Verhalen

Okee, van nature zijn het ritselaars, die Rechtse Liberalen. Constateerde ik eerder al dat de meeste gangsters Willem heten, de naam Frits is in Rechts Nederland oververtegenwoordigd. Schrijven ze geen briefjes aan Beste Els, dan verzwijgen ze hun inkomsten wel bij de fiscus. Maar nog veel erger dan Pillencommissaris Frits Bolkestein of Patatliberaal…

Hij is weg. Hij is vertrokken, mij met twee kleine kinderen achterlatend. Ik wist dat het zou gaan gebeuren, maar bij het zien van zijn gepakte koffers in de gang besefte ik, dat het plotseling wel heel definitief was. Het leek hem echter niks te deren. Sterker nog, hij leek zelfs blij. Ik vond het verschrikkelijk, maar ik heb niks laten blijken.…

Wat ik niet voel is er ook niet, en ik heb mezelf jarenlang niet gevoeld. Schrijven is mijn eigen vorm van meditatie. Ik kan uren schrijven, maar het komt soms voor dat er achteraf geen woord op papier staat. Ik ben zelf de grootste veroorzaker van mijn pijn, omdat ik de pijn voel. Ik moet mijn pijn uitschakelen en vergeten dat ik dat ooit heb gevoeld…

I. De geboorte van de Ideeën. ‘Heb je het al gehoord?’ ‘wat?’ ‘Sebastiaan heeft zelfmoord gepleegd’. ‘Dat meen je niet, waarom, wanneer?’. Joachim keek Adriaan stomverbaasd aan. Ík kon het zelf ook niet geloven, maar het is echt waar’, antwoordde Adriaan. Joachim en Adriaan waren twee jongens van 19 jaar. Ze kenden elkaar letterlijk sinds hun geboorte…

Het was vrijdag, de laatste dag van de lesweek, iedereen kijkt naar die dag uit. Waarom? Omdat we dan les hebben van Prof. Dr. H. Pleij, de “godfather” van de Nederlandse historische letterkunde. En als wij les hebben van Dhr. Pleij willen we niet gestoord worden door een groep scholieren, uit alle delen van het land gekomen net als wij, die voorlichting…

Terwijl hij haar diep in de heldere blauwe ogen keek, sloeg hij zijn rechterarm om haar smalle lenden. Zij keek hem amper aan, schuchter, de mooie ogen ietwat afgewend, zedig, maar haar slanke lichaam bewoog zich als een boa om hem heen. Beiden sidderden van genoegen, van pure opwinding… “Gust!” riep een schelle stem hem aan. De gepassioneerde lezer…

Maar twee keer gesneden bij het scheren, dat valt mee! Terwijl ik het bloed lichtjes aan het deppen ben, voel ik het. ‘Dit wordt één van mijn betere dagen.’ Niet één keer hoeven op te staan de voorbije nacht, dus, acht zalige uren waar ik mij van niets bewust, overgaf aan de rotatie van onze aarde. Beetje duizelig, dat wel, maar dat zal wel niet aan…

Taal is een tijdlichaam. De conceptie van dat lichaam is het moment dat de schrijver een gedachte of gevoel opschrijft. Zolang er niets geschreven wordt, zweven gedachten door een aantal miljard persoonlijke ruimten. Sommige gedachten blijven altijd onbekend, soms zelfs voor de denker zelf. De meeste gedachten gaan verloren. Geboorte is gelijk…

Rita Verdonk wil nu alle homofiele Iraniërs het land uitdonken.Volgens Rita is het nu wel weer veilig in Iran. En daar heeft ze wel een beetje gelijk in. Dat homofielen onthoofd worden in Iran is slechts een klein detail. Even bellen met Rita: ‘Dag Rita met mij.Kun je mij uitleggen waarom de homofiele Iraniërs terug naar Iran moeten?’ ‘Jazeker…

Van deze diersoort bestaat een groot aantal variëteiten. Om er slechts enkele te noemen, zijn er: de vlaamse leeuw, de nederlandse leeuw, de belgiese leeuw, de dubbel-leeuw van Löwenbräu en de leeuw the happy lion van het krachtvoedsel van die naam. Al deze leeuwen zijn huisdieren. Men zegt dat zij eertijds de rol van waak- en speurhonden hebben…

