Verhalen over algemeen

''Wat ben je stil Wouter, is er wat? Inderdaad was hij neerslachtig de laatste tijd. ''Je hebt gelijk Mien. Ik ben nu tachtig en denk vaak aan vroeger,maar nu zijn alle dagen hetzelfde, geen geld om er eens op uit te trekken. Ik was gezond, maar de jaren zijn snel voorbij gegaan, nu heb ik allerlei kwalen.'' ''Praat niet zo negatief, je bent…

Hussain, met wie ik net via een ferme handdruk kennis heb gemaakt, kijkt me een tikje duister en verwijtend aan. Hij wijst op de twee blote stekkertjes die vanuit het binnenste van de scootmobiel in de accu steken. Ik ben bij het Scootmobiel Paradijs, een donkere hal op een industrieterrein waar in lange rijen talloze variaties aan merken, afmetingen…

Mensen lopen langs me heen, kijken strak voor zich uit en verdwijnen tussen andere mensen zonder een spoor na te laten. De stad zwijgt. Zoals altijd. Stenen hebben geen geheugen, zijn slechts een dode reflectie van wat is geweest. Je moet heel goed kijken wil je de schimmen uit het verleden ontwaren. Peinzend leg ik mijn pen neer. Ik zit in mijn…

De huisbel rinkelde. Mien liep naar de deur en opende die en zag een paar kinderen uit de buurt. Ze hield van kinderen en jammer genoeg heeft ze zelf geen kinderen kunnen krijgen. ''Dag lieve kinderen, willen jullie een snoepje?'' ''Heeft u nog van die lekkere toverballen, tante Mien?'', zei Elsje. ''Die mag ik niet meer geven, want je…

''Je zou nog iets vertellen over de architectuur, Wouter.'' ''Ja Mien, dat wil ik wel, maar wat ik tot nu toe gezegd heb is maar heel summier, zeg maar een handreiking. Dit onderwerp is zeer uitgebreid en er zijn heel dikke boeken over geschreven, maar het is ook leuk een summier verhaal er over te vertellen. Waar had ik het ook weer over?…

Vrijdagavond. Kees fietst naar het werk. Hij heeft er niet zoveel zin in vandaag. Maar plicht roept. Langzaam stromen de arbeiders op het industrieterrein de poorten binnen. Het distributiecentrum waar Kees werkzaam is ruikt naar meel, verpakkingsmateriaal en weeë zure lucht. Snel stopt hij zijn kaart in de prikklok en bergt zijn jas op. Door de grote…

''Ga effen zitten ouwe en neem een borrel en steek een sigaar op, dat vind ik zo gezellig. Kijk niet zo duf, want een geheim ga ik je vertellen, dat vijftig jaar geleden gebeurd is, nu we samen oud zijn geworden moet het eruit.'' ''Oké, je maakt me nieuwsgierig en je kan me niet blijer maken met een borrel en een sigaar en ben op het ergste voorbereid…

Het oude echtpaar Wouter en Mien waren in hun dorp in de bus gestapt om inkopen te gaan doen in Assen, de hoofdstad van Drenthe. Helaas konden ze niet naast elkaar zitten. Mien nam plaats naast een jongeman en hij vlak achter zijn vrouw naast een jongedame. ''Zit je goed, ouwe. Lekker warm hier hé, beter als buiten?'' ''Ik zit prima, darling…

Het kattenluikje wapperde heen en weer. Een grote grijs gestreepte kater liep langzaam richting de tuin. Hij had zijn kop in de lucht en de staart parmantig omhoog. De keukendeur zwaaide open. “Kom je wel zo terug, dan krijg je lekker eten!”, riep een stem. De kater drentelde wat heen en weer en warmde zich aan het waterige winterzonnetje. Plotseling…

Mevrouw Trawant weet niets voor haar verjaardag. Zij is een vrouw die alles al heeft, zegt ze liefjes, en hoewel mij dat als echtgenoot het tevreden gevoel zou moeten geven dat ik haar blijkbaar in het leven alles verschaft heb wat haar hartje ooit begeerde, kom ik er toch door in de problemen. Grondige ervaring heeft me namelijk geleerd dat je…

