Dat vraag ik mij soms af, waar doe ik het voor? Punt.…

In mijn leven heb ik vaak ervaren iemand echt nodig te hebben. Maar dan ook ECHT! Een arm om me heen, uit oprechte liefde. Een vermanend woord, uit oprechte liefde. Het volwassen worden, met liefde en oprechtheid. Dit alles heb ik gemist. Vooral vanuit mijn opvoeding van mijn ouders. Het misschien komt dan vaak naar voren, de hoop van het misschien…

Het heeft denk ik met de herfst te maken, de geuren die de bomen loslaten om bladeren te laten dwalen. Of met de dwaalgeest van mijn ziel die de horizon aftast. Op een middag lig ik plotseling weer depressief op bed, ik krijg herinneringen door in mijn brein. Mijn vader is weer agressief, tijdens mijn jeugd en in mijn herinneringen. Schizofreen en zonder…

Het als het ware gebeeldhouwde meisjesgezicht van mijn moeder in de kussens op haar sterfbed en de aanraking van haar hand op die van mij (de hand die nog de ring droeg die de liefde bekroonde die mij de wereld heeft geschonken; de bonte, veelkleurige wereld, die zij nu voorgoed verliet) verbieden me welhaast te vermelden hoe mama vaak veranderde van…

De foto oefent door de atmosfeer die ze uitstraalt een goede werking uit op al mijn zintuigen. Ze toont het antracietgrijze water van het Wilhelminakanaal met in de schimmige verte de ijzersterke constructie van de ophaalbrug. Nog juist op de voorgrond, in pasteltinten, een gedeelte van een passerend schip. Uit de blinkend-metalen schoorsteen kringelt…

Dat van die oude boom, die zo ziek is, maar waaraan je van de buitenkant niets kunt zien. Dat van dat kristalheldere water, dat zo rijk flonkert in de ochtendzon, maar verstoken blijft vis, omdat erin leven onmogelijk is. Dat van die mensen die zoveel praten, maar zo weinig zeggen. Wat zijn ze van plan? Dat wat mijn zintuigen lijken waar te nemen, maar…

Vervloek niet de hardgroene hulstbladeren of de schaduwen van de lommerrijke bomen die zich in grillige patronen neervlijen op de straat of de streling van de wind langs je gezicht. Vervloek niet de dagen die je gegeven zijn en die elkaar in statige regelmaat opvolgen.... De hulstbladeren, de schaduwen van de bomen of de wind of de opeenvolging van…

Kijk, het 'waarom?' wordt zo vaak gezegd. Vooral bij tegenslagen en het verlies van je dierbaren. En als er dan een God is, waarom doet hij dan niks? Waarom worden gebeden niet verhoord? Dat heb ik mij ook vaak afgevraagd, als christen. 'Ach, je hebt toch jouw geloof?' wordt dan tegen mij gezegd. Inderdaad heb ik mijn geloof, maar geloven…

In de straten die zich uitstrekken aan de voet van de heuvel waarop sinds jaar en dag de Sacré Coeur haar koepels verheft, zoals een ongeduldige minnaar aan de voeten ligt van zijn toekomstige echtgenote, overvielen mij eens merkwaardige gevoelens van verdriet, vervreemding en veroudering. Alsof de tijd reuzenschreden had gemaakt en ten onrechte gehele…

Hoge verwachtingen heb ik niet meer van het leven, want dan kan ik alleen maar teleurgesteld worden. Maar ik blijf altijd hopen dat bepaalde situaties ten goede gekeerd worden. Het geloof in God en veel gebed is voor mij dan ook zeer belangrijk. Ik heb 3 mooie dochters en ik houd ontzettend veel van ze! Destijds heb ik ze - vanwege echtscheiding…

