Verhalen over kinderen

De zeewind is gaan liggen en het is bloedheet in de straten van West-Terschelling, waar nauwelijks vaste eilandbewoners te bespeuren zijn. Bij IJssalon MIN12 aan de Boomstraat 12 staat een lange rij ijswachters tot ver op de dampende straat. Hier en daar zie je groepjes toeristen uit Duitsland, Frankrijk en Japan. Al is er bijvoorbeeld een natuurramp…

Ze hebben na schooltijd met elkaar afgesproken, omdat ze naar de bossen rondom het kasteel Twickel gaan, acht jongens en twee meisjes. Bij de supermarkt kopen ze eerst nog een paar flessen sinas, cola en cassis. En natuurlijk een paar zakken chips en een zak snoep. Iedereen komt uit Delden, behalve Gerrit, die komt uit Borne. Het is een grote vriendenclub…

Een overdekte speeltuin is het toneel voor kinderen met een aangepaste hoeveelheid volwassenen die: op de ‘nu normale’ afstand van elkaar de kinderen in de gaten houden, zo hoort en zo gaat dat nu, het is niet anders! Maar er gebeuren dingen die dan echt niet door de spreekwoordelijke beugel kunnen. Diverse ouders zijn er ook om een klas kinderen…

In deze barre, nare tijden waarin mensen teruggeworpen worden op zichzelf, gaan je gedachten soms allerlei kanten op en ineens denk ik aan jou, mijn jongste spruit, het cadeautje dat ik als laatste kind mocht krijgen. Net voor de kerst kwam je ter wereld met wat hulp van de artsen weliswaar, maar toch! In die tijd was het een vanzelfsprekendheid om…

Er was eens een kabouter die heel erg van aardappels hield van alle soorten aardappelen. Hij was ook in de buurt van het aardappelenveld gaan wonen waar de boeren de aardappels verbouwden Hij vond het rooien een mooi gezicht hoe de aardappels groot en klein uit de grond kwamen Maar hij hield ook van het schillen, van het wassen, in stukjes…

Ze hadden een prima huwelijk, hij was Nederlands, zij kwam van ver weg, maar desalniettemin een meer dan goed huwelijk, na een poosje getrouwd te zijn bracht de eerste zwangerschap een zoon, een prachtig kind een makkelijk kind waardoor de volgende zwangerschap zich al rap weer aandiende, bij het nog steeds gelukkige stel. Kindje twee werd geboren en…

Het leuke van wandelen met je honden in een rustig bos is dat je, je gedachten eigenlijk ook een beetje uitlaat. Ze zwerven rond en pikken ideetjes op die je anders niet op zou doen. Vrij als vogeltjes fladderen ze in het rond. Vandaag zag ik vanuit de auto, naar het bos toe rijdend, enkele jongetjes rondrennen op een erf bij een boerderij. Ze waren…

Vaderdag, alhoewel er geen specifieke dag hoeft te zijn om datgene wat ik neertik, namelijk: dochter komt met de kleinkids gezellig langs voor paps, dat op zich is al gezellig. Er wordt heel wat afgekwebbeld, de jongste telg is natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar de vorderingen van de trein van Opa, immers weet het jochie dat die voor hem bestemd…

‘Hoe is ‘t met je?’ De kleine man kijkt me vanaf het beeldscherm belangstellend aan. Hij heeft een groene auto in zijn hand die zelf kan rijden als je er een paar keer met de wielen mee over de vloer rolt. Hij wacht op mijn reactie. Zoveel empathie van een net 2 jarige overrompelt me. Ik heb het gevoel voor het eerst rechtstreeks contact met…

Wanneer weet je nou als iemand liegt, of netjes gezegd de waarheid niet zegt? Niemand weet het, ik weet best dat mensen liegen, dat kinderen daar eigenlijk al mee beginnen, een leugentje om bestwil, of bang zijn voor straf? Wie zal het zeggen, ik heb geen idee. Nou zijn ook wij, als ouders geconfronteerd geweest met opgroeiende kinderen die van liegen…

