Alle inzendingen over zo’n dag

Zo’n dag die start met het uit bed stappen met je verkeerde been, nou moet ik zeggen nooit geweten te hebben, wat je goede been dan is, maar dat terzijde… Een dag die begint met : juist, dat verkeerde been dus, dan zet je de koffie aan, stoot je teen en strompelt naar kamer 100, die haal je net want zowel - het verkeerde been- als de zere teen zetten…

Vrijdag, bij uitstek in huize T de dag dat er niets gepland staat, er geen afspraken zijn en dus de tijd aan onszelf hebben, dat is ook best comfortabel hoor, zo’n dag dat niks moet en ( bijna) alles mag, ja, zo’n dag dus. Een bijkom-dag na een volle donderdag ook nog.…

Als men dan op zo’n dagen, tussen vroeger en later, komt aandraven met de beste wensen voor het nieuwe jaar en hou-me-tegen ‘een goede gezondheid, want dat is toch het allerbelangrijkste’, krijg ik pijnscheuten in maag en lies.…

Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je wakker wordt en denkt: wat doe ik in deze wereld. Als ik in bed blijf liggen gaat alles ook wel door zonder mij. Niemand die er nut van heeft dat ik besta. Dan draai ik me nog eens op m’n andere zij en doe ik m’n ogen weer dicht. Als in een film draaien allerlei gebeurtenissen voorbij.…

Oké, in redelijkheid dan natuurlijk, maar zo’n dag maakt dat je terug denkt aan toen, aan ooit en aan vroeger. Zulke dagen dus. Iedereen heeft die dagen, dat kan niet anders, het lijkt me sterk dat ik daarin de enige ben? Terugdenkend aan de tijd dat alle mensen, waar ik van hield er altijd waren, een telefoontje verwijderd van zeg maar!…

Dat is op zo’n hete dag. Niets dan. Pure. Kasttijding.…

Aan het einde van een dag, zo’n dag waarvan je denkt: wat heb ik nou eigenlijk gedaan-dag, een dag die verdwijnt zo meteen als de avond valt en er niks meer van over is behalve dan, dat je zeggen kunt: morgen weer een dag, zo’n dag dus...eentje die niet bol staat van belangrijke acties, van spannende dingen, van doodnormale kleine zaakjes die dus eigenlijk…

Donderdag 13 november was het de Dag van de Franse Taal maar frappant genoeg kon het mijn humeur niet bederven. Ik zie zo’n dag als een truc van het onderwijs om kinderen te stimuleren om toch svp voor de Franse taal te kiezen terwijl het een taal is die op haar retour is.…

Zo’n dag is weer goed. Me even gewoon alleen maar man voelen.…

Door de bladeren heen zie je het skelet van de bomen al opdoemen Op zo’n dag is het dubbel genieten en zuig ik de geuren en beelden gretig naar binnen. Omdat het een extraatje is. ‘s Zomers ga je soms achteloos aan een mooie dag voorbij. Alsof je er in juli en augustus als vanzelfsprekend recht op hebt en het niet op lijkt te kunnen.…

Een dag die zich kan uitbreiden naar meerdere dagen en mensen een gevoel kan geven dat het leven in verbondenheid niet een soft statement is, maar een nu nog onbekende werkelijkheid. Wat moeten we ons van zo’n dag voorstellen?…

Jasses, wat een nare, zeiknatte vervelende dag zeg, zo’n dag die je het allerbeste af kunt sluiten door bijtijds de gordijnen dicht te doen en zo vroeg mogelijk je bed in te duiken, nou ja duiken, subtiel neer te zijgen als het ware….een mens zou van minder in een dip terecht komen, echt wel!…

Zul je me missen, zoals ik jou wanneer de zon probeert de nevels in een prille ochtend te verdrijven en de natuur zich opmaakt voor een nieuwe dag? Je weet toch wel hoe graag we op zo’n dag gaan wandelen en foto’s maken van al het moois dat we samen zien. Samen…het woord leeft nu in klanken van emotie.…

Waar ik me op zo’n dag iedere keer weer over verbaas is dat juist in die kleine kerkse dorpen, zoals hier met een vijftal kerken, juist zo onverbiddelijk hard en veel wordt geknald, al een dikke week voor en meerdere dagen na oud en nieuw nog steeds. Als je het goed bekijkt is dat merkwaardig. Want het getuigt juist van onchristelijkheid.…

" Kijk, zo'n dag bedoel ik nou!…

Het is zo’n dag dat je bij jezelf zou denken ‘dit is een mooie dag om te sterven…’ Mijn ogen dwalen langs de kruin van de dijk die zich naar het oosten uitstrekt om dan ook ergens aan het einde op te gaan in de alomtegenwoordige kleurloosheid van deze dag.…

