Alle inzendingen van Mohair

Zelfverzekerd blikt hij in de camera. Zijn haar glimt van de gel: coupe gecontroleerde nonchalance. Zongebrande huid. Hippe zwarte bril. Hij draagt een kek matthijsvannieuwkerk-colbertje. Zelfs zijn naam klinkt zwierig en energiek. De indrukwekkende rij boeken achter zich maakt het plaatje af. ‘En hij zag er altijd zo keurig uit’, zou mijn schoonmoeder…

Bioloog Jakub Vagner is op zoek naar de Arapaima gigas, de grootste zoetwatervis ter wereld. De Arapaima leeft in het Amazonegebied in Zuid-Amerika, kan wel honderdvijftig kilogram wegen en is twee meter lang. Jakub (geboren in Praag, 30 jaar) heeft een expeditie voorbereid naar Brazilië en vliegt naar het gebied waar hij hoopt de Arapaima…

Er is een tijd geweest dat vliegangst mij vreemd was. Dit is inmiddels veranderd. De realiteit kwam denderend binnen. Hoezo, dat overkomt mij niet? Ik kan in het vliegtuig zitten op weg naar Oostenrijk dat zometeen neer zal storten in de bergen. Waarom zou de bus waarin ik iedere dag reis geen ongeluk kunnen krijgen? Natuurlijk redt de skilift…

‘Ze is van mij’ is de VPRO-talkshow waarin mannen in gesprek gaan over vrouwen. Met als presentatoren acteur Waldemar Torenstra (o.a. hoofdrolspeler toneelversie ‘Karakter’) en programmamaker Maxim Hartman ( o.a. ‘Rembo en Rembo,’ en ‘ik heb een tante in Marokko’). De eerste aflevering zit ik met gemengde gevoelens uit. De seksistische opmerkingen…

Een cryptohomo is een man van wie men zwaar vermoed dat hij homo is maar hier niet voor uitkomt of dit zelf nog niet weet. Daarom noem ik Arie Boomsma maar een pseudohomo: iemand die gezien wordt als homo maar het niet is. Arie Boomsma, de man die zo symmetrisch is dat ik me afvraag hoe zijn ouders eruit zien. Arie Boomsma is zo puntgaaf uit…

Als een gereïncarneerde worm met een koptelefoon op, beschrijft T. het insect. ‘Dat zijn oorwurmen', Moon. ‘Dit waren kakkerlakken. geloof me nou’. ’s Avonds zit ik voor het beeldscherm. Met een lichte huiver klik ik op de site van ongedierte. Mijn adem stokt. Ik kijk nog eens goed: de zwarte kakkerlak, de bruine kakkerlak uit Duitsland (lichtbruin…

Mijn voeten maken een bonkend geluid op de loopband. Dit zijn mijn zestien jaar oude tennisschoenen die niet zo geschikt zijn om mee hard te lopen. Ik begin steeds harder te hijgen. Het zweet prikt op mijn voorhoofd. Al rennend staar ik naar het scherm wat recht tegenover me hangt. Het is mijn redding. Door mijn geest af te leiden houd ik het langer…

‘Ik wil, ik wil’ zegt hij. Maarten weet goed wat hij wil. ‘Ik wil het, ik wil het hebben, mama, ik wil het nu’. Net zolang tot hij het begeerde in handen heeft herhaalt hij zich. Ik wil, ik wil’, wat wil ik eigenlijk nog? mijmer ik, terwijl ik hem de soepstengel overhandig. Iets willen is het begin van een doel. Iets willen getuigt van levenslust…

Soms zie je van die jonge meiden die strak voor zich uitkijken. Bijna boos. Quasi boos. Dit kunnen deze meiden heel goed hebben. Het maakt ze zelfs interessanter. Lees: mooier. Er komt een leeftijd dat dit niet meer opgaat. Dan doe je er goed aan om iedere dag met een glimlach op de lippen door het leven te gaan. Hard lachen is ook toegestaan…

Ik voel ‘m al aankomen. Dit bericht, dat ik vanochtend in de krant las, gaat kritiek opleveren. En wel aan het adres van De Hulpverlening. Ik ga hier niet mijn- voor- de- handliggende reactie geven op dit doodsbericht. Ik ben moeder van een peuter en ik deel mijn reactie met die van de rest van de mensheid. Wel wil ik vast een lans breken…

