Alle inzendingen van Mohair

“Goeie voornemens zijn nog altijd beter dan dat gezeik achteraf,” kopt Loesje op 1 januari. Mijn hoofd bonkte van te veel champagne: een knaller van een cliché. Te veel, dat is het hem juist; alleen nuchter kun je zulke constateringen doen. Maar nuchter was ik niet, dus ik schonk vrolijk bij. Goede voornemens, ik zit er vol mee. Het gaat natuurlijk…

“Vanaf level 7 kun je pas echt beter worden, mama.” Vanachter zijn pc kijkt mijn zoon me, half over zijn schouder, grijnzend aan. Koptelefoon op zijn warrige haar, in hemd en onderbroek, knieën opgetrokken onder zijn kin. Hij lijkt op een piloot die zijn passagiers even geruststelt. “Zou je je niet eens aankleden?”, zeg ik. Hij geeuwt. “Dat is…

Zoon (15) kauwde moeizaam op een groot stuk Toblerone uit zijn kerstpakket van de Action. “Ik wil heel graag dit spul. Wacht, ik stuur je een appje.” Vliegensvlugge duimen, geconcentreerde blik. Even later vertrok hij in zijn Action-shirt. Bam. De deur sloeg achter hem dicht. Hij was in een jaar twee koppen gegroeid, kende zijn krachten nog niet.…

Tussen de oorverdovende herrie door keek ik op mijn laptop naar ‘Heel Holland Bakt’. Onze badkamer werd verbouwd vanwege lekkage. “Kijk mevrouw, hier, ziet u? Hier is de leiding geraakt. Er is een plug tussen geschoven, maar uiteindelijk is het beton van deze muur verzadigd geraakt. En daar”, wees de loodgieter, “bij de wastafel hebben ze per…

De verkoopster ging akkoord met retourneren. Geconcentreerd zette ze alles in gang. Ik keek naar haar bedrijvige handen. Plotseling stopte ze. “Waarom eigenlijk?” “Nou,” begon ik, en legde uit wat de reden was. Ze knikte en ging verder. Bij het volgende kledingstuk keek ze me weer doordringend aan. “De pasvorm klopte niet,” zei ik. Het voelde als…

"Ik vond de les saai, dus ik liet een okselscheetje." Zoon zegt het terloops, terwijl hij zijn patatjes één voor één door de fritessaus haalt. "Juf Jolanda stuurde me de klas uit." Een grote klodder belandt op zijn shirt. Zwijgend geef ik hem een servet, wijzend op de vlek. Overmorgen moet zijn surprise klaar zijn. Op tafel staat de schoenendoos…

Weet je wat magisch is? Je zestienjarige die thuiskomt met: “Dit vind ik een cool intro,” en even later klinkt “Wonderwall” van Oasis door de kamer. Wij draaien dat nummer thuis nooit. Toch heb ik er een zwak voor: mijn broer speelde het vroeger op zijn gitaar. Het was even zijn lievelingsnummer. En nu, jaren later, hoor ik het opnieuw, dit keer…

In de verte bij de uiterwaarden klonk het geluid van kwakende eenden. Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: een klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. ‘Domenica’ stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag. De Kade heet het laantje op de hoek van de dijk, met uitzicht…

Tijdens het omkleden in het badhokje kletst mijn zesjarige zoon wat af. "Weet je wat leuk is?" zegt hij, terwijl hij zijn spijkerbroek uittrekt. "We staan op de bowlingbaan. We staan op een rijtje, iedereen laat zijn blote billen zien. Dan gaan we op een rijtje allemaal poepen. We pakken de drol op en gaan ermee bowlen." Zijn heldere stem galmt…

Het gebeurde op een onbewaakt moment. Want wat voor leven leid je als je altijd maar op je hoede bent? Ik liep met grote stappen omhoog op de roltrap, op Amsterdam CS. Ik vind het eigenaardig als mensen massaal stilstaan op een roltrap. Vooral op een station waar iedereen haast heeft. Tenzij je slecht ter been bent, ga dan op z’n minst rechts staan…

