Verhalen

Het moest in deze buurt zijn. Langzaam stijgend heuvelland, dat plotseling afbrak bij steile rotsen bij de kust. Bij een inham lag een wit huis. Hij reed er naar toe. Uit de tuin kwam een vrouw die hem vragend aanzag. ‘Goede morgen.’ ‘Goede morgen.’ ‘Kan ik je helpen?’ Hij haalde de schouders op. ‘Mogelijk. Alleen weet ik zelf niet goed waar ik…

Toen ze haar fiets op hun stoep parkeerde schrok hij. De blos op haar gezicht en haar rode konen zeiden genoeg. Oké, om nieuw leven in je relatie te blazen moet je risico’s nemen. Soms zit na zoveel jaren een relatie een beetje op dood spoor. Sleur bedreigt de liefde. Dan moet je iets nieuws proberen om de zaak te redden. Zij en hij hadden het…

Wachten op de haven die mijn veiligheid garandeert. Ondertussen dobberend op de oceaan van gevoelens. En maar het eeuwige wachten op de opkomst van de zon zodat de duisternis verdwijnt. Ik, de kapitein van mijn schip vol gevoelens die wacht op het licht dat mij de weg zal wijzen. Ik aanschouw het drijvende wrakhout van de schepen die mij zijn voorgegaan…

Zaterdagmiddag 25 maart 2006, het is 14.30, de telefoon gaat. Het is Marloes die vraagt of ik ook nog meega, in eerste instantie ben ik vergeten waar het om gaat maar dan schiet het me weer te binnen. We zouden naar Groningen gaan om haar trouwjurk passend te maken, ik was het tot mijn grote schande vergeten. Natuurlijk ga ik mee, mijn dochter gaat…

Mijn hok, mijn directiekamer, zijn mijn benamingen van een heerlijk plekje in het huis waarin wij iets meer dan 6 jaar hebben gewoond. Nog 3 dagen, nog 3 avonden en nog 4 nachten dan hoort het bij mijn verleden, mijn herinneringen. Toen wij hier in november 2001 kwamen wonen voelde het huis eerst niet goed voor mij, het was een links huis. De…

Het loopt tegen achten en neem even de pen ter hand. Eigenlijk de laptop, maar aangezien ik al 'n tijdje mijn gevoelens van het leven weergeef ben ik overgestapt van de pen naar het moderne. In mijn leven, ja er is veel gebeurd. Maar of dat een ander intresseert? Het is net als het nieuws op radio of t.v, dat wat je boeit kijk of luister je naar…

Het zal me een worst wezen dat de twee mannen in pak die komen binnenlopen morgen te laat zijn op hun werk, maar ik ben zo nieuwsgierig naar waar ze vandaan komen, wat ze hier doen, waar ze straks heen gaan en op welk kantoor ze morgenochtend eventueel met een kater aankomen. Waarschijnlijk zal het niet zo spannend zijn als ik zou willen, daarom…

~ DEEL 4 ~ Ik werd overmand door verlegenheid en zocht naar woorden om de stilte te doorbreken. Ik zou haar het liefst willen zoenen, maar mijn verdraaide verlegenheid hield me tegen. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig, want misschien verwachtte ze juist dat ik haar zou zoenen. De mooie Gabriëlla stond vlak voor me. Ze keek me aan met een haast…

Ik keek kort haar kant op. Ze keek me vluchtig aan waarbij er een kleine glimlach op haar gezicht verscheen, maar boog haar gezicht snel weer richting haar tekenopdracht. Het viel me op dat iedereen met z'n tweeën aan een tafeltje zat, maar Gabriëlla zat alleen aan twee tafels. Dat bleek niet voor niets. Ze had namelijk een enorm arsenaal aan teken…

-Dag meneer. -Dag meisje. -Mag ik even naast u zitten? -Zeker, meisje. -Lekker weertje, hè? -Ja? -Ja, het zonnetje schijnt toch lekker, meneer? -Ja, dat wel... -En de eendjes zwemmen leuk in de vijver. -Mmmm. -En u geeft ze leuk brood. -Mmmm. -Alleen die ene. -Welke, meisje? -Nou, die daar. Die zwemt zo raar. -Ja, ik zie het. -Hij draait…