Ik sta geklemd tussen een Duitse dame gekleed in een framboosroze skipak (ik schat jaren negentig vorige eeuw) met een grijze muts op haar geblondeerde haren, en een goed geconserveerde Oostenrijker van een jaar of zestig. Mosgroen jack, snordragend. De geur van zijn after shave prikt in mijn neus. Als ik mijn hoofd omdraai zie ik nog net T. door…

Ik wantrouw mensen die menen voortdurend te moeten vertellen ‘hoe ze zijn’. Gelijk een wandelende reclamezuil, promoten ze zichzelf. Niemand vroeg er om. 'Ik ben altijd eerlijk en open en ik vind het heel belangrijk dat je elkaar in je waarde laat', of ’ik ben heel perfectionistisch’. ‘Ik maak me nooit druk om wat anderen van me vinden’. Dit…

‘Dit is juist wie je bent Yvonne’, zeg ik hardop tegen het televisiescherm. Yvonne, de naamgenote van de presentatrice van ‘Boer zoekt vrouw’, kan zichzelf niet laten zien, zegt ze. ‘Ik kan wel spontaan zijn, maar het lukt me nu niet’. Boer Gijsbert vindt dat als ze een kans krijgt, ze die wel moet grijpen’. ‘Flap er eens wat uit, weet ik veel…

Ze zit op haar vaste plek achterin de bus. Om precies te zijn op de tweede rij, nog voor de achterbank, aan de rechterkant. Krant op schoot. Ze is veel meer een gewoontedier dan ze ooit had gedacht. De bus stopt bij de halte halverwege de stad. Hier stapt altijd een bups mensen in. Ze tuurt even naar buiten en ziet een meisje staan met blote…

Heb je wel genoeg ‘welbehagen’ Moon, mompelt T. als hij mijn gekuch en gesteun hoort. Het is midden in de nacht en ik steven af op de zoveelste verkoudheid dit jaar. Het is een week voor kerst en ‘welbehagen’ staat voor kerstsfeer, in het bijzonder onze houten kerstster met lichtjes die voor het slaapkamerraam hangt. ‘Ik denk niet dat het gaat…

Geboeid kijk ik naar de advocaten aan het woord over hun vak. Vragen over strafrecht, geweten, beroepsgeheim. Kijken in de ziel is vooral een goed concept. De maker en interviewer van dit programma is kennelijk de eerste die het ten uitvoer heeft gebracht. Ik weet niet of hij de beste vragensteller is, maar je krijgt een kijkje achter de schermen…

Langzaam komt de muziek ‘aangeslenterd’ steeds luider, steeds duidelijker Ik kan er niet meer omheen Dan zet de doorleefde, melancholieke stem van Bono in Weemoedig klinken de gitaren De muziek ‘wandelt’ langzaam door en ondersteunt zijn stem bijna achteloos… Daar klinkt de daverende en ontroerende stem van Luciano Pavarotti. Met een kracht…

Soms wou ik dat ik er niet meer intrapte. In loze beloftes. Een onbewaakt ogenblik en ik stink er weer in. Nee, ik doel niet op loze beloftes van bazen die je salarisverhoging toezeggen en zich hier vervolgens niet aanhouden en ook niet op gouden beloftes van (ex)vrienden en –minnaars. Daar heb ik inmiddels van geleerd. Degene die het hardst roepen…

Ik zoefde gisteren langs ‘De wereld draait door’ en bleef hangen. Ik was getuige van het interview dat Matthijs had met twee mannen die in het blijf –van- mijn- lijf-huis hadden gezeten vanwege de terreur van hun vrouw. Hoewel mijn T. Matthijs vanaf het begin van zijn hyperpopulaire DWDD niet kan horen of zien, heb ik toch vaak geboeid naar dit…

Stil kijkt ze naar het schaaltje met brokjes en zijn bakje water op het blauwe dienblad met de vrolijk geschilderde tropische vissen. Het staat op zijn vertrouwde plek op de vloer tussen de afwasmachine en de prullenbak in de keuken. Haar blik dwaalt af en door het raam ziet ze de dikke rode kater van de overbuurman nuffig snuffelend in hun tuin…