"Vergeet verdriet en woede, schaamte is de krachtigste emotie van allemaal," las ik. De zin bleef hangen. In de tram naar Utrecht, oortjes in, luisterde ik naar muziek. Niet van Spinvis, maar van een vriend, vermomd als zanger. Al doe ik hem daarmee tekort: hij maakte alles zelf, van muziek tot tekst. Ik dacht aan schaamte, en aan de muziek…

Ik sta bij de schutting en kijk naar mijn klimplant. Vorig jaar groef ik met veel moeite een diep gat in de grond. Harde, droge klei, niet doorheen te komen. Het was dampig warm die dag, maar het moest, want anders zou de clematis niet goed wortelen. De maanden erna zag ik geen enkele ontwikkeling. Ik had me verheugd op de mooie rood-roze bloemen van…

Op een bankje bij het water keek ik naar een boot die langzaam dichterbij kwam. Ik had gedacht iemand te spreken, maar mijn oproep ging direct naar voicemail. Dit doe ik vaker: als ik ga bellen, maak ik een rondje. Soms door het park, maar meestal langs de rivier. Ooit sprak een man op een fiets me aan. Ik stond op het punt onder het viaduct door…

Mijn tante vertelde dat haar kleindochter als lifeguard werkte. Hoe stoer is dat? In Zeeland maakte ze deel uit van een reddingsteam aan de kust. Afgelopen weken hoefden de strandwachten van de Reddingsbrigade zich trouwens niet te vervelen: er was een record aan reddingsacties. Je zou er bijna voor solliciteren, als het niet betekende dat je nat…

Ik doe open. Er staat een man voor me in een wit pak, van top tot teen bedekt. Alleen zijn ogen kijken me aan, koel en helder, vanachter het gaas van een rooster. Een fractie van een seconde denk ik aan sciencefiction. Even ben ik van mijn stuk gebracht. "Dit is dus mijn beschermpak," zegt Stefan. Ik stap opzij en hij loopt via de keuken naar de…

Ze staart naar het schaaltje met brokjes op het blauwe dienblad met tropische vissen. Het staat nog op de vloer tussen afwasmachine en prullenbak. Door het raam ziet ze de dikke, rode kater van de overbuurman nuffig snuffelend in hun tuin rondwandelen. Daar is die andere rooie ook. Ze heeft dezelfde vachtkleur, maar is een kilo of drie lichter…

Samen met mijn driejarige zoon fiets ik door de stromende regen op weg naar de kinderboerderij. Het water gutst over mijn gezicht. Mijn broek is doorweekt en mijn gympen glijden bijna van de trappers af. "Ach, het is maar water, mama," had hij gezegd toen ik hem achterop de fiets in zijn stoeltje zette en met een bedenkelijk gezicht naar de lucht…

Dat beschermende, geruststellende mij-overkomt-dit-niet-gevoel ben ik kwijtgeraakt. En ik mis het, want om nou elke dag angstig en bezorgd door het leven te gaan, is net zo onrealistisch als denken dat je nooit iets zal overkomen. Volgens kenners staat het angstknopje in mijn hoofd, de amygdala, als het ware 'te strak afgesteld'. Wat helpt om die…

Zoon (13) appte: “Is er iemand thuis? Ik ben de sleutel vergeten.” Zowel zijn vader als ik lazen het berichtje op ons werk. Ach nee, hoe is het mogelijk. Daar ging onze hele discussie van vanmorgen over. Het is dertig graden, hij heeft net een toets gemaakt. Ik had met hem te doen. Het deed me denken aan vroeger, toen ik zelf, net uit school…

"Goedemiddag dames, lekker aan het tippelen?" Vet Brabants accent, elleboog uit het autoraampje. De vrouwen, duidelijk overvallen, lopen enkele meters voor me uit. "Tippelen" — het woord draagt de leeftijd van de gebruiker al in zich. Het blijft stil, dan lachen ze. De man rijdt stapvoets naast hen en grijnst zelfgenoegzaam. Korte, geruite mouw…