“Wááánhúúúndritééndééééétíééé!” schreeuwde de moddervette kerel met plakhaar en een armoeiige jaren-70-bril in de microfoon. Even tevoren was ik nietsvermoedend het café ingelopen. Het was buiten stervenskoud, en ik had wel zin in een lekker warm bakkie pleur. Goh, 180. Ik wist niet dat ze ook het gewicht omriepen van die darters. Inderdaad, de meeste…

Het was het meest charmante huis dat wij ons maar konden wensen. Hoog en statig. ‘De makelaar voerde ons er anders wel merkwaardig vlot doorheen,’ zei mijn man sceptisch. ‘Oké, de buitenkant is mooi, maar een wrakke toestand verder. Alle deuren klemmen, om maar iets te noemen.’ ‘Dan duw je maar, is gezond voor je,’ zei ik een beetje kribbig. ‘Je…

Ik baan mij een weg over veelgelopen grond. Fijngestampte stenen schieten onder mijn voeten weg en vallen geruisloos een paar centimeter verder weer neer. Stille momenten laten ons vergeten gedachtes herinneren. Hoe meer ik denk, hoe vaker ik mijzelf erop betrap niet waar te nemen. Normaliter was er zo nu en dan een mooi moment om te filosoferen,…

De lelike kioskjuffrouw heeft het meisje in badkostuum van de printkaart lief. Het meisje in badkostuum van de printkaart is zeer schoon, meent de kioskjuffrouw. Daarom geeft zij haar in hare zesvoudige verschijning een ereplaats achter het schutglas van haar kraam. Daarna brengt zij haar toilet in orde. Zij vergelijkt hare verschijning met deze der…

Mismoedig liep Freek in de vroege ochtend richting de bushalte op twee minuten gaans van zijn woning. Hij trok huiverend zijn kraag iets op en omzeilde handig een grote plas regenwater. Er stond een straffe, gure wind uit het oosten. De straat en het voetpad waren bezaaid met een dikke laag van natte, afgewaaide boombladeren en kleine takjes. Af en…

Op mijn zoektocht naar de betekenis van de slang kwam ik terecht bij de oude mythen en sproken. Een Perzisch sprookje was het eerste dat ik vond. Het ging over goed en kwaad een begrip zo oud als de wereld. Het dualisme. Het gedachtegoed van Zarathoestra en de Avesta, Ahura Mazda. ‘Niet door de toorn wordt de geest van zwaarte verdreven, maar door…

Hij zag haar aankomen bij het meer. Aan dat meer lag een nudistenterreintje; startpunt voor zwemmers. Waaronder zij. Kwam haar oefeningen doen, natuurlijk. Zij zag hem al van veraf zitten. Zwetsend weer. Zwemmen was er hier meestal niet bij; een voedingsbodem voor partnerzoekenden, dáár was nudistenterreintje Nada afdoende mee benoemd... Hij zag…

Ze was één en al levenslust. Jong, en ja, ook dat tikkeltje losbandig. Maar, zijn we dat allen niet geweest in een ver verleden. Haar glimlach was zo ontwapenend, dat elke fout haar onmiddellijk werd vergeven. Die onschuldige blik wist iedereen in te palmen, elkeen te bekoren. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat er heel wat jongens gek op haar…

Ik weet het nog goed. Iedereen pestte haar. Mijn vriendinnen haatten haar. Geef haar een kans, dacht ik, ze kan best aardig zijn. Ik wist toen natuurlijk nog niet dat ik het mis had. Vreselijk mis. Ik hielp haar. Mijn vriendinnen begonnen haar te accepteren. Ik werd naast haar gezet door mijn mentor. Eerst viel het mee. Maar ruim een half jaar…

Met die vogelgriep in aantocht wordt alles toch flink op z’n kop gezet. De angst vliegt met de vogels mee, als het ware. Eigenlijk is het een vorm van terrorisme. Het resultaat van die voortdurende dreiging voelt hetzelfde aan. Zelfs mijn kat is nu de dupe. Die mag niet eens meer een vogeltje vangen omdat hij ook vatbaar blijkt te zijn. Nog even…

