Columns

Er zijn weinig plekken waar je zo snel van klant in verdachte verandert als bij de zelfscankassa in een supermarkt. Je staat bij de zelfscankassa en er liggen maar een paar dingetjes in je mandje: twee gevulde koeken en een tros bananen, die je keurig volgens alle bekende spelregels scant. Tot zover, niets aan de hand. Niemand heeft last van…

Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken. Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis. Denk ik. De rest staat in mijn…

Dit was nou typisch een film voor ons drieën. Ik was nieuwsgierig. Zijn vorige, Oppenheimer, vond ik goed. Het was de laatste film die we met elkaar zagen. Onze smaken raakten elkaar minder vaak. Ik keek ze vragend aan. Man schudde zijn hoofd. Zoon leek het wel wat. "Daar wil ik met mijn vrienden heen." Beetje beduusd las ik wat recensies. Ja…

Ik wilde per se de okergele laarzen. Het was het laatste paar, een maat te groot. „Weet je het zeker?” vroeg mijn moeder. „Ik doe er gewoon dikke sokken in.” Okergele beenwarmers vouwde ik over de rand van de laarzen. Mijn witte bandplooibroek stopte ik erin. Daarboven een wit bloesje met een okergele spencer. Je zag de kleur overal. Mijn…

Adriaan van Dis heeft eens gezegd in een interview: “Ik heb geleerd dat ik volkomen belachelijk ben.” Ik ook, Adriaan, dacht ik. Sinds ik moeder ben, zeker. Adriaan van Dis heeft niet eens kinderen. Kinderen prikken de ballon door; het restje ego dat er nog in zit, loopt vanzelf leeg. „Ik ben mijn eigen bananenschil”, zei Kees van Kooten ooit…

De angst die zij niet lijken te voelen, geven ze aan mij. Vooral op de fiets. Ik zie steeds vaker jonge mensen al fietsend op hun telefoon kijken. Niet rustig onderweg, met één hand aan het stuur en af en toe een blik op het scherm. Nee, ze fietsen alsof ze onderweg zijn naar een afspraak met de zwaartekracht. Laatst kwamen er twee jongens…

Ik stap uit Bus 300 en loop richting het centrum. Deze keer ga ik niet doorheen de gehele stations traverse maar loop met de uitstappende medereizigers om het gehele complex heen. Op alle fronten afgezet met hekken en flatgebouwde stellingingen gevuld met duizenden fietsen. Ik loop door de stallingstraten heen en warempel, ik kom gelijk een toezichthouder…

Mijn medecursist las als eerste zijn tekst hardop voor. Het ging over mij. Er klonk ironie in zijn toon. Ik hoorde hoe hij mijn opmerking dat ik graag bladen las had verwerkt in zijn stukje. De Esta was het magazine waarover ik mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken stak. Tijdens het voorlezen verscheen een lachje om de mond van de andere…

Als de poten van de caravan zijn uitgedraaid en waterpas gezet, komen ze zich voorstellen, de nieuwe buren. Een goede gewoonte op de camping. Fré en Tinie uit L., ze blijven een poosje. We gaan er eens goed voor zitten. Je kunt de relatie van nieuwe buren nauwkeurig bepalen door op te letten hoe hun interactie verloopt tijdens het opbouwen van de voortent…

Rond zessen kwamen we in Hamburg aan. Vlak voordat mijn man rechtsaf sloeg richting het hotel, schoot er een auto achter ons vandaan die rechtdoor reed en onder het viaduct een andere auto schampte. "Zag je dat?" zei mijn zoon. De auto's reden door. Ik keek naar de ijzeren brug over de Elbe, waar net een trein overheen reed. Een groot, industrieel…

Zoals Francois ‘Le Flattuleur’ Benoit, wiens chronische winderigheid het peloton tot razernij dreef. Bekend is het drama van ‘29. De koers eindigt op de top van de Mont Brie. De kopgroep mag aanzetten voor de etappewinst. Francois kruipt naar voren en tilt zijn derrière van het zadel, waarop de andere renners zich uit pure wanhoop in het ravijn storten…

‘Ik zie hier nog een klein streepje.’ 
De man voor juwelier Wilting, ik schat de heer Wilting in eigen persoon, draait zich om met een blik alsof ik hem onverwacht bij de ballen heb gegrepen.
 Met een glimlach, die ik zelf als ontwapenend zou omschrijven, kijk ik hem aan. 
Geintje. In een split second schakelt hij van verbazing naar begrip en pakt…

Vlaanderen viert feest. Op de markt treffen we een zeskoppige band die een gevarieerd programma ten gehore brengt. Voor elk wat wils zeg maar. Of het in de smaak valt bij het weinige publiek valt moeilijk te zeggen. Er wordt nauwelijks geswingd, en op de aanpalende terrasjes veel gewoon doorgepraat. ‘Ze doen hun best’ vindt vriend, die overal verstand…

Zoals Claude Canard, die in 1919 achterstevoren de Camembert op fietste en daarmee het bergklassement in zijn voordeel beslechtte. Tijdens de afdaling was hij ook de eerste renner van zijn generatie die met zijn blote handen haarspeldbochten recht boog. Zoals Pierre Pinot die in de Tour van ‘32 al sprintend de finishlijn in Roquefort over het hoofd…

Ik keek naar de voetbalwedstrijd Egypte-Argentinië alsof het een spannende aflevering van 'Vera' was, vol plotwendingen. Haissem Hassan gaf de assist bij een aanval die even een doelpunt leek op te leveren, maar de treffer werd afgekeurd. Kort daarna liet Ziko Egypte alsnog juichen. "Weet je wat het is?" zei ik de volgende dag tegen mijn…

