte muren, onzichtbare muren kunnen wel degelijk…

Ik ben al een tijdje niet meer geweest. Woemi begrijpt er niets van. 'Je zou zeggen dat je nu tijd genoeg hebt om haar te bezoeken'. Haar, dat is Charlotte, de inmiddels zwaar demente moeder van mijn eerste Woemi. Lang geleden, een mensenleven lang geleden. Wat moet ik haar zeggen? Dat ik bij lag te komen van alweer een nachtelijke uitspatting?…

Frits, een jongeman van vijfentwintig jaar, liep een steile berg op. Deze was enkel rotsen en verbrokkelde stenen. Er groeide geen enkel plantje op. "Ja, ik ga in die hut op de top van de berg wonen," dacht Frits verheugd. "De tovenaar, die mij dat gisteren aanraadde, beloofde mij nogal wat. Volgens hem zal ik daar macht krijgen. Waarover? Om over…

Sommige geluiden krijg je nooit meer uit je systeem. Zo ben ik wanneer ik een eettafelstoel over een houten vloer hoor schuiven, weer even "thuis". Niet in m'n huidige thuis, maar het thuis waarin ik de wereld in al haar vormen nog moest leren kennen vanuit de veilige basis die ik thuis noemde. Ik had nooit gedacht dat ik zo'n klein, betekenisloos…

Het zal om- en nabij 1985 geweest zijn dat ik op het lumineuze idee kwam, na een reclame gezien te hebben, een dagje op stap te gaan met de trein, niet alleen omdat we vlak bij het station woonden, maar het aanbod was: treinreis, entree Madurodam, openbaar vervoer in den Haag en toegang tot de Pier. Dat alles voor het bedragje van nog geen 8 gulden…

Van het groepje dat een tweetal banken rechts voor me zit, kan ik vanaf mijn plaats alleen de man op de hoek zien. Hij wordt, aan het gesprek te horen, vergezeld door drie vrouwen. Zijn wat bedeesde uitdrukking boven het dunne snorretje fluistert dat hij zich in de minderheid weet. Hij past op zijn woorden. Het zijn collega's, de toon heeft een zweem…

Voor onze klas stond een paar keer per week, juf Bouwman, je sprak in die tijd de leerkrachten niet aan met hun voornaam en eerlijk gezegd zou ik die niet eens weten ook, maar dat even terzijde gelaten. Deze juf had een aantal eigenaardigheden, niet alleen maakte ze zich op met zo'n beetje alles wat er aan make-up voorhanden was, nee ze stonk ongekend…

Het was heel lang geleden dat ik met de trein geweest was. Elke coupé stond nog blauw van de rook, de asbakjes klepperden dat het een lieve lust was, als de deur van het toilet openging raakten reizigers met een staanplaats niet zelden buiten bewustzijn en niemand had nog van Wifi gehoord. In de wagons werden ook dieren vervoerd, er lag stro op de vloer…

Mijn vriend Bruno heeft het snode plan opgepakt om de enige snackbar van Bierum te overvallen. Op zijn zolder heeft hij een kleine wietplantage en hij heeft na twee jaar werkeloos te zijn geweest in Delfzijl een baan bij een groothandel gekregen. Daar werkt hij nu een maandje en volgens eigen zeggen gaat het gesmeerd en toch wil hij de snackbar gaan…

En dan is eindelijk de kogel door de kerk, niet letterlijk natuurlijk want er worden al genoeg bommen gegooid, nee de handdoek is in de ring gegooid, ook alweer niet letterlijk want we hebben hier in huize T geen ring om die dingen in te gooien, maar nee: de beslissing is genomen en manlief heeft de honneurs waargenomen, voor wat betreft de overstap…

PAASKONIJN FOP OP ZIJN BEST EN SLECHTS Paaskonijn Fop werd wakker en sprong onder de douche ha ha lente en fijn naar zijn mama nog een dagje wachten en een bord soep toe hij sprong wild op en neer en rende weg. Kijk daar was de kerk en daar het paasvuur daar rome daar de boot hij sprong er op voer naar Paaseiland en bekeek de beelden en de vogels…

Deze bloeiende buurt van Groningen ontvangt heel wat levenskracht van kundige nijverheid, die door fabrieken vol stuwende onderneming geleid wordt. Levendige straten stralen lustig en moedig met hun nieuwe woningen. De winkels en warenhuizen staan als jonge trotse vorsten der handel zelfbewust en eigengereid naast die welbekende markt zonder tijd,…

Het drama was compleet, de monteur kreeg het niet voor elkaar na drie volle uren te hebben staan knoeien aan de cabrio om het voetgas te installeren. En dus ging hij maand vier in, want inmiddels duurt het al zolang voor men actie onderneemt die ergens toe leidt. Eigenlijk moet het líjden zijn, want dat het een lijdensweg is, dat is wel zeker. Telefoontjes…

Luid geklop en voortdurend geratel van wagentjes en houwelen zijn de muziek van de mijn. De stoere werklui staan nederig gebogen voor grillige, zwarte gewelven. Opeens klinkt angstwekkend geknal. Alle mannen dringen dicht opeen, want overal spookt dreigend gas rond. Het houweel slaat hoog in de zoldering. Onmiddellijk stort een ondergronds…