'Ben je nou nog niet weg?' De bonkige man die met veel geraas door de ingang van het windscherm naar binnen komt, vult onmiddellijk de hele haringkraam en legt twee enorme eeltige handen op de toonbank. Boven een wijde besmeurde overall draagt hij een zwarte pet, waaronder een blonde paardenstaart tot aan zijn schouderbladen reikt. De andere klanten…

‘Vooral als het mist, dan verga je helemáál van de stank.’ De oude man staat met een broodje Hollandse garnalen en een blikje Fanta in de hoek van het overdekte windscherm dat de haringkraam beschutting moet geven tegen de snijdende kou. Vanonder zijn oranje ijsmuts priemt hij naar de jongere man die tegen de toog leunt en een in kleine stukjes gesneden…

Dwalende lichten die hem de weg wezen. Schaduwen bewogen om hem heen. Schenen hem te omsingelen. Pijn in zijn hart deed hem besluiten eeuwig door te lopen terwijl de wolken begonnen te dreigen. De aasgieren staarden vol verrukking naar dat wezen beneden hen. Blijven cirkelen was hun devies. De hemel scheurde open en de engelen daalden vol toorn neer…

Het regende uitbundig. Al meer dan een week. En nu hadden we lekkage. In de wintertuin. Het woord wintertuin is verzonnen door een complot van architecten en makelaars die op een positieve manier willen verzwijgen dat ons appartement geen balkon heeft. Die wintertuin heeft gras noch aarde, maar is een extra stukje huis waarvan de ramen helemaal kunnen…

“Oeh! Aaaah! Au au au!” In een steeds hoger tempo rolde ik het duin af, om en om en om. Af en toe werd mijn val even onderbroken door een grote graspol. Sneller en sneller ging ik, nagekeken door een groepje konijnen, dat van verbijstering vergat weg te rennen. Bijna was ik onderaan en ik lag inmiddels op topsnelheid. Mijn ogen had ik dicht, om…

Geeft u nog wel eens fooi; ik bedoel met die kredietcrisis en zo? Het leven is al duur genoeg en een fooitje komt bovenop de rekening die je tenslotte net betaald hebt. In sommige landen kijken ze je raar aan als je gewoontegetrouw een deel van het wisselgeld als tip laat liggen. In het Portugese binnenland brengen 9 van de 10 obers je het schaaltje…

Een slonzige trap naar boven, een scherpe draai naar rechts en we staan voor een woest uitgehakte muur, die gretig gaapt naar twee aanpalende vertrekken. De achterwand van het kleinste kamertje is geperforeerd door hagel uit een luchtbuks; de aangrenzende ruimte aan de straatzijde is met riet betegeld. Ons gemeenschappelijk meubilair is een non…

Dansend op een spoortje licht verglijdt fossiele tandpasta in een dartele droogbloem. Gestolde tijd van de Haarlemse schilder Kees Verwey. Stillevens aan het einde. ”Ik vang de laatste bloei.” Ingelijst een blikvanger voor de Rotterdamse kunstkenner Robin Adèr, ooit conservator bij museum Boymans van Beuningen. Een encyclopedie op vliegwielen…

Wij hadden begin jaren tachtig geen speciale actie nodig om De Schouw te laten blijven. Als krantenjongens tankten we de baromzet gewoon dagelijks naar een hoogte, die evenredig was aan ons alcoholpromillage. Kale Willem blij, Joris blij, Robert-Jan blij en soms waren de klanten ook euforisch blij. Dan lieten we onder aanvoering van de eminente…

Het gezelschap zette zich rond de designtafel waarop in het midden een ontbijtbordje stond met daarop een specimen van het nieuwe product. Een tijdje tuurde iedereen er aandachtig naar. Tja, vlees was het niet, zoveel was wel duidelijk, maar het zou toch als zodanig verkocht moeten worden om op de markt enige kans van slagen te hebben. Iemand iedeejen…

