Oost en west duiken in de schuilkelder. Hun vrede is een wankel bestand. Ze dansen om hun gouden kalf. Het westen zweert bij woekerwinst, een fortuin dat slapend bloeit. De stem van het volk wordt in gekakel gesmoord. Het oosten gelooft blind in die ene wind, een gespierde hand die alles effent, alles voor iedereen zolang de zweepslag van de tiran…

Het sociale gedrag van mensen die met de trein reizen is best interessant. Ten eerste is er het afbakenen van het territorium. Tassen worden pontificaal op de stoel naast de reiziger gezet, zodat er, alleen als iemand het persoonlijk vraagt, ruimte gemaakt wordt om samen op een tweezitsbankje van de NS verder te reizen. Negen van de tien reizigers…

Dan kom je op een site terecht op Internet en boek je impulsief een gidsenreis voor juli naar Ierland. Meer omdat ik dan niet alleen zou moeten gaan. Juli werd wel september, maar goed …ik ging. Er konden maximaal 8 mensen mee. De eerste weken zag het er naar uit dat we met zijn vieren zouden meegaan. Op het laatste moment werden het er toch…

Ik wist me gewoon geen raad meer. Zal ik nu wel of niet gaan? Ik besloot er nog even over na te denken. Snel verstopte ik de brief in de kast onder mijn nachtjaponnen. Daar zou Yusuf niet gaan zoeken overtuigde ik mezelf. Opeens rook ik een verdacht luchtje. Haastig rende ik naar de keuken. Verdorie, mompelde ik. De aardappelen zijn aangebrand.…

Poezenkind is niet meer, ze heeft afstand genomen van haar verleden, parmantig werd ze volwassen. De katers vinden het niet erg, eindelijk kunnen ze een keertje ongestoord uitslapen, geen luis meer in de pels. Zij zoekt ook geen bescherming meer bij mij, helaas, het kleine, zachte, ronkende bolletje vindt nu dat ze niets opschiet op schoot. Daar staat…

Wat moet ik ermee… mijn dromen. Mijn afschuwelijke dromen. Wat ervan te zeggen? Er zal wel niemand bestaan die dat ooit heeft meegemaakt, zo snel achter elkaar… eerst Moeder dood, daarna mijn innig geliefde… Wat te doen? Erover praten? Met wie? Met mijn vrienden of vriendinnen? Ik heb er nog maar enkelen, en familieleden heb ik niet meer. Dat krijg…

Ik hoorde van een pastoor, die veel van dieren hield. Hij had een klein katje van net een half jaar oud. Op een dag was het beestje hoog in de boom geklommen en hij kon nier niet meer uit. De pastoor probeerde van alles om het diertje eruit te halen. De boom was te dun om er in te klimmen. Hij kreeg een erg goed idee en bond een touw om de boom…

Goedemorgen jonge meneer. Obert het vandaag in deez’ appetijtelijke nazomer en heb je Joris Pennestip toevallig gezien? Of zit-ie weer achter vrouwe Bubbeltjes in Blookerdroom aan? Ach ja het is niet normaal meer,allemaal stadse fratsen: Men kent de frontières kennelijk en echtelijk niet meer dat zwerft en schuimt lonkt en lummelt maar Het…

Op mijn blote voeten stap ik door de branding. Het water voelt lekker warm aan. Ik heb mijn broekspijpen opgerold zodat mijn broek niet nat wordt. De schemering begint al zachtjes om mij heen neer te strijken. Aan de horizon zakt de zon steeds verder en verder de zee in. Haar rode stralen verspreiden zich over de hemel en steken haar in brand. Stap…

Ik wandel door het pittoreske Heusden, een stadje met statige huizen en romantische straatjes. Een schitterend haventje met ophaalbrug en wat heel speciaal is. Heusden is omringd door stervormige stadswallen en heeft enkele grootse stadspoorten Het was een druilige avond en de straatlampen gaven door de regen een mistig licht. Ik kan u zeggen dat…

