Alle inzendingen over Je laatste vlucht wa

Op je 25-ste maakte je je eerste vlucht van Washington, DC naar Detroit. Hierdoor was je de eerste pilote die werkte voor een commerciële luchtvaartmaatschappij en je mocht ook luchtpost vervoeren. Bij de vakbond voor piloten werd je afgewezen, omdat je een vrouw was. Die vakbond heeft je gedwongen om je baan op te geven.…

Zij hoefden niet zo nodig met de grote vlucht mee, zij hadden genoeg aan elkaar, zij vulden elkaar aan. Er was liefde, vertrouwen en begrip tussen elkaar, iets wat in grote wereld om hun heen soms niet begrepen werd.…

Op je vijfentwintigste maakte je jouw eerste vlucht van Washington DC naar Detroit. Hierdoor was je de eerste, vrouwelijke piloot, die werkte voor een commerciële luchtvaartmaatschappij. Bij de vakbond voor piloten werd je afgewezen, omdat je een vrouw was.…

De jonge kiekt ok en hij prakkeziert ‘r ovver wa-t-ie opa’s nog mèr ken vroage. En wa zin dè, Opa? Dè zin zwarte bizzeme, jonge. En ze zin rowd, Opa? Dè kumt dè ze nog gruujn zin, jonge. kelver = kervel bizzeme = bessen…

Wordt de verrassende ‘WA’19-look’ een blijvertje? Kan de WA-baard de benarde sector der barbiers nieuw leven inblazen?. Zit er, komende derde dinsdag, al een eerste WA-imitatie tussen de genodigden? Het was de Franse komedieschrijver Molière die opmerkte: ‘de wereldheerschappij is in handen van baarddragenden’. Weet de Rijksvoorlichtingsdienst dat?…

Oranje-plaat en geen WA. Agenten bezorgden hem met recht een zestal prenten. Ook namen zij de brommer in beslag. Ze zeiden nog: 'Geluk is met de dommen: je hoeft niet in de cel. Je mag niet brommen.'…

Dochter komt thuis, na één weekje weg, in haar hand een héél klein pakje, ik zeg wa's dát nou? Ik maak 't open, is 't een minimagneetje er staat op geschreven, Als moeders bloemen waren, ben jij 't die ik plukken zou!…

Gesprekken over frieten en bouletten, over wat nu precies een pekelharing is: Jongen: "Nonkel, wa is da, ne pekelhoaring?" Tante: "Ge moet da in a frigo zette." Jongen: "Nonkel! Wa is da? Is da vis?" Nonkel: "Ja, das vis." Jongen: "Zijn da slakken?" Tante: "Ge moet da in a frigo zette." Jongen: "Of mosselen?…

‘t Er - daar dei - deed wentel-winkelwentelen - zigzag bewegend rompelend - rimpelend m' ha' gezeid - men zou gezegd hebben en - eerste deel van dubbele ontkenning niet - niets loech - lachte wa' - was…

Waar de gierzwaluw zijn nest overschouwt zich een laatste maal te rusten begeeft wacht hem morgen de eindeloosheid in zijn vlucht naar het zuiden waar de zon hem roept maar éénmaal nog zal hij zwevend in zijn glijdende vlucht mij zacht bekoren als laatste groet om mij te beloven wees maar gerust ik kom terug…

Uit het verscheurde België zingt een bandje: ‘Makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen over de dinges die kik mij ammaal herinner uit de goeien ouwen tijd van rekenen en vlijt een leven zonder zorgen ambitie of spijt drei keer durven was doen maskes plagen liefde vragen en al wa ge zegt da waarde zelf me a broek in den helft…

WA van Oranje werd in Londen verheven tot ridder in de orde van de Kousenband. Bij het eerste bericht dacht ik nog even aan Max Woiski Jr. en aan een leuke traditie rond de meterslange Surinaamse sperzieboon waar WA sportief aan deel had genomen. Maar het bleek veel erger.…

hoe kunde gij me kenne alsde deur me hinne zie ge kunt ut noit witte ik fuul me dan veugel vrie nim munne ope hand zo werm tussen dun oewe worde ge dan nie overmand over wie ik zij bende dan nie angeland zo wezenluk dichbij da bin ik unne mens van flees heur munne siel roepe di ben ik wa ge in mun oge lees…

Eenmaal die laatste reden niet meer ziet wat je bedoeld Dat zelfs dat vervaagd bij wat je voelt Wat dan? Wat dan...…

Als u wist dat het uw laatste zou zijn, dan zou u hem niet opsteken. Maar u beseft niet dat u dat dan al gedaan heeft.…

op gelieke hogte sie icke um mie hinne is da wa icke sogte dun grotste ende diepste sinne skonner ende errug himmels gemaeckt nee, geschaepe mien hande rieke naer oe, maer jie kiek allene naor folmaeckte knaepe och icke kenne mieselfe in toekomede maete ende ontdeckte immer mere kaese gaete…

