Veel partners die hun leven tot sleur zien worden, blijven bij elkaar, overwegen soms de sprong in het diepe maar springen niet uit angst voor het onbekende. Soms steekt het kwaad de kop op en wordt de mens uit hebzucht en begeerte, verleidt tot de misdaad om een probleem op te lossen. Isabel van der Steen heeft na twintig jaar huwelijk genoeg van…

Het zou een makkie worden. Haar maat had alles verkend. Het huis werd bewoond door een alleenstaande vrouw. Ze was niet thuis. Geen huisdieren, zelfs geen goudvis. Je stapt er zo naar binnen, had hij gezegd. Terwijl de inbreekster voorzichtig door de tuin sloop, vond haar speurend oog gauw de zwakke plek. Daar, ja daar, zei zij in zichzelf. Het…

“Nou, ga zelf maar kijken dan, als je me niet gelooft!” De woorden galmen na in mijn hoofd. Straks komt Merel mij zoeken, ik moet hier weg en gauw! Op mijn tenen – de planken mogen niet kraken - haast ik mij naar de overloop en vlucht Wiesjes kamer in, die zich bevindt aan het eind van de gang. De spiegel aan de wand brengt mij weer terug in…

Ze kennen elkaar van de bergsport, zitten op dezelfde club; als het circus in zijn winterresidentie verblijft komen ze elkaar regelmatig tegen. Voor de goede waarnemer is het duidelijk dat ze elkaar aardig vinden; hij een knappe vent met een gevaarlijk beroep en zij een sportieve sensuele vrouw. Hij verbergt zijn gevoelens, zijn vrouw is zijn partner…

De chemie raakt uitgewerkt, vuur van de passie dooft en liefde gaat over in vriendschap of partners groeien uit elkaar en leven in ergste geval in staat van oorlog; ik zag het zo menigmaal. Hij kijkt naar de vrouw met wie hij ooit gepassioneerd de liefde bedreef; hij verdraagt haar aanwezigheid nauwelijks. Ze organiseert zijn leven, is zijn dwangbuis…

'De man is dood, U hebt hem doodgeslagen verdachte, er zijn meerdere ooggetuigen'. 'Welnee, meneer de rechter, hij is gewoon omgewaaid toen ik met m’n armen zwaaide en hij is buiten mijn schuld op z’n hoofd gevallen. "Het is m’n geloof, het staat in onze heilige boeken, die zo oud zijn als de mens, iemand van een ander geloof edelachtbare, zien…

De zaal zit vol huilende mensen. Mijn moeder en ik op de voorste rij. Iedereen die ik ken is er. Is ze de enige die niet huilt? Zelfs Otto, die mijn vader niet kende, huilt. Mijn moeder moet de plechtigheid nu gaan leiden, ze kijkt emotieloos, ze ondergaat alles met eenzelfde rust die over haar kwam toen mijn vader haar voor de eerste keer sloeg.…

We lopen door Rome. Woemi vertelt. Eigenlijk heeft ze het er nooit over. Haar abortus. Het is geweest, over en klaar. Een jeugdzonde, een faux pas. Het was een vriendelijke dokter, dat weet ze nog. Een beetje gehaast misschien, zakelijk ook wel, maar geen verwijtende blikken, geen preek of boze opmerking. Een onoplettend, een beetje dom, naïef dorpsmeisje…

Je kunt veel met blikjes, je kunt een blik werpen in iemands wereldje, maar ook in de speeltuin. Dat doe je dan als je bang bent voor represailles, omdat je weet dat je wel heel fout bezig bent? Wij hadden het vroeger niet zo breed. Dit moet dan de verklaring zijn voor waar ik u nu deelgenoot van maak. Een soort verzachtende omstandigheid zullen…

In ons kantoortje aangekomen zag ik dat het rolluik voor het raam helemaal was neergelaten. Wanneer Andy hier gewoonlijk de kas op maakte na sluitingstijd van de zaak, wilde hij niet op z’n vingers gekeken kunnen worden maar ook niet claustrofobisch opgesloten zijn. Nu stond ik in een door T.L. verlicht kantoor met mijn voordeligste kant, m’n bovenbenen…