Vooraf had de instructeur de hindernis nog eventjes goed uitgelegd. De bedoeling was: op je kantooruitje, in de vrije natuur, via een touwladderwand, over het water, zonder natte kleren, met vereende krachten, als een randdebiel, naar de overkant! Dat was dus duidelijk genoeg. En daar hing Gekke Henkie dan, halverwege de touwladderwand, slechts…

De lerares Nederlands werd ons slachtoffer toen we haar "blij" gemaakt hebben met een abonnement op de Veronicagids. Ze weet waarschijnlijk tot de dag van vandaag niet wie haar dat genoegen (aan)gedaan heeft. Tijdens de gymlessen waren het altijd dezelfden die de basketbal niet op de basket richtten maar op de gymleraar die even met de rug naar de…

‘Waarom ga je niet schaatsen?’, vroeg zijn moeder. De jongen ondersteunde zijn hoofd, zuchtend van tegenzin. Hij dacht aan alles wat hij ervoor moest doen. Zijn schaatsen vinden. Waar waren die krengen? In de rij staan. Zich warm aankleden. Zo warm was het niet op de Jaap Eden. Brrr. Een rilling stroomde door zijn lichaam. Nee, dacht hij, daar heb…

Met een schok ontwaakte ze uit haar diepe slaap. Bang keek ze om zich heen en zag allemaal slangen en witte jassen. De mannen in de witte jassen keken hoofdschuddend naar haar. Daar lag ze, bang en hulpeloos: bang voor het leven en bang voor de toekomst. De dokters verlieten al pratend haar kamer, ze lieten haar alleen achter. Haar ogen vulde zich…

Het is voorbij. Charlotte inspecteert nog een keer de kamer die haar dochter heeft achtergegelaten. Erg schoon is het niet. De koelkast, nu al muf ruikend en de gordijnen in een onmogelijke kleur groen laat ze achter. Die gordijnen, Woemi heeft ze nog geërfd van de vorige bewoner. En die misschien wel weer van zijn of haar voorganger, wie zal het zeggen…

Ja hoor, het was gisteren goed raak! Ik was voor de derde keer ijssie aan het kraken, want ja, na enkele weken terug 2 kleine toertochten te hebben gereden, wil je toch graag nog een kans. Het ging zo gaaf! Altijd als ik ijssie kraak hou ik me ergens aan vast voor als het mis mocht gaan. Maar gisteren zou ik voor een buurmeisje van 13 even uitproberen…

Zoals u weet heb ik iets met boeken. Dat heb ik mijn hele levenal gehad en ik raak dat niet meer kwijt. Mac Olliver schreef daar een mooi gedichtje over. Lees maar: "Al staan zij in stram gelid als soldaten, gerangschikt van groot naar klein: Zij ademen liefde en vriendschap. Elk van hen heeft een eigen gezicht en taal. Zij zijn altijd…

Dit is het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel niet kent en voor wie het brood overal hetzelfde smaakt. Maar het is ook het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel zoekt en deel wil zijn van een warm nest. Een verhaal geschreven onder een anonieme naam, omdat het mijn eigen verhaal is. Mensen zouden kunnen worden herkend door dit verhaal…

Door de klap van een liniaal schrok ze op uit haar dagdroom. 'Zitten we weer te dromen?', klonk de zware stem van de meester. Ze staarde naar het blaadje dat op haar tafeltje lag. Er stonden sommetjes op. 'Je bent weer niet klaar!' De klas begon te lachen omdat haar lip begon te trillen. 'Ik snap het niet', zei ze zacht. De rest van…

(...voor mijn 50e indertijd) “Tempus fugit” mompelden de Romeinen. De Engelsen wisten het beter en riepen “time flies”. Maar de Hollanders vonden de oplossing: “de tijd vliegt”. Het eindexamen gymnasium (van voor de mammoet, dus met zes talen) lijkt al weer eeuwen geleden, maar wie kijkt nu nog op een eeuw als je net een compleet millennium hebt…

