Alle inzendingen

Langs het meer buigt de weg tussen dennen. De aarde is donker en vol naalden die onder mijn schoenen kraken. Het water is zo glad dat de wolken eronder lijken te hangen. Een eend trekt een dunne streep door het spiegelbeeld. Even later sluit het oppervlak zich weer. Aan de oever ligt een omgevallen boom. De bast is opengereten, het hout is bleek als…

De juf geeft een les over het nabootsen van dierengeluiden. ‘Wie kan het geluid van een koe nadoen?’ vraagt ze. Alle leerlingen steken hun vinger op om te laten zien dat ze dat weten. ‘Wimpie, zeg het maar.’ ‘Boe', loeit Wimpie. ‘En het geluid van een hond?’ ‘Woef, woef' blaft een andere leerling ‘En het geluid van een kat?’ ‘Miauw, miauw.’…

Ze kijken je aan met die wrede kraalogen alsof ze willen zeggen “Wat doe je hier!” Ze laten zich niet zomaar verjagen. Ze hebben er schijt aan dat jij jouw balkon schoon wilt houden. De gevleugelde schooiers, ze laten zich geen oor aan naaien. Ze leggen eieren op ongewenste plekken. Ondertussen stel jij je voor hoe jouw jonge vrouw door de Action…

Column van Kees (observaties) Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten…

Vier stoelen in een halve cirkel. ‘Ga staan,’ zegt de docent. ‘Doe niets. Wees er alleen.’ Ik sta. Mijn handen doen al iets. Ik stop ze in mijn zakken. Haal ze er weer uit. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Niet oplossen.’ Achter in de zaal zit zij. Armen over elkaar. Ze glimlacht niet. ‘Denk aan iets wat je raakt,’ zegt de docent. Ik denk aan gisteravond. Hoe…

Is het landsbelang of Dilansbelang dat Yesilgöz op defensie zit? Ik vrees toch het laatste. Yesilgöz heeft ons keer op keer uitgelegd dat je niets hebt zonder veiligheid. Nu weet ik niet of dat echt zo is. Je hebt nog minder als je geen water hebt, bijvoorbeeld. Zonder water ga je redelijk snel dood, maar daar hoor je haar nooit over. En bovendien…

Ik ben al jaren gecharmeerd van de belangrijkste uitgangspunten van D66 en dan met name de pragmatische insteek. Dat wil zeggen, in plaats van altijd te redeneren vanuit liberale of sociaaldemocratische principes dat wat niet goed gaat in het land te beschouwen als een probleem dat zo praktisch mogelijk moet worden opgelost. Ik was dan ook in eerste…

Aan het tafeltje bij het raam is een stoel vrij. Hij gaat zitten. Een vrouw staat bij de kassa. Ze telt muntjes. Drie keer. Legt ze neer, schuift ze weer terug in haar portemonnee, haalt er andere uit. De jongen achter de bar wacht. Hij zegt niets. Zijn hand rust op het apparaat. De vrouw lacht kort. Ze neemt haar koffie aan met twee handen. Blaast…

Overwegende dat het in het Noorden, STRUCTUREEL maar zeker de laatste dagen, aanzienlijk kouder is dan in het Zuiden des lands, vind ik dat de bewoners van Groningen, Friesland en Drenthe minder moeten betalen voor gas en elektra dat hun zuiderburen. Gisteren was het zelfs zo koud en glad in Groningen dat je bij anders drukke kruispunten geen hond…

Het regende die dag en oma was uit gegaan zoals ze vaker deed. Vanuit het hoge raam op de eerste etage aan de straatzijde keek ik naar haar gestalte, gekleed in de winterjas en bekroond door de zwarte hoed na die langzaam uit het zicht verdween. Op die dag heeft ze de rollies meegebracht, althans ik gaf het speelgoed dat vandaag de dag nog altijd…

