Verhalen

Mijn studentenleven op de hogeschool is inspirerend en leerzaam, maar soms even niet. Dan is het in één woord frustrerend. Normaal worden opdrachten nagekeken. Niet met de rode pen. Dat is ouderwets. Gewoon met een potlood of desnoods een blauwe pen krijg ik tips die me verder helpen. De ene tip is beter dan de andere, toegegeven, maar beter één…

Laatst nog een film teruggezien op video: Hamburger Hill, uit 1987 als ik me niet vergis, van ene John Irvin. Een Vietnam-epos met zeer harde, realistische oorlogsscènes. Amerikanen zitten al een tijdje op verkeerd grondgebied hun strijdlust bot te vieren. Blijkt er nog ergens een heuvel te zijn waar de Vietcong, zich thuisvoelend, heeft ingegraven…

Een rechte, nette kelner zeilde door de kroeg “Verboden Vrucht”. Hij dimde de lichtkegels boven de toog en lachte hartelijk. In de dans van de kaars zag ik haar irissen, afwisselend dof en glanzend. Wij stonden naast het aquarium met de karpers. Koud zweet parelde op mijn rug. “Waarom drinken we zo zuinig?” vroeg ik. Ik speelde met de maanvormige…

Graag wil ik als een soort postuum eerbewijs aan Simon Carmiggelt (1913-1987) het volgende verhaal van hem plaatsen uit de bundel 'Later is te laat' uit 1964. Overigens is de keuze van dit verhaal betrekkelijk willekeurig, want al zijn verhalen zijn juweeltjes en voltreffers. Naar mijn mening is Carmiggelt 15 jaar na zijn dood nog steeds de ongekroonde…

Laat mij me aan u voorstellen. Mijn naam (of zoals ik genoemd word door vele doktoren en experts) is Anorexia. Mijn naam voluit is Anorexia Nervosa, maar je mag me Anna noemen. Hopelijk kunnen we goede partners worden. Aankomende tijd zal ik veel tijd in je steken en ik verwacht dit ook van jou. In het verleden heb je je leraren en ouders over…

Ik, eerstejaarsstudente Nederlands. Ik, onwetend, naïef kind van 18. Bijna wil ik er 'maar bijna 19' bij plakken... doe het toch maar niet, lijk ik misschien toch nog werkelijk op een kind. Wat zie ik elke dag...wat merk ik op.... Ik heb laatst tentamens gehad. Een of ander 'zeer intelligent' persoon heeft ooit eens besloten dat je tijdens…

Het was een prachtige dag, ik weet het nog precies. Het was begin mei, ik reed over de A4 terug naar de randstad en wonder boven wonder was het rustig op de weg. Ik was in een uitstekend humeur, we hadden een bijeenkomst van oud-Indiëgangers gehad die ochtend en alles was goed verlopen. Ik had mijn bejaarde kameraden de hand geschut, die ellendige…

Gebruiksaanwijzing voor Spaanse sloffen. 'Wij zijn de nieuwe sloffen van C. Vanavond gaat ze ons voor het eerst aan haar voeten doen. En die zijn groot. We krijgen het nu al benauwd. In Nederland leeft men op grote voet. Dat is bij ons in Spanje wel anders. Ik ben heel benieuwd hoe zij met ons om zal gaan (als zij in ons staat.) Wij…

Beste Hernas, Vandaag kwam ik tot de ontdekking dat ik, wellicht ook jij, van de aarde geboren ben. Het kwam me vanaf het moment dat ik van de slaap zat na te denken als werkelijk voor. Voordat ik verder ga spreek ik de wens uit dat je de dag al een mate van zingeving hebt gegeven; het wassen van het lichaam, de ketel op het vuur zetten, aanmaakhout…

Een schrijver die al wat ouder is, heeft veel meegemaakt. En zo herinner ik mij de begrafenis van koningin Wilhelmina in 1962. Het was winter en er heerste stilte. Er was natuurlijk weinig échte tragiek: de voormalige vorstin was tweeëntachtig jaar oud geworden en had een rijk leven kunnen voltooien. Hetzelfde geldt voor de socialistische politicus…