Tweemaal per jaar bezochten we samen de bijna bejaarde internist. Bij die gelegenheden reed ik de rolstoel met daarin het zware lichaam van mijn oude moeder zijn spreekkamer binnen. Hij bekeek een en ander doorgaans verterderd, welwillend en een beetje geamuseerd. "Het bloed is goed, maar het hart is zwak" verklaarde hij en: "We zijn allen aan de…

Hagelwit gekalkte lijnen liggen al weken lang dood als een pierop het uitgebluste grond. Stippen verbleken In 't verboden verklaarde strafschopgebied, De ballen te slap. Achter slot en grendel. Waren die niet rond? Geel geven! Nee, Rood! En een penalty voor dit winterweer, Maar die sleutels zijn kwijt.Morgen Helvoirt uit, We gaan er voor!…

Op die zondagavonden bezocht ik haar en sloeg ik haar gade in de vele gedaanten en stemmingen die schenen voort te vloeien uit haar geestesziekte; soms was ze ontdaan en opstandig naar aanleiding van het beleid in het psychiatrisch ziekenhuis, dan weer was ze verzonken in neerslachtigheid; ook zag ze soms spoken en demonen in haar verwarring. En…

Dat ik nooit een breed publiek zal aanspreken met mijn teksten, dat wist ik al. Geen probleem, schrijven doe ik allereerst voor mijzelf, daarom houd ik ook geen rekening met nieuws, al of niet up to date. En dat ik niet iedere week een sterke instuur, is ook normaal. Zo goed ben ik nou ook weer niet en dat is prima. Vorige week teveel aan mijn hoofd…

Naar een plekje van stilte, bewandel ik het kronkelende pad van zand en grint, terwijl gevoel in emoties als seizoenen in beelden voorbij glijden en koude en warmte mijn lijf doorstromen. Kleine gebroken takjes, door vroege vrieskou, raken mij en vertellen hoe gevoel in leven kan gesmoord worden,afgesneden, door gebroken zijn, van voedend bestaan…

Ach ja, pluk de dag, normaal toch? Een levensmotto voor zovelen. Het klinkt in ieder geval positief, toch? Ik denk er anders over, want het is niet zo logisch om "zomaar" deze uitspraak te gebruiken! Ik zal uitleggen waarom ik het anders bekijk. Toen mijn broer ernstig ziek werd, met het vooruitzicht dat hij zou sterven, leefde hij per dag…

Hartstikke fijn hoe Anouk ons land dit jaar met 'Birds' heeft vertegenwoordigd. Het ging over de zelfdoding van een ballerina en qua inhoud en uitvoering had het zeker moeten winnen, maar die Deense furie was net even overtuigender. Anouk heeft mooiere tatoeages dan wijlen Amy Winehouse, maar ze bekt wel als een viswijf over haar collega Ilse de…

Ik heb een afspraak bij de contactlenzenspecialist. In zijn kleine "optische" laboratorium waar hij zijn beroep uitoefent, beschikt hij over instrumenten waarvan de exacte werking mij ontgaat, maar waarmee hij de toestand van mijn ogen, van de mij dierbare lichtgroene ogen, van de spiegels en instrumenten van mijn ziel, kan vaststellen. Het is…

Er zijn van die mensen, die met bombarie alles eruit persen, om maar hun eigen gevoelens te verbergen. Ik ken een vrouw die dat doet. Haar gezicht is getekend van pijn, expressief, vol van rimpels en tóch lief. Soms lelijk, soms mooi. Ik weet dat ze niet zomaar "uit de kast komt", dus ik luister gewoon vaak naar haar. Maar ja, ik wil binnendringen…

Vrijdagochtend, 13 september 04.25 uur: na een sanitaire onderbreking van mijn nachtrust lig ik al weer enige minuten in bed. Via de met een korte haak vergrendelde slaapkamerdeur en een dichtgeschoven rolhordeur, op ongeveer één meter afstand van onze echtelijke sponde, hoor ik verdachte geluiden op ons balkon. Deze herhalen zich en zo spoed ik mij…