Er wordt aan de deur gebeld en ik ga open doen, staat er een klein meisje op de galerij dat een beetje onverstaanbaar iets vraagt, maar omdat ik haar niet versta, vraag ik: wat zeg je nou? Mag ik een mopje, voor een dropje vraagt het kind? Ik zeg meis, wat bedoel je? Ik ken wel het heitje voor een karweitje maar deze ken ik niet, dus wat is de bedoeling…

Gravin Willeke Wolkers is helemaal in haar nopjes met haar jurken van Ann barones Demeulemeester, wonend in Kasteel Kesselhof op de Bogaertsheide 2 in Kessel. Willeke is zelf bij barones Ann Stephanie Maria Verhelst op bezoek geweest om de jurken te passen en te kopen. Het kostte een lieve duit, maar dan heb je ook iets. Willeke bewoont sinds enige…

Ik volg het pad. Twee dagen geleden bleef hier nog klei aan mijn zolen hangen. Nu kaatsen mijn stappen terug, hard en droog. In de felblauwe lucht kruisen witte sporen elkaar. Mijn ogen tranen. De wind komt recht van voren; mijn mond staat strak. Ik veeg mijn neus af aan de rug van mijn handschoen. Mensen passeren met rode wangen en felle mutsen…

De heren, gekleed in de grijze kostuums die zo graag een dikke sigaar opstaken of een kneepje gaven in het achterwerk van de blonde secretaresses, zaten rond een tafel en verklaarden mij: wij moeten jou niet en: jij past niet binnen de cultuur van dit bureau. Negen jaar trouwe en volhardende diensten van mijn zijde waren aan dit decreet voorafgegaan…

(voor Élisabeth Greffulhe (1860 - 1952)) Jij bent geboren als Marie Anatole Louise Élisabeth de Riquet de Caraman-Chimay op 11 juli 1860 in Parijs. Jouw ouders waren Marie de Montesquiou-Fézensac en Joseph de Riquet de Caraman, 18de Prins van Chimay, een Belgische diplomaat en politicus, die van 1884 tot 1892 Minister van Buitenlandse Zaken van België…

Ze telt de barsten in de tegel boven het aanrecht. Vijf. Zes. Achter de muur schuift een stoel. Er klinkt een stem. Dan niets. Later, in de gang, trekt ze haar jas aan. De rits hapert. Ze laat hem halfopen. In de spiegel naast de kapstok een vlek op haar wang. Ze wrijft erover. De vlek blijft. Een buurman zet een groene bak aan de straat. Hij kijkt…

"Sie werden dich nicht finden, niemand wird dich finden, du bist bei mir", uit 'Jeanny' van Falco In het voormalige SS-kasteel Wewelsburg op Burgwall 19 in Büren zwalkt een zeer verdacht persoon rond. Op zijn borst staat met grote cijfers zijn geboortejaar getatoeëerd. In zijn rechterhand houdt hij een SIG-Sauer P226 vast. Het is niemand anders…

Ik sta in de keuken, de piepers koken en het kleine potje groenten staat klaar om te worden opgewarmd, waar maak je jezelf druk om? Nou om niks zeg ik tegen je… het borrelen van het water fascineert me…i k zet de magnetron even aan, zodat alles tegelijk klaar is en loop met de borden naar binnen… zet ze neer en leg het bestek er netjes naast. De…

Nu ik hersteld ben van narcitisch geweld en mishandeling, wil ik voorzichtig een kijkje nemen in het christelijk leven dat ik in diepe teleurstelling heb verlaten. Het is rustig op deze facebookpagina. Ik ben benieuwd naar mijn huidige gevoelens in relatie tot mijn broers en zussen in de Heer en reageer oprecht op de inhoud van de beweringen door ook…

Kuierend door de boomgaard met geen wolkje aan de lucht, het zonlicht spelend over het gebladerte laat één magische noot je van het met het roze van een Bloeiende Perzikboom doorspekte hemelsblauw in een flonkerende Sterrennacht tuimelen. Als pianist kun je je nog zo vergalopperen en met misslagen de toehoorders tergen - Brahms zelf had er een handje…