Als de kersenbloesem op z’n hoogtepunt is, noemen ze dat in Japan mankai, las ik. De schrijver van het stukje vroeg zich af of de bloesemboom die hij onderweg zag, door zijn schoonheid de omgeving mooier maakte of juist de lelijkheid van alles benadrukte. Even later wandelde ik over de heide. Geen kersenbloesem hier, misschien een krentenboom. Die…

“Soms moet je investeren in die liefde… ‘Meisje, ik wacht op jou, altijd als je langsloopt… Nee, dit is niet net zo, nee dit is al lang zo…’” Ik kijk op. Mijn zoon van acht zingt zacht en vol overgave mee met een liedje dat hij mooi vindt. Met zijn koptelefoon op en knieën opgetrokken op de bank, frummelt hij aan het snoer. “Lieve schat, kijk…

Op de ophaalbrug maak ik een stopteken met mijn hand naar een rijdende auto. Moeder eend met haar kinderen steekt over. Het zijn er negen, piepklein. Aan de overkant springt ze vanaf de brug – ruim drie meter – het water in. Ik kijk toe hoe haar kleintjes, gejaagd, door elkaar lopen. Moeder zwemt onverstoorbaar door. Uiteindelijk wagen ze – eendje…

Soms kijk ik naar de top vijf van columns op een dag en denk ik: "Wat een prestatie. Eén persoon die zó consistent schrijft... en leest... en waardeert... en nog een keer schrijft." Het is alsof ik naar een literaire versie van de Drie musketiers kijk. Allemaal anders van naam, maar met dezelfde penvoering, cynische humor, dezelfde driftige liefde…

Op mijn 19e kreeg ik van mijn beste vriendin mijn eerste zelfhulpboek voor mijn verjaardag, Niet morgen maar nu van Wayne Dyer. Dit had ik zelf gevraagd. Haar moeder had gezegd: "Zou je dat nou wel doen? Ze denkt al zoveel na." Hoe kan zij dat weten, dacht ik. Ik was vaak bij hen, at mee, sliep er na het stappen. Ik voelde me zowel gekend als…

Mijn moeder liep op dikke sokken met rubberen noppen door de brasserie van het verpleeghuis. Het felle licht viel naar binnen, ondanks de zonwering. De enorme varen leek extra groen. Zoals altijd zochten we een tafel voor drie bij het raam. Voorzichtig schoof mijn broer haar stoel aan. Mijn moeder praatte erop los, zonder enige pijn of ongemak. We ontspanden…

In de gezamenlijke ruimte zat mijn moeder op een stoel, haar hoofd achterover, mond open, diep in slaap. Haar eens zo strakke coupe was veranderd in een warrige kuif. Ze schrok wakker, keek met een slaperige glimlach, haar ogen half gesloten, naar mijn broer en mij. Op haar broek, vlak bij haar kruis, zaten witte vlekken. "Jullie moeder heeft net…

Ik was zes, en mijn moeder en haar beste vriendin gingen naar een optreden van Rob de Nijs in het plaatselijke wijkcentrum, waar ook de bibliotheek huisde. Het was in de tijd van zijn hits 'Jan Klaassen de Trompetter' en 'Dag, zuster Ursula'. De door haar meegebrachte poster met zijn levensgrote portret en handtekening, heeft lange tijd in mijn…

Zou hij van zijn vrouw een tube make-up hebben gekregen, nog uit haar tijd als model? "Hier, voorbij de datum, maar het kan nog wel. Goed uitsmeren, vooral bij de oren." De manier van communiceren herken ik, die is bij ons aan de keukentafel net zo. Ook van vroeger herinner ik me dit soort pesterige gesprekjes met mijn broer of op het schoolplein…

"Als je je goed wilt voelen over jezelf, moet je goede dingen doen. Elke stap telt, al is het maar het opruimen van je sokkenla of het maken van een wandeling." Ik was eind twintig en had me aangemeld bij een psycholoog. Na een verbroken relatie woonde ik weer alleen, was net verhuisd naar een andere stad en werkte pas kort als maatschappelijk…