“Waar heb ik die schaar nu gelaten?” Jenny trok aan een keukenla, die soepel rollend op haar afkwam en haar bijna omver wierp. Ze zag potjes met kruiden, boterhamzakjes, een schroevendraaier en nogal wat troep, maar alles behalve een schaar. Na nog twee laden te hebben opengetrokken vond ze wat ze zocht. Ze pakte de schaar en knipte een hoekje van het…

Beijing. In een zijstraat van Qian Men Street liepen twee vrouwen de koopwaar te inspecteren. Het straatje was aan beide zijden volgepakt met kraampjes, waarop van alles werd aangeboden. Van kleding, schoenen, “echte” Rolexen en snuisterijen tot allerlei etenswaren, waarvan met name van het vlees niet direct duidelijk was welk dier eraan ten grondslag…

Een klavertje stond gelukkig te zijn. Hij was gelukkig, want hij was een klavertje vier, als enige in het groene veld. Stralend en trots stond hij daar, tot ongenoegen van de andere klavertjes, die slechts een klavertje drie waren of zelfs een klavertje twee. Hij was dan ook nogal hoogmoedig en keek neer op de andere klavertjes. Op een dag liep er…

Het natte helmgras buigt onder haar blote voeten. Ze heeft een machinist gekust en is gevlucht naar een eiland zonder trein. Hier geen bebloede bielzen, maar speelse hoefjes in een hertenspoor langs de vloedlijn. Het rulle zand stuift stap voor stap en ze likt haar zilte lippen met een flauwe lach. Nog even en haar doel is bereikt: languit liggen op…

Naast mij woont een gepensioneerd pedagoog die elke dag op een vast tijdstip zijn hondje uitlaat. Soms loop ik met hem mee en dan eindigen we meestal bij hem thuis op de veranda om het gesprek voort te zetten. Zijn no-nonsense adviezen voor de opvoeding kan ik inmiddels wel dromen: zorg voor een eerlijke relatie met je kind, geef het zoveel mogelijk…

Waarom kunnen mannen nooit iets vinden? Van achter de kassa kijkt Marieke me lachend aan. Ik ben nog bezig met het uitpakken van mijn mandje, zij moet de boel nog door de scanner halen en ik moet mijn briefje nog controleren want anders kan ik straks dat hele eind weer terug. Ik ben dan ook totaal verrast door deze diepgaande vraag van sociaal psychologische…

Hoe dit stukje te beginnen? Zal ik voor de licht erotische toon gaan? De zinnenprikkelende suggestieve variant die, in ieder geval mijzelf, zal opzwepen tot extatisch genoegen, wellicht kreunend genot? Of nee, kies ik voor de meer technocratische variant, scherm met de wet van communicerende vaten, Archimedes zelf, verlies ik mij in pseudo-wetenschappelijk…

Ik sta op het station. Naast mij is een vrouw druk aan het bellen. Uit de kiosk komt een zakenman met een mobieltje aan het oor. Hij heeft het niet over de boodschappen, zoals de vrouw, maar over de kansen van die 'superdeal'. Ze ijsberen beiden om mij heen en proberen boven elkaar uit te komen. Ik lijk wel een prooi, omringd door haaien. Ik gaap…

In de groene vallei achter de blauwe bergen, geïsoleerd van andere culturen, sticht professor Ming met een aantal volgelingen een stadstaat en zet een experiment op om de levensduur van de mens te verlengen. Nadat het zaad van jonge mannen is ingevroren laten ze zich steriliseren, zaad van mannen die sterven op relatief jonge leeftijd wordt vernietigd…

Ik ben weer eens aan de late kant. Om de trein nog te kunnen halen, trek ik tegen mijn zin in vanaf halverwege een sprintje naar het treinstation. Na iemand bijna omver te hebben gelopen, kom ik boven op het spoor aan. Daar blijkt mijn trein tien minuten vertraging te hebben. Als doorgewinterde gebruiker van het OV trek ik een gezicht alsof de wereld…