Vervelen in deze tijd hoef je je niet speciaal, voor elk moment van de dag is er wel wat te doen. In de vorm van lezen, schrijven, tekenen, 'n spelletje, al dan niet op de computer en dan niet te vergeten t.v. kijken, radio luisteren, bellen met vrienden of familie, kortom teveel om op te noemen. Een dag kan net zo 'gevuld' zijn als je dat zelf…

Ooit was er eens een meisje geboren, ze leefde gelukkig in een mooi huis, met vele vrienden en ze maakte veel plezier. De jaren liepen door, en stilaan kwam het meisje in de puberteit. Ze kreeg ruzie met alles en iedereen maar vooral met haar moeder. Zij begreep haar niet en zag het nooit als ze verdriet had. Maar toch was ze gelukkig. Toen…

Ik wachtte op een aanraking. Een arm om me heen, iemand die zei dat het allemaal wel goed kwam. In plaats daarvan stond ik huilend te troosten en blind te leiden. Het kon niet. Het gebeurde. En ik, ik smachtte zo verschrikkelijk naar een aardig woord, een lieve fluistering, een zachte hand op mijn schouder of een glimlach. Ik kreeg niks. Ik droogde…

De vermeerdering van geluid, het zwellen, het oprichten en volzuigen van de verdorde grassprieten, maar ook vooral de kleine dieren dragen bij tot een reeks van nieuwe gehoorindrukken: wanneer de bombardeerkever door een vijand wordt aangevallen, scheidt hij uit zijn anaalklieren een scherpe vloeistof af, dat met een knalletje tot een dampwolkje vervliegt…

Met een zucht kijk ik naar de grote stapel opdrachten die nog steeds over mijn bureau rondzwerft. Omdat ik absoluut niet tegen chaos kan, begin ik uit te zoeken welke taken urgent zijn en welke even mogen blijven liggen. Behalve op mijn bureau ontwaar ik op de andere vijf in dit kantoortje hetzelfde dilemma: stapels werk die niet kleiner willen worden…

Waar blijft ze nou. Staan we met z'n vieren al een hele tijd op de afgesproken plaats langs de route, ontbreekt mammie. Hebben we eindelijk een keer een goede plek en dito uitzicht, is zij in geen velden of wegen te bekennen. Voorgaande jaren waren we meestal te laat en stonden we altijd ergens achter aan, krullen tellen. Of net in een verkeerde…

1 Onlangs, het was net voordat bepaalde instanties besloten het mond- en klauwzeergebeuren tot een epidemie uit te roepen, keek ik in een moment van onoplettendheid terug op mijn leven. Wat ik daar zag stelde me diep teleur. Ik heb onnoemelijk veel banen gehad, fabriek in, fabriek uit. Op mijn palmares staat o.a.: administratief medewerker, magazijnier…

De lucht is anders. Dat kan hij goed voelen. Je kan de lucht voelen hier. Hij is omgeven door zacht doorzichtig fluweel dat met geen stof te vergelijken is. In elk geval is het een veilige stof, niet verstikkend zoals de lucht vol menselijke geesten waardoor hij steeds heen moet in de stad. Het was een goede vlucht. Maar voor hoelang? Koortsachtig…

Ik was alleen. De tijd stond stil. Mijn benen bewogen en de aarde begon te draaien, sneller en sneller. Ik rende en rende, totdat ik het cirkelen van de aarde niet meer kon volgen, hield het niet langer vol. Sprong er af, het diepe water van het heelal in en zwom. Het water was lauw en smaakte naar liefde. Ik was verbonden met het land door een…

Op het moment dat de familie Steegmans weer zat te stikken in haar verdriet en Sylvio R. opgelucht in zijn veilige onderkomen zat, op het moment dat Bush' denktank de puntjes op de voorbereidingen van de Irak-aanval zette en Amina Lawal Kurami badend in het zweet wakker werd omdat ze droomde dat ze tot haar nek toe was ingegraven in heet zand en…

