Verhalen

Langdurig bekeek de Dominee het stuk papier dat ik hem in handen gegeven had. Hij keek alsof hij water zag branden. Maar onder zijn handen of onder zijn verbaasde, verbijsterde blikken veranderde het deplorabele negatieve saldo allerminst in een positief bedrag, in een cijfer boven nul. Ook zijn voorbije theologiestudie, waarop hij mogelijk jaren…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (feuilleton in een groeiend aantal delen) ‘Beter of slechter?’ Otto Berendsen, docent Onduidelijke vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei, (waar geruchten over een verregaande reorganisatie de ronde doen), keek door een klein gaatje naar een scherm. Daarop stonden letters die naar beneden toe…

''Weet je Wout, dat de burgemeester weer een café heeft geopend?'' ''Ja, weet ik, het zijn er nu al vijf, een goede zaak, Janneke.'' ''Helemaal geen goede zaak, hoe kom je daar nou bij. Vrouwen klagen, dat hun mannen vaak dronken thuis komen en geen aandacht voor de kinderen hebben, omdat ze na het eten in slaap vallen.'' ''Mannen…

Eens per zes weken mocht ze komen. De trein snelde door afwisselende landschappen en bracht haar naar de spreekkamer die rijkelijk voorzien was van absurdistische en surrealistische kunstwerken. Aanvankelijk had haar ziekte haar in zijn ban en was ze blind, doof en onwetend ten opzichte van de onduidelijke weldaden die de dokter voor haar in petto…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen ( een feuilleton in een groeiend aantal delen) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan Scholengemeenschap de Vallei (waar men een innovatief visitekaartje ontwikkelt ), is met zijn team plenair bijeen en voelt hoe zijn achterste op de hardhouten zitting van zijn stoel langzaam in slaap valt. ‘Het…

Wegens huurschuld moesten we vertrekken naar een achterbuurt. Vader ging vaak in de nachtelijke uren in een rijke buurt inbreken. Vier jongere zusjes kregen van vader les in zakkenrollen, dus de gemeentelijke uitkering werd goed aangevuld. Moeder was een klein vrouwtje met pik zwart haar en liep ons de hele dag uit te schelden. Tuig waren we, zei ze…

Het Twee Steden Ziekenhuis is van een dusdanig erbarmelijke architectuur en entourage dat de aanblik ervan zelfs bij de meest levenslustige en blijmoedige beschouwer onmiddellijk een zelfmoordgedachte oproept... Haar inwendige bestaat uit een doolhof van gangen en kamers waar ijverige jongedames de dossiers beheren waarin de variëteiten van menselijke…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen. (feuilleton in een nog onbekend aantal delen) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei (waar men alweer denkt aan opsplitsen), rekte zich nog eens uit en trok het eenpersoonsdekbed behaaglijk om zich heen. Vandaag 4 lesuurtjes en teamvergadering. Hij kon…

Vertwijfeld en met ogen vol tranen bevond ik mij vis-à-vis met een manshoge etalagepop, die aan de andere kant van het glas "Abraham" stond voor te stellen, maar het was niet het gewicht of het getal van de halve eeuw van mijn leeftijd die mij neerdrukten. (Welke betekenis dit uiterst armzalige en hoe dan ook geheel ontoereikende substituut van menselijkheid…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Feuilleton in een nog onbekend aantal delen) Deel 1 Waarin we kennismaken met Otto Berendsen docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei en zien we hoe hij in een opwelling het plan opvat om ‘n eenmansactie te ondersteunen. ‘Ik begrijp die flauwekul niet Barendse, dat je…

Ik moet effen de buitenlucht in. Dat nare donkere koude weer doet mij en velen niet goed. Voor alle zekerheid nam ik mijn paraplu mee en verliet de woning. Nu niet naar de weilanden, maar richting bos. Ik wandelde over een smal pad met aan weerszijden weilanden. Lekker in mijn eentje liep ik daar. De hemel was nog bedekt met donkere wolken en de wind…

Het was bijna Kerstmis. De bezoeksters van de koffiekelder vroegen zich af wat zij in de glazen vitrinekast achter in de kerk tentoon konden stellen. Bijbels hadden er al in gestaan en antieke instrumenten ook al. Plotseling kreeg een van de dames een ingeving: kerststalletjes met alles er op en er aan! Dat zou vast een publiekstrekker zijn, want zeg…

Wulpse Alie ziet het weer helemaal zitten na die ellende met haar overspelige vriendin. Ze vindt weer haar troost in de preek van dominee Takkenbos elke zondagmorgen in de kerk. Daarna komt ze altijd bij mij een kopje koffie drinken met een gebakje erbij. Afgelopen zondag vroeg ik haar waarover de dominee gesproken had. Je kunt haar niet blijer maken…

Toegegeven; het zou misschien niet onaangenaam geweest zijn om in het grote, labyrintisch geconstrueerde gebouw, in een kamer op éénhoog, die je met een witgelakte, steile trap kon bereiken, samen met meerdere dames de in de Kringloopwinkel binnengebrachte kleding te inspecteren en te sorteren.... Misschien zou ik van harte zijn opgenomen in de groep…

Rusteloos loop ik rondjes in de huiskamer. Buiten zie ik de weilanden en een mooie blauwe lucht met een paar wolken. De koeien zijn al binnen gehaald, alleen de schapen zijn er nog en eten gras. Lekker warm is het in de woonkamer door de salamander waarin je alles kan stoken. Alleen in de slaapkamer is het koud, maar een flesje bockbier op het nachtkastje…