‘U kunt daar gewoon met Euro’s afrekenen’, verzekerde de baliemedewerker van de bank ons. ‘Dat weet ik, maar wij willen met zo min mogelijk contant geld op reis’, antwoordde Andy, m’n man. Hij keek schichtig om zich heen en trok de portemonnee uit de binnenzak van zijn jack. Met een temperatuur van 32 graden zou een ieder z’n jasje thuis laten. Andy…

Na de glaasjes, vergezeld van worsthandjes op egelprikkers, klimt de roosvisite onder veel rokkabaal in de engelenkast, waarop de tegelfantast heeft geschilderd: 'Tatortcriminelen'. Maar geen moord is nog gepleegd. Toch komt inspecteur Inspecteur in zijn Moldau het dorp binnen rijden. Hij is alleen, want zijn makkestent is wegens gehoorproblemen…

Het paasverlof is arm aan nieuws. De pers neemt de bloedvlek onder de loep. De fotograaf zoekt een brede hoek. De bijziende kroongetuige kreeg een duw. Toch herkent hij in een waas de verdachte worsteling, het flitsend lemmet en rondom graait hij naar zijn bril. De hoge hallen van het station zijn verzadigd van paniek. Een roofmoord tijdens…

“Meneer, ik houd u staande. U fietst op de stoep. Daar krijgt u van mij een bekeuring voor. Mag ik uw legitimatie?” “Nee, agent, u bent dik, u draagt een oorring en uw haar zit in de war. U bent niet gerechtigd mij te verbaliseren. Waar is trouwens uw pet?” Als ik de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten goed begrijp, hoort dit soort conversaties…

Wat is er toch aan de hand met sommige ouders van tegenwoordig? Ze brengen hun kinderen om het leven alsof het vliegen zijn. Ik hoorde vorige week van een man in Middelburg die zijn kinderen en daarna zichzelf van het leven heeft beroofd, deze week van een vrouw die vier baby’s in haar tuin heeft begraven en vandaag weer zo’n geval in Oostenrijk.…

hier lig ik dan, uitgegleden op een gladde badkamervloer, miste de laatste trede van de trap waarop ik stond, had net mijn laatste streek geplaatst, ik dacht nog, dit rijmt voor geen meter, beter haal ik verhaal, nog beter, dicht ik het, maar ik haalde het net, niet, ik ben wijlen…

Wat moet ik ermee… mijn dromen. Mijn afschuwelijke dromen. Wat ervan te zeggen? Er zal wel niemand bestaan die dat ooit heeft meegemaakt, zo snel achter elkaar… eerst Moeder dood, daarna mijn innig geliefde… Wat te doen? Erover praten? Met wie? Met mijn vrienden of vriendinnen? Ik heb er nog maar enkelen, en familieleden heb ik niet meer. Dat krijg…

Vliegen lopen over zijn hoofd. Een bakje rijst staat tegen de muur. Zijn vingers om de tralies gekruld. De man moet ergens in de dertig zijn. Hij is mager. Zijn gezicht heeft een ruw voorkomen. Met een gevoel van schaamte kijk ik hem aan. Zijn pijn en verdriet is voelbaar. Zachtjes mompelt hij ”Ik heb het niet gedaan.” Ik weet niks te zeggen en haal…

Men kan wel zeggen dat Peter R. de Vries een superspeurneus is, die verscheidene moordzaken heeft opgelost. Ik denk daarbij aan de moord op een ouder echtpaar en de moord op een Filippijnse vrouw, niet lang geleden. Ook heeft Peter R. de Vries er voor gezorgd dat de twee onschuldig voor moord gevangengezette mannen uit Putten zijn vrijgekomen. Zo zijn…

Als hij een begrafenis moest filmen zou hij het vanuit deze positie doen. Inzoomen op de trillende handen van de spreker bij de kist. Prachtige scene. De gedachte aan het fraaie filmbeeld raakte hem meer dan de droeve werkelijkheid. IJskoud was hij, emotieloos, terwijl Anja hevig snikkend naast hem stond. Troostend legde hij zijn linkerarm om haar…