Een regenachtige namiddag waarop de aankomende schemer uitnodigt tot... Eef zakt onderuit op de bank, zijn bestaan is tot nul komma nul gereduceerd. Hij weet niet hoe het te ontsnappen. In no time is hij van de wereld, vertrokken naar dromenland waar hij graag toeft. 'Ik ben verliefd!' roept hij, 'hartstikke verliefd!' Ik zag haar en dacht…

Ok, ik had het beloofd. Op de fiets samen met mijn zoontje van 6 naar de bibliotheek.De eerste keer. Stom, ik had twee biertjes op dus de auto moest blijven staan. Fikse wind tegen, natuurlijk...overkomt mij dan altijd. Stevig stampend met een warm gekleed jongetje op weg. Al heel snel begon ik mijn verkrampte benen te voelen. Windkracht 8 bleek…

Grimelda was niet zo'n beste heks. Spreuken vergat ze elke keer en haar toverdranken mislukten steeds. Ok, ze was nog lang niet oud, 203 jaar, ze kon dus nog veel leren. Maar Engelica en Vreestien waren pas 162 en 170, kenden al heel veel spreuken en maakten brouwsels die bijna altijd werkten. Het was volle maan en ze ging op pad, zonder bezem…

Het is koud. Het regent. Voor de koekkraam staat een mager meisje. Roerloos staat ze daar. Waarschijnlijk kan ze niet beslissen. 'En u', vraagt de man achter de kraam aan mij. 'Ik prefereer mijn beurt af te wachten', zeg ik. De man zwijgt. Het woord prefereren is blijkbaar niet in goede aarde gevallen. We wachten: de man, het magere meisje…

De jongen lag op het kleed voor het vuur. Zijn gezicht was rood maar het kon nog de schoonheid van zijn contouren niet verhullen. Een wanhopige brand, die schijnt te weten dat er blusgevaar bestaat vlak voor het einde. Moeizaam richt hij zijn hoofd en schouders en ogen op. Hij kijkt en vraagt. Zijn tong werkt niet goed mee, maar verstaan kan ik…

Robert van der Laan wachtte. Nog even, nog één halte en hij zou met zijn act beginnen. Maandagmorgen, de metro was nog half leeg. Toch had hij straks 5 euro nodig. Mimoun, zijn Marokkaanse vriend zat waarschijnlijk al te wachten in de xxx-kerk bij die halfzachte, maar toch aardige dominee. Samen zouden zij daar hun stikkie roken. Zal ik nog gaan…

Heel lang geleden, om iets preciezer te zijn, in het voorjaar van 1946, schreef ik een opstel over een schoolreisje naar de Barendrechtse brug. Een reconstructie is bijna niet mogelijk. De dingen veranderen. Ik stond achter in de rij, ’s morgens om acht uur, wachtend op het fluitsignaal, waarmee de veertien kilometer lange voettocht zou aanvangen…

Onze buurman is zwart, pikzwart. Als ik met hem praat weet ik niet zo goed waar ik heen moet kijken. Het is niet beledigend, maar het is gewoon zo, zo zwart. Mijn huisgenoten en ik vragen ons wel eens af hoe oud hij zou zijn. Wat voor werk zou hij doen en waar komt hij vandaan. Heeft hij geen familie of een vriendin? Af en toe kom ik hem eens tegen…

Ze was er al meerdere malen geweest. Het was een uitzonderlijk mooi plekje op deze aardbol. Ze droeg een jurkje over haar bikini en ze liep op teenslippers. Iedereen loopt hier op teenslipper, dus zij ook. Helaas was zij gewend om altijd op stevige schoenen flinke wandelingen te maken. Deze keer niet. Nu was zij een van hen. Ze was al een aantal keren…

Met het zelfbewustzijn van een op een voetstuk gezette dirigent kijkt hij over zijn omgeving heen. Schilderachtige witte sieraden op de muren verraden zijn adelijke afkomst. De zuilen waar hij gedeeltelijk op rust leggen nadruk op zijn negentiende-eeuwse rijkdom. Zijn blanke huid blakert in het licht van de zon. Het doet zijn bruine kozijnen donkerder…