Verhalen

Normaal kan ik er geen genoeg van krijgen. Lezingen over razendsnelle levensreddende interventies, gelardeerd met bloederige plaatjes. Je kan er wat van leren. Tenslotte is het mijn werk, levens redden, mensen bevrijden uit de klauwen van de dood. Vaker is het gewoon een fabriek van narigheid en ellende, en minder heroïscher, maar dat terzijde. Gisteren…

Het was een bloedhete dag. De zon stond zinderend aan een helderblauwe hemel. Op het plein midden in de stad was geen terrasstoel onbezet. De ijsjes, koude biertjes en roseetjes leken niet aan te slepen en de serveersters liepen af en aan. Op de randen van een prachtige fontein zaten kinderen te pootjebaden, wat normaal gesproken ontoelaatbaar was…

Aan mijn tafeltje op het drukke terras op het Leidseplein zijn twee stoelen vrij, een charmante oudere dame wijst er naar en kijkt mij vragend aan, ik knik uitnodigend en ze gaat zitten. De ober vraagt of hij de derde stoel mag meenemen, “graag”, ontvalt haar met stemverheffing alsof de lege stoel een doorn in haar oog is. Ze verontschuldigt zich…

“Nu ziet u een opening in het strand, een groot, rond gat. U loopt ernaar toe en kijkt erin: een wenteltrap voert naar beneden, het einde ervan is niet te zien. U daalt de trap af. Bij elke trede gaat u een jaar terug in de tijd. U loopt net zo lang naar beneden totdat u bij een tree gekomen bent waar de oorzaak ligt van uw ellende. Kunt u mij volgen…

'Rita Dubois hypnotherapeute behandeling uitsluitend volgens afspraak’ stond in gekalligrafeerde letters op het bordje naast de voordeur. Het pand, een monumentale woonboerderij, lag aan de rand van een gehucht dat zo klein was dat het op de meeste kaarten niet eens werd vermeld. Nieuwsgierig drukte ik op de bel. Na ongeveer een minuut werd er…

Bij zwaar weer bij donder en bliksem daalt de poldergeest (een watergeest) soms op aarde neer door de slurf van een waterhoos of tornado en materialiseert in menselijke gedaante. Bij zware regenval en bij overstroming wordt hij gezien in polders, uiterwaarden en achter zeeweringen. Men zegt dat hij over oceanen zwerft van orkaan naar orkaan, huist in…

Eens in je leven moet je Rome bezocht hebben. Als ik terugkijk op het weekje Rome dan valt me op dat het niet de ontzaglijke kunstwerken zijn die me zijn bijgebleven maar wel de paar significante ontmoetingen die verder deel gaan uitmaken van je dagelijks leven. Zo wandelde ik daar door de straten en zag ik een grote bus met een groep mensen ervoor…

Eindelijk is het zover! In de laatste opiniepeiling van Maurice de Hond zojuist een uur geleden midden in de diepe nacht uitgevoerd bleek dat de nieuwe partij voor de planten virtueel al op 25 zetels zit. En de trend is naar boven. Ik ben ook lid geworden van deze partij van kamerplanten allemaal netjes verzorgd en busjes pokon. De partij is een…

Deze vertelling speelt zich af in de late middeleeuwen, ergens bij Chaam, Meerle of Meersel-Dreef. Een bedaagde baron kuierde rond in het park van zijn kasteel. Het leek wel of het ruisen van de eiken en beuken hem wenkte. Bedaard wandelde de deftige heer mee met de stem van het zacht wiegelende lover. "Ja, in mijn kinderjaren luisterde ik graag…

Op een frisse lenteavond stapte de oude wijsgeer in een grote moeraspoel en waadde voort. "Alle speurende en vorsende gedachten in mijn hoofd strijden met elkaar," dacht de man. "Een grote warboel! Waar moet ik nu nog aan denken? Hier in het koele water komen mijn huid en hoofd tot rust." Hij liep verder, door water en modder, tussen jeneverbesstruiken…

