In het voorjaar van 1961 gingen we voor de eerste keer op vakantie naar Monchau in de IJfel. We logeerden in een klein familiehotel. In ons kreukel-Duits maakten we al snel vrienden. Monique, de dochter van de slager, was een goede gids. Ze nam ons mee over de smalle wandelpaadjes die langs de berg omhoog kronkelden en door haar leerden we een aantal…

’s Middags met de auto naar Calais en de volgende ochtend met de boot naar Dover. Even wennen aan het rijden aan de linker kant van de weg. ‘s Middags rond vijf uur aangekomen in “The White Horse Inn” te Compton Bassett, Wiltshire. Het graancirkelmekka van de wereld. Onze kamer was wat drassig omdat de dag tevoren een andere Nederlander het bad…

Hij was twaalf toen er een ongeluk gebeurde. In het bedrijf van zijn vader, een kuiperij. Ooit de derde van het land, later failliet. Vijf en veertig man op straat, voorzieningen had je toen nog niet. Maar dat terzijde. Een van de enorme zaagmachines was ongemerkt van zijn bouten losgetrild en Jos kreeg een cirkelzaag in zijn been. Het bungelde erbij…

Zanderige, zomerse zotheid op het kleine strand van Cavalaire-Sur-Mer. Na drieën naar "la plage" vertrokken, een tijdstip waarop de bedreigende zonnestraling aan het afnemen is. Goed invetten met de franse spuitbus, met factor 30. Een handdoek neergelegd op een plaats waar we met ons vijven naast elkaar zouden kunnen liggen. Eerst werd de meegebrachte…

Op een mooie vrijdag in mei gingen we met z’n drieën naar Valkenburg om te badderen en te bubbelen. Toen we arriveerden, konden we meteen de chips ophalen evenals de smetteloos witte badjassen en handdoeken. Vol verwachting betraden wij het serene en subtropische zwembad, zo geheel anders dan het koude wedstrijdbad dat we gewend zijn. Oké, normaal…

Ik ben nou een ouwe lul van bijna vijftien, door de wol geverfd en gepokt en gemazeld, maar jaren geleden, en nu spreek ik over begin deze eeuw, hadden mijn ouders het plan opgevat om ons, de zoons, mee te nemen op een autovakantie naar België, naar het gebied waar ze alleen maar Frans en Duits spreken. Wij waren niet veel gewend qua reizen, een…

Hij is ongenaakbaar. Met zijn stoere robuuste lichaam en zijn enorme op polaire koude berekende slaapzak geeft hij me weinig ruimte in ons lekke tentje. Daar begint het al mee. Ik moet en zal mijn plaats weten de komende twee weken. En dan is bijna nooit naast maar bijna altijd achter en soms ook haast onder de Limburger. Als we de eerste nacht al…

VAKANTIE PERIKELEN, MOS-AQUA.. Vroeger vond ik zwemmen net als mijn kinderen heerlijk, nu heb ik het ongeacht de buiten temperatuur altijd koud en vind zwemmen daarom niet zo leuk. Bij onze “gezin's taakverdeling” heb ik dan ook de zwemlessen richting mijn man geschoven, met de woorden; ik doe de balletlessen wel, dit om de taakverdeling een beetje…

De ondergaande zon kleurt de rivier rood. Op het strandje is niemand te vinden. Mijn tante heeft me lang vastgehouden. “Kom jongen, eette ge nog es wat”. Voor mijn tante blijf ik dertien. Niet dat het eten me niet smaakt, zeker niet. Maar goed eten, dat is veel eten voor mijn tante, veel en vet en lekker. En ik heb genoeg. Zoals ik van alles meer…

Een vakantie begint op de heenreis als de voordeur dichtgaat en eindigt als de voordeur weer opengaat. Dat is bij onze reis niet anders. De terugreis was weer een reis met plezierige momenten. Het begon al bij het instappen, een eekhoorntje rende gauw een boom in toen wij kwamen aanlopen. We glimlachten tegen elkaar en dat is al een fijn begin van…