Het was de laatste novemberdag van een veelbewogen jaar. Met moeite had de vrouw zich een weg uit een dal geklauterd in de melancholische lente die achter haar lag. De warme zomer die volgde, bracht gevoelig verlies en intens verdriet. Ze had de verkoelende herfst omarmd, die haar door wind en regen liet voelen dat ze zelf wel nog leefde. De bladeren…

Wat had ik met wulpse Alie te doen. Twee maanden had ik haar niet gezien, maar vanmorgen was ze weer op de koffie. Met haar vriendin Chantal was ze op vakantie in Spanje geweest. Ze hadden een mooi hotel dichtbij de kust. Chantal is veel jonger en ze had met Alie een lesbische verhouding. Ieder had op de slaapkamer een eigen bed en hadden die tegen…

Goedenavond lezers (luisteraars) In Dordrecht heeft mevrouw Jansen van de Bosweg haar bed verschoond na het eerst buiten te luchten te hebben gehangen, haar slaapkamer is daarna gestoft, gezogen en ze heeft meteen de ramen maar even gezeemd. Ze zag er moe, maar gelukkig uit. In Boskoop hebben Tom en Frans na schooltijd een potje voetbal gespeeld…

De oudjes Janneke en Wout bij de huisarts. Zij was het eerst aan de beurt. ''Dokter, ik voel de laatste tijd dat mijn hart zo te keer gaat, vooral als ik op mijn linkerzij lig en mijn darmen rommelen verschrikkelijk wanneer ik op mijn rechterzij ga leggen.'' De dokter: ''En als u op rug ligt, wat voelt u dan?'' Ze wees naar haar man, en…

Warempel ik had er een BOEK over moeten schrijven, nog niet eerder was ik het voorbeeld van pure en wanstaltige narigheid omtrent de simpele aanschaf van een bankstel en nou zeg ik bankstel maar in feite gaat het om een drie- en tweezits bank. We hadden afgelopen week dus week nummer 47 en tja, die datum stond op de bon, dan zouden de banken wel…

Daar moet het zich afgespeeld hebben; daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland Amerika Lijn verrijst; daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar na-oorlogse silhouet verkregen had, maar de St. Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al. Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest…

64 jaar geleden moest ik in militaire dienst. Er was toen nog dienstplicht. Vanuit Amsterdam begaf ik mij als negentien jarige met de trein met alleen houten zitbanken naar het zuiden van het land. Het was oktober en nog zonnig en vrij zacht weer, zelfs de koeien graasden nog op de weilanden. Op het stationsplein in Bergen op Zoom stonden grote…

“Ik kan mijn eigen zin doorzetten, maar. . . , een schikking is altijd mogelijk”, dit vertelde Jasmijn aan Douglas op hun eerste kennismaking tijdens een glas verse muntthee. Met een ondeugende blik en glimlach op haar gezicht nam zij een slok van haar muntthee. Er ontstond een klik van wederzijdse interesses. Van muziek, kunst en hobby’s waar zij…

De wijk Jeruzalem ligt ingeklemd als een stad in een stad, als een sfeer binnen een sfeer, ongeveer zoals het ene veelkleurige Russische poppetje zich bevindt in het andere. De vervallen, verpauperde flats rijzen hoog op en geven de indruk alsof hun ontwerp ontsproten is aan het verziekte brein van een krankzinnige architect die een koortsdroom verwerkelijkte…

Een warme handpalm pakte uit het niets Douglas zijn rechterhand. In deze hand had hij al een zakje met dillezaad. Hij keek over zijn rechterschouder en zag een vrouw verbaasd met grote ogen kijken. “Neem mij niet kwalijk! Ik had niet in de gaten dat jij ook dit zakje wilde. Ik was afgeleid door de weekaanbieding wat in het krantje staat”, zei de vrouw…

Een zwaard hangend in mijn fictieve kast, want ik HEB niet eens een zwaard, een pistool uit de holster pakken, beide heb ik nooit vastgehad. Een geweer laden, je moet dan nog een actie ondernemen, om te zorgen dat je ermee schieten kunt geloof ik, maar je ziet al, ik ben zo slim met wapentuig dat dit niet aan me besteed is. Een lasso wil ik werpen…

Treurig, maar met een voldaan gevoel keek Douglas vooruit. Hij openende de deur van de serre en liep de tuin in. Dit was de laatste keer dat hij in de tuin was. Douglas verhuisd naar de plaats Coìn in Spanje. Hij had besloten om afstand te doen van drie jaar belofte en trouw. Dit was het moment dat goed voelde, om de herinnering te koesteren in zijn…

Het is zondagmiddag en de regen kletterde tegen de ramen. ''Wat een naar weer hé, Janneke?'' ''We blijven lekker thuis, ouwe. Ik ga koffie zetten.'' Wout zette de radio aan, maar kon geen vrolijke muziek vinden. Alleen maar die rot herrie, vroeger was de radio veel leuker en gevarieerder. Zij kwam de kamer binnen met de koffie en twee tompoezen…

Veel mensen zijn eenzaam. Ik zou het erg vinden als je niemand hebt om mee te praten of om leuke dingen samen te doen. Maar je kan gehandicapt zijn en dan is er van ware liefde sprake als een pracht mens is die je blijft verzorgen. Hulde voor het personeel in een verpleeghuis. Zij moeten met weinigen veel patiënten verzorgen en waardering voor de regering…

Omdat de Liefde en de Vriendschap mij schijnbaar voorgoed de rug hadden toegekeerd, ging ik mijzelf een licht voor Kerstmis verschaffen. Door desolate en duistere novemberstraten begaf ik mij naar het Winkelcentrum. Uit een overvloed van staande, hangende en liggende lampen, armaturen en spotjes koos ik de metalen, ronde huls met rasterwerk waardoorheen…