Het was een van die eerste heerlijke warme dagen in het voorjaar. De kinderen hadden die middag vrij en dus werd er opvang geregeld. Gelukkig was die mogelijkheid er, bij opa en oma. Opa had besloten om met z’n kleinzoon even een rondje door het park te lopen – even de benen strekken en een luchtje scheppen. Het ventje de hele middag op de playstation…

Het is op een zomeravond, even na zessen. De winkels aan het gezellige dorpsplein hebben net hun deuren gesloten. Op de banken, onder wijde platanen, zitten wat tieners, die hun gsm laten horen. Allerlei wijzen klinken door elkaar heen. Daarbij worden er gesprekken van heel verschillende aard gehouden. Tussen de gevels van de winkels en de woningen…

Hoe lang zal het nog duren, voordat ook het speelgoed is verbannen uit de slaapkamertjes van de kinderen? Hoe lang zal het dan ook nog duren, voordat ze op de kleuterschool niet meer met blokken spelen!? Niet meer aan het knutselen zijn? Dat vraag ik me af, want daar waar de kinderen pak-weg 30 jaar geleden (en val me niet aan op een paar jaar meer…

Elke dag pingelen onze telefoons bij het binnenkomen van alweer een ‘kleine man filmpje’, dat met gulle hand door de trotse ouders verstrekt wordt. Het vult de tijd tussen de live bezoekjes waar we reikhalzend naar uitkijken en die een warme gloed achterlaten, nadat hij allang weer achterstevoren in zijn autostoeltje heeft plaatsgenomen. Zo zijn we…

Een keer had ik een tien op mijn rapport. Niet voor rekenen of taal, de vakken die Cornelis en Charlotte belangrijk vonden. Natuurlijk niet voor gym. Daarin was ik de slechtste. Met slagbal werd ik altijd als laatste gekozen. Tekenen dan? Nee ook niet. Ik tekende graag en veel, maar echt vanzelf ging het niet. Het werden altijd wat houterige, onnatuurlijke…

Teunis, een heel vroom jongetje van acht jaar, slaapt in na een dag van leren en spelen. De droom komt, strelend en waarschuwend. Teunis loopt op de oever van een zacht voortglijdende rivier. Uit de wolken juicht trompetgeschal, en een stem spreekt: "Heer Jezus komt op aarde om recht te spreken over elke mens." "Eindgericht!" gaat het door Teunis…

Dag meis, ik ken jou niet en jij mij evenmin. Maar heb wel contact met je moeder die intens verdrietig is met wat er nu allemaal gebeurd. Dat is de reden dat ik je graag wil schrijven want weet je, ik heb een aantal kleinkinderen in jouw leeftijd, waarvan er ook 2 te maken hebben met een scheiding tussen pappa en mamma. Een scheiding is nooit leuk…

De scheiding van de ouders was heftig, zo erg dat door tussenkomst van de rechter besloten moest worden dat het joch toch ieder weekend naar zijn vader moest. Hij moest! Liet in het begin nog weten niet te willen, maar tegenstribbelend werd hij meegetrokken, weg van zijn moeder, immers de rechter had bevolen dat, wanneer men zich niet aan de afspraak…

Voorlezen, de kinderen die nu bijna middelbaar zijn, of er net iets onder, weten maar al te goed, dat voorlezen het speciale moment was, net voor het slapen gaan, om zodoende aan iets gezelligs te denken wanneer de oogjes toe gingen. En toen ze bij mij die leeftijd hadden, was het niet eens voorlezen, maar werd elke avond mijn keel schor, van het zingen…

Nu ik bijna 85 ben herinner ik mij de volgende gebeurtenis. Mijn vader verdiende net genoeg, dat zijn gezin sober kon leven, en dat was nog ver voor de oorlog. Op een boterham kreeg je meestal margarine en daarop suiker of een speculaasje. Kaas en worst of vis kreeg je meestal in het weekend, dan gingen mijn ouders op zaterdagmiddag naar de markt, want…