We lopen op ons gemak terug naar het hotel en genieten van het mooie weer. “Tot nu toe boffen we wel”, zegt Froukje en legt een hand op mijn schouder. Ik knik en ontwijk een jogger die mij niet zag en even daarna horen wij iemand vloeken in het Duits, wij kijken om en zien daar de jogger en nog een man op de grond liggen. Een vrouw hangt slap van het…

We hadden besloten dat het tijd werd om weer eens een kleine week er op uit te gaan. Een hotel werd geregeld dat dicht bij de zee, de bossen, de stad, de kinderen en ook nog bij culturele versnaperingen. Het viel ons mee dat er hotels bestonden op die plekken. Het inpakken is al een feest op zich: wat gaat er mee en wat gaat er beslist niet mee.…

Haar voeten leken op een gloeiende plaat te stappen van een fornuis. De zon scheen dan ook genadeloos op het zand en alles schitterde in de felle zon. Nergens was een zuchtje wind te bekennen. Bijna zou ze de wens hardop willen uiten weer in eigen land te zijn. Ontevreden en ondankbaar zou ze dan wel genoemd worden, bedacht ze. Ze besloot een spurt…

Vierenzeventig is hij, en ik heb moeite om hem bij te houden. Zijn dokter heeft hem verboden hard te gaan. En de bergen moet hij mijden. Bergen? Nou ja heuvels, die zich als bergen manifesteren als je daar met je zwaarbeladen vakantiefiets tegenop ploetert. Vooral het einde, vlak voor de top kan gemeen zijn. De Kluisberg kan ik niet aan mijn palmares…

Lieve moeder, De reis was alles behalve eenvoudig! Zeker de bedompte treincoupé en het werkelijk ongemanierde spoorwegpersoneel van Frankrijk. Hoe elegant in Zwitserland, zo chaotisch daarna in Genua. Maar ik ben een lieve moeder en ik heb mij kranig gedragen. De hoteleigenaar - of houder, hoe noem je zo iemand? - is bijzonder voorkomend en behulpzaam…

Het was liefde op het eerste gezicht, vele jaren terug. Ik was nog een kind, maar al die tijd ben ik stapelgek op hem gebleven. Ieder jaar zie ik hem wel een paar keer voorbij komen. Helaas vallen onze vakanties niet zo heel vaak samen. Hij is wat dat betreft niet te peilen en komt als het hem uitkomt. Vaak is hij al weer weg als mijn vakantie begint…

Mijn vakantie staat voor de deur. Maar ik weet niet zo goed of ik de boel wel de boel kan laten. Zijn Nederland en omstreken wel in staat op een beetje op zichzelf te passen als ik weg ben? Hier nemen we aan de lopende band consumenten in de maling en slaan godsdienstwaanzinnigen weer toe, en ook in de ons omringende landen gebeuren rare dingen……

Na onze reis door Zuid-Engeland aanvaardden wij de terugreis. We werden om tien uur aan de Ferry verwacht, waren dan ook ruimschoots op tijd. We konden om negen uur inschepen. Dat viel mee en ik haalde opgelucht adem. De overtocht verliep vlot, er was weinig wind en weinig deining. Iedereen hing op de banken te lounchen, hoewel dat woord toen nog…

Wat hebben we er naar uit gekeken, wat werd er gemopperd over het weer. Zo slecht was het nog nooit eerder geweest. En ik optimist bleef maar herhalen: dat houden we nog te goed! Had ik mijn mond maar gehouden, want ik geniet van een zonnetje in mei. Laat mij een uurtje in de zon genieten en ik ben bruin. De verdere zomer kunt u mij in de schaduw vinden…

Wachtend op onze reisleider zat ik samen met mijn man Andyin het atrium van Margaritha Village. Wij wilden vanwege problemen aan het thuisfront eerder terug van onze vakantie op Isla Margaritha. Tegenover ons zat een jong Hollands stel. Ik had dit niet meteen door omdat zij geen Nederlands spraken; gekker nog, zij spraken helemaal niet met elkaar,…