Opa wil een bijdrage van zijn enige zoon. Ik moet zijn kleinzoons opleiden tot profvoetballer! Hij wil zijn nazaten zien schitteren, op de internationale voetbalvelden. Er zit nog een voordeel aan, hij kan thuisblijven. Ze komen immers voor de buis. Oma begint er ook al in te geloven. Trouwens, ik ben zelf ook aardig gecharmeerd van het idee…

Inschikkelijk was ze altijd geweest, Lena. Jarenlang verpleegde ze haar invalide moeder, geen vrij weekend kon er af; ze moest wel, haar zus paste ervoor. ‘Ik heb m’n gezin,’ zei die strijk en zet, wanneer Lena de weekendkwestie af en toe voorzichtig aankaartte. Met nadruk op “ik”, om Lena goed te laten voelen dat zij, Amelie, een getrouwde vrouw…

Eindelijk mag Miriam mee. Papa blijft thuis met Alma en kleine Dirk. Maar zij, Miriam, is nu groot. Het is niet ver lopen. De straat uit en dan linksaf. Ze houdt het boek stevig in haar hand. Haar eerste boek, helemaal van haarzelf. Ze heeft het nog niet ingekeken, maar expres tot vandaag bewaard. Mama heeft een lange zwarte jas aan. Er zitten…

“Meneer, ik houd u staande. U fietst op de stoep. Daar krijgt u van mij een bekeuring voor. Mag ik uw legitimatie?” “Nee, agent, u bent dik, u draagt een oorring en uw haar zit in de war. U bent niet gerechtigd mij te verbaliseren. Waar is trouwens uw pet?” Als ik de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten goed begrijp, hoort dit soort conversaties…

Met een hulpeloze blik in mijn ogen keek ik naar de man naast mij. Deze had gelijk door dat er iets goed mis was. Met zijn vlotte babbel loog hij een goede smoes bij elkaar. Zijn smoes werd mijn redding. Hij vertelde dat mijn nieuwe paspoort in Nederland lag. De vrouw twijfelde en bleef met haar priemende ogen mij aankijken. Ik begon me steeds ongemakkelijker…

Jij zilveren maagdelijke. Er komt geen einde aan je dagelijks toilet. Je gewassen huid glinstert en je trekt je ogen tot spleetjes als de zonnestralen je soepele lichaam opnieuw verwarmen. Je lichaamstemperatuur is in de jaren gedaald en deed je sneeuwwitte flanken vervagen in een krijttekening waarbij lichte en donkere tinten op subtiele wijze in elkaar…

In deze wintersporttijd zijn er echte en hoogwaardigeliefhebbers die zich achtergesteld voelen. Bovendien, velen met mij krijgen zin in lente, een bloemgevoel. Zij worden HIER en NU op hun wenken bediend. In mijn grote interactieve bloemen-struiken-planten-bomen-show. Daar zijn ze dan: de fragmenten uit gedichten, zo beroemd maar zeker zo aansprekend…

Alle ogen waren op mij gericht. Mijn handen voelden zweterig aan. Een rode blos gleed over mijn gezicht. Oef…wat had ik het warm. Een lange jongen met een grote mond nam het woord. ‘Welkom op onze studentenvereniging! Zoals je al wel gehoord hebt, moet iedereen hier die nieuw is een soort van een opdrachtje uitvoeren’. Het sarcasme in zijn woorden…

Buiten is het mistig in de vroege voormiddag. Het grijze monotone van het trottoir en het straatbeton slaan nat en glibberig uit. De radio speelt zachtjes “Dis-moi pourquoi”. Een stationwagon met lege aanhangwagen stopt voor het huis. Een oud mannetje sloft zich naar de voordeur en belt aan. “Of ik niet weet waar de B…straat zich bevindt?” In…

Van huis uit ben ik katholiek opgevoed, tot op het roomse af. Mijn moeder, vijf broers en drie zussen, volgens de overlevering waren wij allen in den Heere gevaren. Behalve mijn vader, overtuigd heiden, en een broertje, onnozel een paar dagen na zijn geboorte overleden. Elke zondag kerkgang, martelgang, Hoogmis en Lof, jongens en meisjes apart in…