En zo zit ik hier met mijn beste vriend. Hij die zich bij mij kan uithuilen. Hij die mij een sterke schouder bied waar ik dan weer op uithuilen kan. Na gemiste kansen. Na het doen van stomme dingen. Stomme dingen die men doet waaruit dan vervolgens gevoelens naar buiten komen die niet kunnen. Omdat het gevoelens van een onmogelijke liefde zijn. Bijvoorbeeld…

Bovendien legt u maar dan ook geen enkel verband met religie of met het klassieke kerstverhaal. Onze Lieve Heer wordt nergens genoemd en geen jubelstemming om de geboorte van de reddende engel, die op Goede Vrijdag weer mag opdraaien voor al onze zonden. Integendeel. U stelt juist de mens zelf verantwoordelijk voor de rekening die hij krijgt gepresenteerd…

Zeer geachte heer Charles Dickens, Naar aanleiding van uw schrijven van 25 december 1843 onder de titel “A Christmas Carol” moet mij toch het een en ander van het hart. Reeds eerder noemde ik in ons kantoorblad uw boek als de klassieker die ik nog altijd eens moest lezen. Een facsimile van een vroege engelse editie was toen onderweg, maar het verhaal…

Het is zondag. We zijn met de auto op weg naar Base G, een Bounty-strand aan de Stille Oceaan dat in de WO II door amerikaanse troepen werd gebruikt als een landingsplaats. Picnic, vaste prik op zondag waarbij we mochten kiezen uit het strand van Base G met zijn koraalriffen, of de bergen in naar een zwembad met ijskoud bronwater, een gigantisch meer…

Heel lang moest ik wachten totdat ik mijn volgeladen karretje met levensmiddelen op de band voor de kassa kon zetten. De jonge vrouw achter de kassa werkte nog niet zo snel. Ik had haar nog niet eerder hier bij de A.H. gezien. Haar blonde haar speelde met het blauwe kraagje van haar witte jas wanneer zij de artikelen opnam en de daarbij behorende prijs…

De trein stopte piepend en met hels geknars van remmen. Herman schrok wakker. Waren ze er nu al. Hij keek naar buiten. Een klein stationnetje. Tutterode. Tutterode? Nooit van gehoord. Op het perron liep de conducteur heen en weer. ‘Waar zijn we, conducteur?’ ‘We zijn er, meneer.’ ‘Waar zijn we?’ De man wees naar het naambordje. ‘Dat ziet u toch…

Wat kan een mens in een andere leefsituatie terecht komen en wat kan het leven dan verbeteren bedacht ze zich die morgen. Geheel impulsief bekeek de vrouw een site voor woningruil en tot haar grote verbazing stond er een ruilverzoek uit de buurt op deze site, met een flat van driehoog en ook nog met lift. Precies zoals ze had bedacht en gehoopt…

Het zal ergens rond 1970 zijn geweest. Ik had net verkering met mijn vrouw, dus in elk geval nog voor de opkomst van de “relatie”. We waren in Club 1-9-2, een discotheek in Den Haag voor een optreden van de popgroep Earth & Fire, met als eye-catcher de leadzangeres Jerney Kaagman. De hele club was niet meer dan een halfduister zaaltje met een podium…

Gisteren kwam ik mijn bed uit en voelde me niet al te best. Mijn darmen waren behoorlijk aan het discussiëren en in mijn hoofd werd een robbertje gevochten. Ik dacht: ja hallo, hier ga ik dus absoluut niet aan toegeven, want ik ben in december pas ziek geweest. Het kon me toch niet gebeuren dat ik nauwelijks een maand later alweer plat zou liggen. Dus…

Ik heb sinds deze week, als vrijwilliger, een nieuw adresje. Ik bezoek op geregelde tijden iemand die, om wat voor reden dan ook, eenzaam is. Dat er in de huidige maatschappij veel eenzame mensen zijn, mag dan wel algemeen bekend zijn, maar om iemand bereid te vinden om dat toe te geven en dan ook nog eens een vreemde in zijn/haar leefomgeving toe te…