In onze jeugdjaren verdienden onze voeten geen schoonheidsprijs. Een buurman die schoenmaker was had ons de hoge en onelegante Forma Natura schoenen aangemeten waarmee we niet voor de dag konden komen en geen goede beurt maakten te midden van onze klasgenoten Maar onze goede vader had een oplossing. En zo liepen we achter hem aan over de kokosmat en…

Een vreemde droom overviel Bjarne, die in flanellen pyjama de nacht in bed doorbracht. Hij was in een grote kamer en overal lagen stapels boeken. Steeds wanneer hij bewoog kwamen er nieuwe stapels boeken bij. Er was een boek dat hij zocht. Het lag aan de andere kant van de zaal vol met boeken. De droom was vluchtig. Hij zocht naar een boek van Kees…

Ze lopen zwijgend langs de sloot, de kijkers tegen hun borst. Het gras is nat, de modder zuigt aan hun schoenen. Iemand niest. Voor hen buigt het water af, een onopvallende kromming in het landschap. Hier zou hij moeten zitten. Dat hadden ze gelezen. Dat was gisteren gemeld. De oudste blijft staan; een man met een verweerde nek en een jas die te…

Niet ver van mijn ouderlijk huis bevond zich een klein parkje dat wij, heel toepasselijk, ons parkje noemden. Daar moet eens de kiosk gestaan hebben,zoals in die jaren mogelijk wel meer voorkwam Goddelijke en feestelijke klanken van orkesten en brassbands moeten weerklonken hebben in die contreien in ons kleine parkje dat toch bezwaarlijk kon wedijveren…

Presentatrice Malou Petter stopte bij talkshow "nieuws van de dag" omdat het te weinig ging over nieuws en teveel over duiders en opiniemakers, zei ze gisteren bij Jinek. Duiders en opiniemakers dus, zo heten ze. En niemand weet precies wanneer ze zijn verschenen. Opeens waren ze er. Zoals mollen in een strak aangeharkte tuin. Je zet ’s ochtends…

Ik had nogal wat meer verwacht van de inbreng van Jetten (te graag premier!?) en Bontenbal (moe?). Ik koesterde de hoop dat ze meteen fors aan de slag zouden kunnen met pakkende voorstellen. Maar ik vrees dat ze hun oren te veel hebben laten hangen naar de conservatieve wensen van Jesilgöz, die de lachende derde is. Natuurlijk zou - bij voorbeeld…

Men vroeg mij zwarte letters te lezen die op een groot wit scherm geprojecteerd waren. Mijn oude ogen lieten het afweten. In de verduisterde kamer waar de ingenieuze en vernuftige apparatuur staat opgesteld, product van een mijns inziens zozeer geniaal vernuft, legde ik mijn hoofd tegen de machine die rood en blauw licht toonde. Een kleine uitwas…

(voor Suzanne Dalbert (1927 - 1970)) Jij bent geboren op 12 mei 1927 in Parijs. Na de Tweede Wereldoorlog verhuisde jij naar Amerika. Daar werd jij ontdekt door de Joodse Aaron Blum Wolowicz, geboren op 19 oktober 1898 in Chicago, filmproducent en directeur van de Paramount-studio. Hij was getrouwd met de actrice Louise Fazenda en daarna met de actrice…

“Wie is zij?” vraag ik mijn zoon van zeventien. Met gesloten ogen danst hij door de kamer. “Mari Froes,” fluistert hij met zwoele stem. Zwijgend danst hij verder. Omdat hij zijn ogen dicht heeft, kan ik hem even ongestoord bekijken. Hij heeft geen dansles nodig. Net als zijn opa en zijn oom heeft hij swag van nature. Jammer dat mijn vader al gestorven…

Men noemt het daar nu ´Molenzicht´. Met grote, witte letters is het vermeld op de gevel:´Molenzicht´. Het is bij de Broekhovenseweg, ook een decor uit onze jeugd, waar eens de wieken draaiden van de oude molen, die sinds lange jaren afgebroken is en tot het verre verleden behoort. Het is niet ver van het nu verlaten gebouw van Huishoudschool ´Mater…