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte en spreekt nadrukkelijk zijn naam uit met een rollende r. Ik grijp snel mijn spullen bij elkaar en pers er een: ‘dat zijn wij’ uit. Maarten kijkt even op en het lijkt erop dat hij eerst het krukje van de peuterleestafel even terug wil zetten. Samen kijken we hoe Maarten behendig met het krukje…

Wat een dag vandaag, qua breaking news dan tenminste. Er valt niet tegenaan te rijmen. Ik werd wakker met Jack - Chucky- de Vries die na een amoureuze stap buiten de gedemilitariseerde zone van het huwelijk - 'Maar schatje het is niet wat je denkt-' voorlopig even in de kazerne uit de gamellen mag fourageren. 'Nog een extra schepje groene kledder…

Haar echte naam ben ik vergeten, haar bijnaam Jurkje kreeg ze in de eerste klas van de middelbare school, ze moet dertien jaar geweest zijn en erg rijp voor haar leeftijd. De jongens uit haar klas mochten in het fietsenhok voor een kwartje haar jurkje optillen, kijken maar nergens aankomen want dat kostte twee kwartjes en dat was veel, je kon er zondagmiddag…

De druppel die mijn emmer deed overlopen, had de vorm van een geschenk. Mijn vriend had de neiging om dàt wat hij zelf graag wilde hebben, aan mij cadeau te geven. En zo via een omweg aan zichzelf. Ook dit keer was het iets waar ik totaal geen behoefte aan had. Er zat een mooi papiertje om en een lief briefje bij. Maar aangezien onze relatie al lang…

Gaat de wereld ten onder moeder? Ach zoon dat weet ik toch niet. Maar ik heb in een droom gezien dat Sowjet gemene vliegtuigen ver voor de val van de muur met gemene duivelse rode sterren op hun blikken vliegtuigneuzen gemene geestelijke kleine projectielen lieten vallen over gans Nederland! Maar zoon ik wil nu even de vulkoek eten en een kopje…

In Wenen bezocht ik graag koffiehuizen. Bij een Weense ijskoffie luisterde ik naar de pianomuziek en soms had ik uitvoerige gesprekken. Een indringende ontmoeting met een grijsaard zal ik nooit vergeten. Hij was geschiedkundige en wat mij betreft was hij een levende encyclopedie. Sommige mensen weten gewoon machtig veel, hetgeen overigens niets…

‘Heb je even tijd?’ Tijd? Nee, natuurlijk niet. Ik ben net druk bezig met de notitie die hij gisteren had willen hebben. “Oneerlijke concurrentie”. Tegenspraak in zichzelf. Er is ook een duurder woord (Latijn, geloof ik), maar daar kan ik zo gauw niet op komen. Ik ben maar een eenvoudig A-gegradueerde. Een studie in woordduiding, dus. Concurrentie…

De oplossing is nabij, althans dat denk en hoop ik! We hebben besloten samen naar Afrika te gaan, nu nog niet maar over een aantal maanden, nu kan ik niets doen, maar tegen de tijd dat de baby zich aandient wel... De schulden van Ruud zijn afbetaald, net als de crematie e.d. Marjorie heeft haar geld terug plus rente en ik hou ook nog iets over, ik…

Als ik voor het stoplicht in Maastricht sta te wachten, komt er naast me een open sportwagen tot stilstand. De man achter het stuur, een ruime veertiger, is qua uiterlijk en kleding exact op zijn wagen afgestemd. Hij draagt een colbert met een ruitje, waarin op subtiele wijze de flessengroene kleur van de auto terug komt. Daarboven een sjaaltje dat…

‘Geluid de ventilator, geluid de ventilator’. Vol overgave spreekt hij de woorden uit, hierbij omhoog kijkend naar het oudere echtpaar dat zojuist is binnengekomen. Hij houdt zijn hoofdje schuin en zijn vingertje omhoog. De vrouw kijkt hem wat verbaasd aan. ‘Zo zo, dat is een moeilijk woord voor een klein jongetje’ bromt ze. Het kleine meisje in…