DAGJE AAN ZEE MET FOP Foppe kan erg weinig maar heeft wel fantasie. Voor zijn moeder moet hij een verhaaltje schrijven over zee want daar woont hij nu ver van mama af. Hij fietst van franeker naar harlingen en stopt heel vaak onderweg wegens moeheid. Aan zee ziet hij boten naar de eilanden hij stapt zomaar op. Aan boord gaat hij aan dek zitten het…

Je vraagt je bijna af: wat, wat is in vredesnaam een gewone dag? Een dag die zonder noemenswaardige acties verloopt? Een dag waarin de telefoon niet gaat? Een dag dat je geen app, mail of sms ontvangt? Of een dag dat de deurbel niet gaat? Wat is een gewone dag? Een dag als gisteren, waarin mensen ook gewone dingen deden, dingen zoals kinderen uit school…

Op de internationale dag van de vriendschap vind ik, moet het er toch maar eens van komen, een soort van ode aan de vriendschap, de vriendschap met jou. Ik hoef je naam niet in te vullen, je leest me regelmatig en zult bij het lezen meteen zien: verroest, ze bedoelt mij. Dat klopt. Ik bedoel Jou. Omdat je er altijd bent, als ik je wat vraag, omdat je…

Ze is klein, tenger en prachtig om te zien. Ze lijkt zich hier niet van bewust. Ernstig kijkt ze me aan, zucht eens diep. ‘Wat wel lastig is, hij is een podiumkind’. Ik kijk haar vragend aan. ‘Bij ons op school heb je allerlei groepen. De alto’s hangen altijd op het podium rond. Hij is dus een alto. Ik ben meer rock met een heel klein beetje gothic…

Een aanhoudend ultrahoog geluid was het enig voor Geert hoorbare, dat hem meteen ook verbaasde. Hij schuifelde al geruime tijd met de stroom gedaanten mee, die een lange rij vormden om zich enige tientallen meters verder bij de haven in te schepen. Op de hoge pieptoon na was alles doodstil en van schuifelen was ook nauwelijks sprake, omdat hij het contact…

Tijdens mijn fietstocht besluit ik met de fiets aan de hand over het modderige zandpad te lopen dat langs een kloostermuur leidt, om mijn middagbroodje te eten. Op de muur zie ik een lange rij gebeeldhouwde reliëfjes van de kruisiging van Jezus. De een na de andere afbeelding glijdt aan mijn oog voorbij en ik zie de vromen weer voor me. Mannen en vrouwen…

De voorjaarswind waait koud. Sneeuwklokjes en krokussen kijken al vol levenskracht in het rond. De meeste bolgewassen slapen nog in de aarde verborgen. Acht lange witte vingers uit de geestenwereld bewegen zich. 's Nachts wroeten die vingers in de grond. Tegen de morgen beginnen de aardkruimels een pittige geur te verspreiden: een lucht van smakelijke…

Charlotte en Julia waren alleen in de kleedkamer. Julia opende enthousiast de kartonnen doos, en zag de twee verschillende grootte koperen klankschalen die Thomas had besteld. Ze pakte één schaal in de handen en bekeek dit opgetogen. Charlotte zat met belangstelling naar de klankschaal te kijken en zei: “ik vind dat de schaal er mooi glanzend…

Een blik werpend op de tv waar eega naar zit te kijken, komt er een stokoude tram beeldvullend voorbij. In Rotterdam reed het ding, natuurlijk reden ze ook elders, maar deze gaf de randstad erbij. Omdat ook ik in die stad gewoond heb, wil ik nog wel eens kijken, maar eega is superkampioen zappen en voor het qua geluid tot e doordringt is hij al zeven…

Men heeft moeite met alles dat anders is en wordt multicultureel opgeroepen zich te voegen bij wat ánders is. Ik ben anders. Geboren in Nederland. Blank. Vrouw. Uit een blanke Nederlandse fascistische moeder en een blanke Nederlandse afwezige vader, in een hardwerkend welgesteld gezin. Mijn moeder kon niet van me houden. Dat was erg voor haar, is mij…

Wendy deed de deur open van haar kantoor en liep naar haar bureau. Stef stond in de deuropening en zag Lisa met een gebogen rug staren naar de grond, ze durfde Stef niet aan te kijken. Wendy ging tegenover Lisa zitten en keek naar de deuropening en zei: Stef, kom verder. Ga zitten op de stoel naast Lisa. Langzaam liep hij naar Lisa, en stond achter…

Chantal stond op het voetpad om de motor te starten. Ze had een afspraak met agent Joost Hoorndijk. Plotseling voelde ze een hand op haar schouder. Ze maakte een sprong in de lucht van schrik en haar gegil echode door de straat. Ze draaide haar hoofd om! En keek in rode ogen van Lucas die nat van traanvocht waren en zei: “je laat me schrikken! idioot…

Ahn is zeven jaar, maar gaat niet naar school. Ze heeft geen broertjes of zusjes en maar één vriend; Haar hond ‘Hoa’. Haar vader kan zijn gezin niet onderhouden dus moet zij een bijdrage leveren in de kost. Zo verpakt het Vietnamese meisje zeven dagen per week ‘s morgens schildpadjes in vacuüm getrokken sleutelhangers. Eentje schenkt ze iedere dag…