Ook moederdag is weer zo’n dag waar de commercie zijn hand op heeft weten te leggen. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader ooit iets voor mijn moeder heeft gekocht met moederdag toen wij klein waren. Ze moest het ook gewoon doen met hetgeen wij op school in elkaar hadden geflanst. En hier was ze altijd erg blij mee.…

Elke keer als ze hem op heeft (ze doet er meerdere dagen over) krijgt ze van al die zoetigheid toch weer last. Ik krijg dan ook te horen: ’Dat had je nou niet moeten doen.’ Maar ach het gaat om het gebaar. Zij snapt ook wel dat ik graag op zo’n dag haar iets extra’s gun. Dus aanvaardt ze het toch maar onder dankzegging.…

Een doodgewone donderdag waarin we supervroeg op waren, dus ook heel vroeg aan het zo belangrijke bruine vocht zaten, waarin we een kort gesprekje hadden met de dochter die langs fietst als ze naar haar werk gaat, juist zo’n dag dus. Met een: 'dag Mam' verdwijnt ze in het donker, het rode lichtje fel oplichtend van haar fiets.…

Het was een fijne, zonnige dag en het was volgens mij voorjaar of bijna zomer. Mijn moeder droeg een lange fleurige jurk en er hipte een merel in het perfecte gras dat die zaterdag messcherp was geknipt door mijn vader. Het was zo’n dag dat we op school zongen: Wie moet er nou nog een jààààààs aan.…

Op zo’n dag dat niks moet, trekken we er met zijn tweetjes lekker even op uit, richting de Oosterhof, want ik heb nu toch wel dringend nieuwe broeken nodig, zeker als je bedenkt dat de nog aanwezige broeken dicht en wel van m’n achterwerk afzakken. Dat zit niet lekker, zeer zeker niet.…

Zo’n dag dus.…

Veren te over op zo’n dag en een kont die er op den duur zeer van deed, als ze er in werden geprikt. Net als een afscheidsreceptie. Je beseft dan pas op die dag hoe goed je eigenlijk wel niet was – bijna onmisbaar – alleen het vervelende is dat je er zo verrekte weinig van gemerkt hebt toen je er nog werkte.…

Met het goede been stapte ze in bed om er voorlopig niet meer uit te komen, want morgen was het weer zo’n dag. Je wist tegenwoordig gewoon niet meer met wat voor been je uit bed moest stappen, dacht ze ongelukkig en viel in een rusteloze slaap, met twee benen op het bed over elkaar alsof ze even vrienden waren.…

Vandaag was zo’n dag dat er van die rare dingen gehaald moesten worden, dus we zijn gezellig vier winkels afgeweest, jawel. Oh ja en gezellig is het ook nog, niets te klagen, je komt Jan en Alleman tegen, dus werd het met recht: een ochtend winkelen.…

Nog beter: op zo’n dag gewoon alleen pootjebaden of veilig op je handdoek blijven liggen met een ijsje. Gelukkig zelf nog nooit meegemaakt. Ik groeide op in een plaats bij Hoek van Holland en ben als kind én als jongere talloze keren naar zee geweest.…

Vandaag was weer zo’n dag. Hoe klein die beentjes van Emir ook zijn, als hij eerst z’n verkeerde uit bed zet heeft het drastische gevolgen. Niks willen, niet luisteren, traag eten, het zijn maar voorbeelden. Nog voordat Emir goed en wel op school zat had hij het al voor elkaar gekregen om de hele dag zonder Xbox te moeten doorbrengen.…

Dat heeft hem verdrietig gemaakt en boos en daarom voelt hij zich op sommige dagen ellendig. Dan rommelt en borrelt het in zijn binnenste en voelt hij een enorme behoefte om terug te nemen. Zo’n dag is het vandaag.…

Het feest had dit jaar extra groot moeten worden wegens de recessie (onze problemen kunnen we even voor het gemak vergeten op zo’n dag), Koningin Juliana had 100 jaar geworden als ze nog had geleefd en het weer was ook nog top. Helaas heeft het niet zo mogen zijn en hebben we allemaal een flinke kater overgehouden.…

Je hebt van die dagen, ze slepen zich voort, ’s avonds denk je dan, wat heb ik vandaag gedaan? Nou driemaal niks dus, of zelfs wel zesmaal, kan ook zomaar. Niet dat ik me verveel, niks hoor, maar de productiviteit is helemaal niet verschenen op zo’n dag. Nou kan en mag ik me dat permitteren, dus schuldig voel ik me niet.…