Ik laat me in wanhoop op de grond zakken tot ik op mijn knieën lig voor onze keukendeur en kijk Maarten door het raam smekend aan. Maarten kijkt terug met een blik zonder notie van zijn hoofdrol in dit drama. Hij glimlacht even geruststellend naar me en wijst naar zijn rode laarzen. ‘Kijk mama, Maarten laarzen aan!’ ‘Maarten’, hoor ik mezelf piepen…

Geïnspireerd door een collega die haar gisteren met een glunderend gezicht een van haar zelfgemaakte koekjes aanbood, zit ze vanochtend peinzend op haar hurken naar de zakken met bloem te staren. Ze is in de buurtsupermarkt, haar natte haren druppen in haar nek. Ze is net bij de kapper geweest. Ze heeft bedacht dat ze koekjes gaat bakken voor de…

Ze sluit de poort van hun tuin en fietst de hoek om, de stemmen van T. en M. verstommen. Het is rond half acht en ze slaat linksaf het fietspad op. Haar oog valt op de glinsterend groene bomen aan de overkant van de Waterbies. Het geeft haar een geruststellend gevoel, ze weet niet waarom. Het is heel stil en de temperatuur voelt subliem, ze…

'Ik ben gisteren bij tante Tinie geweest', roept ze door de bus. Het is kwart over acht in de ochtend en ik zit in de bus naar Maarssen. Ik kijk op van mijn krant en vraag me af wie deze boodschap zo nodig kwijt moet. Op luide toon ook nog. 'We hebben taart gegeten en ik moest mijn schoenen uit doen’ zegt dezelfde stem in één zucht door. ‘Oh…

Snel leg ik de krant naast me op de bank en ren naar het toilet. Ik ruk de bril omhoog, maak het bekende geluid van overgave en gooi in twee schokkende bewegingen van mijn middenrif een halve liter bruin vocht in de pot. Bibberend blijf ik nog even hangen. Even daarvoor las ik in mijn favoriete krant het artikel met de kop ‘Benno L. koos slachtoffers…

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte en spreekt nadrukkelijk zijn naam uit met een rollende r. Ik grijp snel mijn spullen bij elkaar en pers er een: ‘dat zijn wij’ uit. Maarten kijkt even op en het lijkt erop dat hij eerst het krukje van de peuterleestafel even terug wil zetten. Samen kijken we hoe Maarten behendig met het krukje…

‘Geluid de ventilator, geluid de ventilator’. Vol overgave spreekt hij de woorden uit, hierbij omhoog kijkend naar het oudere echtpaar dat zojuist is binnengekomen. Hij houdt zijn hoofdje schuin en zijn vingertje omhoog. De vrouw kijkt hem wat verbaasd aan. ‘Zo zo, dat is een moeilijk woord voor een klein jongetje’ bromt ze. Het kleine meisje in…

‘Björn is een beetje mijn paard’ zegt Sandra terwijl ze voor me uitloopt op weg naar de manege. ‘Hij is donkerbruin en heeft zwarte manen’. Ze kijkt een beetje trots. Ik loop naast haar en knik. Ik heb me laten overhalen om er eens een kijkje te nemen. De manege ligt tien minuten lopen vanaf ons huis. Vlak naast ‘De Meren’, de grote waterplas waar…

Ik probeer in het hoofd van de man te kruipen en word er een beetje duizelig van. Dat hij naast zijn vrouw en kinderen stiekem allerlei relaties met vrouwen heeft en vooral daar voor lijkt te leven: de spanning, seks en avontuur lukt me te bevatten. Dat hij al jarenlang leeft in een gezin, blijkbaar meedraait op de automatische piloot maar van binnen…

Verliefd. Ik zit in de derde klas. Erik zit in de tweede klas. Erik is een kop kleiner dan ik. Erik kan goed op zijn handen staan. Ik kan goed op mijn handen staan met mijn benen tegen de muur. Het moeilijkst wat ik kan is een bruggetje maken. Er is een moment dat ik de enige ben die dit kan. Dit moment duurt een hele week. Ik loop over het…