Één van mijn vroegste jeugddromen was, naar ik mij herinner, dat ik een racefiets wilde. Op een verjaardag werd deze wens waarheid. Grijs was ‘ie, met stoere letters op het frame, flinke zwarte banden en een fijn zadel. Aan dat zadel kon je een tasje hangen, met plakspullen voor een eventuele lekke band. Trots fietste ik in het rond en in het rond…

In het schemering tussen waken en slapen ontmoeten ze elkaar, m’n bewuste – interface met de wereld - en onderbewustzijn, waarin de geschiedenis van leven verborgen ligt. Reizend in een stuurbaar eidetische droom verkent het bewuste het onderbewustzijn waarin kennis ligt opgeslagen zo oud als de tijd, voor de geest die de taal kan lezen. Ik zie het…

“Aux vieux bon temps”. Ze heette het hotel, waar Anita direct op afliep. ‘Gôh. Het bestaat nog. Kijken of ze plaats hebben. Ze spreken er ook Nederlands.’ Te mijnen faveure, bedoelde ze fijngevoelig. Een oudere dame stond in de receptie. ‘Bonjour, madame de Bournage.’ Die keek haar onderzoekend aan, dacht even na en zei toen: ‘Ah. Anita. Wat…

Ik zit op een terras, als een groep luidruchtige jongeren voorbij trekt, op weg naar het stadion, veelkoppig monster met collectieve geest. Getatoeëerde lijven met witrode sjaals, eigen lichaamdrug brengt ze in een halfdronken toestand door de Vikingen ‘beresterk’ genoemd. De man van middelbare leeftijd naast mij richt zich tot me: ‘Het was ‘n mooie…

(Een zinnenprikkelend drieluik) Toen ik uiteindelijk sliep, kwam weer die droom over de straten van 'crowded Caïro' tijdens een meer dan prachtige nazomer; de taxi stond te wachten. Zelf loste ik op in die MYRIADE VAN MENSEN. Gemiddeld kleiner dan ik, maar in meerdere malen meervoud. Een mensenmenigte zoals die in alle wereldsteden aanwezig is.…

'Lieve lieve Walter, denk eens aan mij, je bent net thuis en praat alweer over weggaan, je bent nog zó jong, je hebt je school, werk en ander verplichtingen hier.' Je haalt je schouders op, niet erg volwassen, hoe dring ik tot 'm door, wat zijn z'n plannen, werken of...? Natuurlijk mist hij Myra, maar wat weet hij van haar en haar achtergrond…

Om zes uur des voormiddags stond ze voor mijn deur, geheel in nauwsluitend zwart leder gekleed. Ik had mijn duffelse jack aan. ‘Wat een lullig jekkie heb je aan. Daar moeten we gauw eens iets aan doen.’ Ik kon het niet tegenspreken. Mijn garderobe was niet op internationaal motorverkeer ingesteld en ik wou het ook gewoon niet koud hebben. Ik zou mijn…

'We waren gezworen kameraden' Charlotte vertelt. En, naarmate ze verder in het verleden afdaalt, steeds gedetailleerder, steeds coherenter, steeds enthousiaster en levendiger ook. Alsof het gisteren allemaal gebeurd is. En niet zeventig jaar geleden. Toen. Voor de oorlog. In het grote huis van Anna waar ze woonde, als een van de tien. Nou ja, tien…

Naast mij woont een gepensioneerd pedagoog die elke dag op een vast tijdstip zijn hondje uitlaat. Soms loop ik met hem mee en dan eindigen we meestal bij hem thuis op de veranda om het gesprek voort te zetten. Zijn no-nonsense adviezen voor de opvoeding kan ik inmiddels wel dromen: zorg voor een eerlijke relatie met je kind, geef het zoveel mogelijk…

‘Björn is een beetje mijn paard’ zegt Sandra terwijl ze voor me uitloopt op weg naar de manege. ‘Hij is donkerbruin en heeft zwarte manen’. Ze kijkt een beetje trots. Ik loop naast haar en knik. Ik heb me laten overhalen om er eens een kijkje te nemen. De manege ligt tien minuten lopen vanaf ons huis. Vlak naast ‘De Meren’, de grote waterplas waar…