, vlucht, vlucht ...…

Lief Dagboek, Ik zeg vaarwel, dit is mijn laatste brief, de laatste zinnen die ik ooit op papier zal zetten. Vluchten gaat niet meer, verstoppen is te laat. De honderden bladzijden die ik in jou geschreven heb zullen vervagen, niemand zal ze ooit vinden. Niemand zal het kunnen navertellen. Buiten woedt die vreselijke oorlog. Oneindig.…

verloren in wanhoop als de enige vlucht verstrikt, in je eigen uitgezette dwaalspoor de liefde verzucht onnavolgbaar ben je je grauwe gebied wordt groter maar pakt je in echo's, klinken in de verte klanken vervagen je loopt er middenin…

Als een vogel, gevangen in wrede onderdrukking, snak ik naar de zon, de wind en de wolken, mijn vleugels zijn verlamd van niet-begrijpen, mijn geest gebiedt te vluchten: sla je vleugels uit en snik je doodskreet langs de vredig-blauwe lucht, opdat de zon haar voedt tot storm en de wind haar uitstort over de slapend in niet-willen-weten…

Mijn God, wat heb ik jou al gehaat ik wil wel vluchten maar het is te laat. Ik voel je beven wanneer je in me glijdt en me moeiteloos naar een hoogtepunt leidt. Zo dadelijk ga je weer terug naar haar terwijl ik hier in de leegte staar. Je hebt me nooit iets voorgelogen waarom voel ik me dan zo bedrogen....…

Een vlucht regenwulpen Tekent het bestaan. Ik zie ze vliegen En bedenk me Dat ik niet weet Waarheen ze gaan. Waarschijnlijk net als Bepaalde mensen op reis Naar een beter leven. Vluchtend naar de toekomst! En weg... Uit dat pijnlijke verleden...…

het duurt niet lang voordat de apparaten, waarop men in vertrouwen zich verliet, het van ons overnemen, mensen niet meer nodig zijn, wat valt er nog te praten onopgemerkt houdt het je in de gaten, vanuit de lucht gegrepen en bespied, het sluitende systeem dat alles ziet en registreert, je hele doen en laten verdreven is elk onbekend gebied…

Afgunst en de behoefte om anderen te overheersen leiden tot tovenarij en hekserij. Ik geloof dat je nooit inbreuk moet maken op de vrije wil van anderen, tenzij ze je om hulp vragen. Die leerling begon de magische krachten die ik haar had geleerd aan te wenden om mij te straffen. Ik werkte samen met de energieën die zij op mij afstuurde om mij eronder…

Ik wilde slechts ontsnappen maar wist niet waar ik moest beginnen. Geluiden van klinkers vulden deze lege morgen waarin ik niets dan blauw zag. Een droom die geen droom was, onzichtbare vlekken die een onuitwisbare indruk achterlieten. Al gaandeweg dreef ik de stilte voor me uit en daalde af in de lange nacht.…

"riep ze bang.Hij kon de controle over het stuur niet behouden.Ze reden met een luide knal tegen een boom.Ze zag Toms gezicht voor het laatst. Toen ze wakker werd was ze in het ziekenhuis.Haar moeder en vader stonden bij haar bed."Waar is Tom?" vroeg ze met een hese stem.Haar ouders keken elkaar aan.…

als ik meega met de wind zo maar naar verre streken krijg ik dan heimwee naar mijn lief als ik daar los kom van de wind daar in die verre streken weet ik dan wel hoe het leven gaat als ik daar adem van die wind in die vreemde streken mis ik dan mijn hartedief want vaak is die wind ginds in die verre streken toch ook maar lucht gebleken…

woonwijken hangen in vleugels, het parlement huist in de cockpit ministeries zijn de ramen winkels bevolken de romp het gangpad is gigantisch groen van gras en rood van aarde we rollen in auto's van punt naar punt van werk naar huis naar bed overdag zitten we rechtop, in de vleugels liggen we neer, we hoeven niet te denken het vliegtuig…

stekelplant hangt nonchalant aan de kale pergola te dromen waar zwammen als herfsttooien uit verrotte houtplooien komen aan de boom zonder seringen zingen vlaggetjes uiterst vaal hun Tibetaanse gebedsverhaal meegevoerd door de wind voor hen die leden allemaal laarzen stampen weg de herfst die vastklampt aan mijn zolen een vogel fluit de vlucht…

Een beroofde kinderhand, Eindeloos wreed, Het kijken doet zo zeer Een inwendig gezicht, In de nacht verborgen, Mijn hart gaat onbedekt dicht Een knagend visioen, Achterwaarts lopend, Mijn slaap wordt wild gesnoeid Het blijft maar regenen Op mijn eigen huid Vreemde tranen, Een doods geluid Vluchten kan niet meer, In mijn dromen…