Nealan haar moeder was erg lief en soms liep ze, met haar handjes stevig de rokken van haar moeder omklemt, door het huis. Haar moeder en vader liepen de hele dag door en ze wilde niets missen van wat er allemaal te zien was. Vaak waren er mensen die ze niet kon verstaan. Er kwam wel geluid uit hun monden, maar echt iets zeggen deden ze niet. Sommige…

blunderend kapitaal, van armoe moet ik wel vanuit de onderkast, waar ik trouwens eindelijk uit ben gekomen, als geen ander ervaar ik de gearriveerden, geborneerd in eigengereidheid, overschreeuwend de nieuwkomer, men wil geen nieuwe dromer, slechts een gedicht waar alleman voor zwicht, maar wel angstig voor een woord, dat nog niet eerder werd gehoord…

Neen, het is geen schrijffout en ik zie nog steeds goed. Nou, ja goed; met bril dan. Mijn buurman van een paar huizen verderop ziet niets. ‘Stekeblind,’ zoals hij zelf placht te verwoorden. ‘Altijd al geweest.’ We zien elkaar -nou ja, ik hem en hij mij op zijn eigen wijze- ongeveer drie keer per dag bij het uitlaten van de honden. Keurig binnen het…

‘Heb je de dokter al gebeld,’ vroeg mijn partner vijftien jaar geleden. ‘Ik ben niet ziek,’ antwoordde ik cynisch, want ik wist echt wel wat ze bedoelde. ‘Maar je hebt het beloofd.’ ‘Ik doe het ook.’ ‘En wanneer?’ ‘Morgen; ik beloof het.’ ‘Dat zei je een maand geleden ook. We hebben het er toch over gehad, of wil je het uiteindelijk toch niet?…

- Ik doe niet moeilijk. Het kan geen kwaad te beseffen waar je geboren bent. Ik moet altijd denken aan het mooie verhaal over Boeddha. Naar wereldse maatstaven hoefde hij zich nergens druk om te maken, maar toen hij buiten de paleismuren kwam, schrok hij van al het leed dat er bestond buiten zijn weten om. Hij heeft toen het heft in eigen handen genomen…

De haven ligt er verdacht stil bij. Mijlen onder de deinende spiegel schokt de aarde van schrik. De golf is onstuitbaar verwekt, een breuklijn snijdt het middelpunt. Suist er een ster door de dampkring? Rommelt de vulkaan in de Stille Oceaan? De ijsberg kalft af onder een broeikas. Een scherf van tien ton voegt zich bij zee. De bodem, de kustlijn…

Ik mag nu niet doodgaan, want ik wil de rest van m'n leven van je houden. Mocht m'n hart kunnen spreken, het zou jouw naam spellen. Ik wil je nu zien, zo meteen, straks, binnenkort, vanavond, op zekere dag,altijd. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik je lichaam ken, uit m'n hoofd en op alle andere manieren. Als ik je stem hoor,wordt iedere muziek…

Menstrueren doen zoogdieren al sinds het ontstaan van haar soort. Intrigerende factor daarin is hoe vrouwen daar al die eeuwen mee zijn omgegaan. Wat ik ermee bedoel, is de praktische kant van het ongemak daarbij. De reden dat ik mij dat afvroeg, is dat ik in de supermarkt stond met een mandje vol van die pakjes die ons in deze tijd daarvoor ruimschoots…

In mijn jeugdjaren waren er niet zoveel momenten om van te snoepen. Dit bedoel ik letterlijk, want een lekkernij krijgen was er niet vaak bij. Toch was er in die tijd één constante die ik niet vergeten kan. Het was een weerkerend patroon, dagelijks. Ik bezie het nu als de periode waar mijn verleiding hardgrondig op de proef werd gesteld. Ik denk zelfs…

Zoals u wel door zult hebben denk ik zeer diep over de dingen na. Dit gaat zelfs zover dat ik echt aan handelen niet meer toekom. Het verbaast mijzelf dan ook, dat ik hier en nu nog tijd heb om dit met u te de delen, Het is dus een tijdrovend en vermoeiend proces en daar gaan we al de mist in. Het is een proces en u weet, op allerlei gebieden…