Vandaag heb ik me letterlijk ondergedompeld in een bad vol toekomst. Als moeder van een bijna tweejarige is op een regenachtige dag naar het zwembad misschien niet de meest creatieve vorm van vermaak, maar wel een van de meest effectieve. Uiteraard besef ik, al zoekend naar een veels te krap en benauwd kleedhokje, vrij snel dat ik niet de enige "creatieveling…

Wat ik gedaan had of niet gedaan weet ik niet meer, maar wel dat ik een harde klap op mijn wang kreeg van mijn moeder. Ik was toen ongeveer tien jaar en werd door haar opgesloten in mijn kamertje. Buiten spelen mocht ik niet. Moeder sloeg vaak, ook soms met een mattenklopper. Zij was een kleine vrouw met pikzwart krullend haar. Vader was niet thuis,…

Kruidenier Piet spande zijn paard voor de wagen om zijn levensmiddelen en andere goederen aan te prijzen bij de boeren en andere bewoners in de landelijke omgeving. Het was woensdagmiddag en hij vertrok zittend op de bok langs de smalle wegen tussen de goudgele korenvelden. Het was juni en broeierig warm, maar daar had hij geen last van. De hemel was…

Nou kan ik best, op mijn dooie ( nu nog niet natuurlijk) gemak over de wind schrijven, want vanmiddag gaat het weer stormen, ik kan over de zon schrijven die vandaag nog eventjes, voor de storm die verwacht word, heerlijk naar binnen schijnt, ik kan schrijven over mijn maatje, die ligt te snurken op de bank- en dat mag want dat komt dan weer van de…

Toen ik nog een klein ventje was woonde mama en papa in een heel klein dorp in de kop van Noord-Holland. In onze straat woonde ook hoefsmid Klaas. Vaak ging ik kijken hoe hij het hoefijzer onder het been van een paard vast sloeg. Altijd was ik verbaasd hoe het paard zo stil bleef staan. Weglopen kon hij toch niet want Klaas had zijn been een flink eind…

Er wordt altijd gezegd dat domme vragen niet bestaan, toch? Maar wat ik nu vertel is wel degelijk DOM met hoofdletters, want wanneer een kleinkind (10) bij ons logeert, is het in het begin nog lollig maar allengs wordt het antwoord irritanter. Dylan? Een verstrooid 'wie IK?' komt mijn kant op, ja hoeveel van jou zijn er in huis nu? Kijkend…

Het was een paar maanden voor Liselores vijftiende verjaardag. Ze kamde haar haren en bekeek het resultaat in de spiegel. Haar aandacht ging van haar haren naar haar neus. Waarom had ze toch zo'n rechte kleine neus? Heksen en tovenaars hadden lange of scheve neuzen. Fedan had een lange neus die ook nog scheef was. Hij was heel erg knap. Ze zuchtte…

Nu Liselore een tienerheks was, ging ze er vaak op uit met Spetter en Hoorntje. Ze zwommen en vlogen in en over Mosarivier en door en over de bossen. Als haar broer Berald meeging met zijn dolfijn en eenhoorn, dan hadden ze samen veel plezier. In het jaar na Liselores tiende verjaardag werd Berald twaalf jaar, en mocht hij naar de Tovenaarschool…

Eindelijk was het zover. Het was een week voor haar tiende verjaardag. Liselore mocht haar eenhoorn, haar Hoorntje, zoals ze hem al genoemd had, opnieuw ontmoeten in het magische bos. Deze keer zou hij voor altijd met haar meegaan. Opgewonden deed ze haar mooiste heksjesjurk aan met alle kleuren van de regenboog. Zingend liep ze naar de keuken, waar…

Veel mensen zijn eenzaam. Ik zou het erg vinden als je niemand hebt om mee te praten of om leuke dingen samen te doen. Maar je kan gehandicapt zijn en dan is er van ware liefde sprake als een pracht mens is die je blijft verzorgen. Hulde voor het personeel in een verpleeghuis. Zij moeten met weinigen veel patiënten verzorgen en waardering voor de regering…