We hadden een rondje door de Betuwe gelopen en streken neer op een terras in Eck en Wiel. Het gesprek kwam op de vogelapp en sprong van vogels naar duiven. “Duiven, getver,” zei een vriendin. “Duiven poepen op mijn terras, het zijn een soort ratten. Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.…

Bij Pete Hegseth droop het kwijl langs zijn mondhoeken. Er lag een moordzuchtige glans in die felle prikoogjes. JD Vance probeerde zich gegeneerd tussen het publiek te verbergen en Marco Rubio deed zijn beste pokerface. En het feestvarken? De tachtigjarige jubilaris zat op het puntje van zijn stoel en keek verlekkerd toe hoe het bloed in de kooi in…

Volgens mij is Jaimy afgevallen. Ik kijk hem na. Voorheen zat zijn shirt strakker om zijn heupen. Grappig, Lucas heeft zijn haar geknipt. Hij lijkt zo wel een beetje op die acteur… kom, hoe heet hij ook alweer? Zoon loopt naar de bank. Die rotgriep, hij hoest nog steeds. Balen. Ik zwaai naar hem, niet te lang, anders krijg ik straks commentaar.…

Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis. De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen…

‘Nog twee weken.’ De haringman heeft de mouwen van zijn trui opgestroopt. Hij leunt over de toog. Op zijn beide onderarmen staan ankers getatoeëerd. Er ligt een waas van donker haar overheen, de jaren hebben het blauw voor een deel weg gebleekt. Ik zie hem plotseling voor me als jong scheepsmaatje op een logger. Van links naar rechts gestuurd…

Wat je ook doet, de wereld waarin je opgroeide ligt voorgoed in het verleden. De tragiek van de nostalgicus. Herinneringen kleuren gebeurtenissen vaak mooier dan ze waren. Ik moest denken aan de woorden van Lidewij de Vos, van de politieke partij Forum voor Democratie. Zij sprak over teruggaan naar hoe Nederland ooit was. Politici van Forum voor…

‘Heb je soms pauze’, vraag ik, als de flappen van het windscherm achter me dichtslaan. De haringman zit op een krukje achter zijn snijplank. Zijn hoofd komt net boven de toonbank uit. Het is zijn vrouw die de klanten helpt. Ze zegt nooit veel. In haar houding ligt de welwillende afstand die vrouwen soms in acht nemen nadat ze hun echtgenoot een…

Ik sta bij de kassa. De band stopt. De caissière noemt een bedrag. Tweeëndertig euro en vijftig cent. En dan gebeurt het. De Totale Verbazing. De man voor me kijkt alsof hij zojuist door een vreemde mogendheid is ontvoerd en nu plotseling wordt geconfronteerd met het concept 'ruilhandel'. Betalen? Hier? Met geld? Hij begint te graven. Het is…

‘Dus jij mag wél op het feest komen.’ Als ik aansluit in de rij is de haringman druk in gesprek met een meisje van een jaar of 20. Eén van de studentes waar het onze stad van wemelt. Het blonde haar strak in een hockeystaartje, paarlen knopjes in de oren, gezonde blosjes en duidelijk verlegen met de aandacht die in de volle kraam op haar gericht is…

Ik ben voor de eerste keer met Maaskant Reizen naar Corsica en Sardinië gegaan. Het was meteen de laatste keer, want de incapabele buschauffeur maakte er een potje van. Hij was boos, nors, afstandelijk, brutaal, autoritair, onverschillig, gevoelloos, bot, onvriendelijk, ongezellig, niet betrokken, zeer afstandelijk, onverstaanbaar, horkerig, asociaal…

Ineens is de helft van mijn wenkbrauwen verdwenen. De haartjes zijn weg. Ze zwerven naar plekken waarvan je je wenkbrauwen op zou trekken. Ik teken ze soms minimaal bij met een oogpotlood. Met de nadruk op minimaal. Schrikbeeld: wenkbrauwen die overduidelijk getekend zijn. Mijn zicht wordt slechter en ik snap, terugkijkend, waarom oudere vrouwen…

Volwassen zijn. Ze beloofden ons vrijheid. Ze zeiden: als je straks groot bent, bepaal je alles zelf. Je mag eten wat je wilt, gaan waar je wilt, zijn wie je wilt. Wat ze er niet bij zeiden, was dat die vrijheid een dun laagje vernis is over een diepe, gitzwarte put van logistieke ellende. Mijn leven is inmiddels voor tachtig procent een mentale…

“Het zou me niks verbazen als Lebbis net als jij een Schorpioen is,” zei ik. Er was een hilarisch stuk in de voorstelling waarin hij de zaal op het verkeerde been zette over zijn geloof in de tekens van de dierenriem. “Horoscopen zijn totale onzin. Daar hoef je geen Schorpioen voor te zijn.” Ik scrolde naar de geboortedatum van Hans Sibbel (…

Van het groepje twee banken rechts van me kan ik alleen de man op de hoek zien zitten. Hij heeft een dun snorretje. De anderen gaan schuil achter hun rugleuning. Aan het gesprek te horen wordt hij vergezeld door drie vrouwen. Het zijn collega’s. De toon heeft een zweem van intimiteit maar is toch afstandelijk. Men kent elkaar, maar niet uitbundig…

Zo hoorden we vroeger dat: het nieuws was afgelopen en nu? Nu krijg je bijkans elke minuut een update als er iets gebeurt wat niet kan wachten…soms leuk soms minder maar daar is het nieuws voor! Ken je het nieuws dat nu als eerste vermeld wordt? Wel daar komt ie: een groep Bulgaarse mensen heeft de belastingdienst opgelicht voor meer dan € 6.5 miljoen…