start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (130)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (76)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (133)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (60)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5438):

Het afsluiten: de ontmoeting (2)

Een warme handpalm pakte uit het niets Douglas zijn rechterhand. In deze hand had hij al een zakje met dillezaad. Hij keek over zijn rechterschouder en zag een vrouw verbaasd met grote ogen kijken.
“Neem mij niet kwalijk! Ik had niet in de gaten dat jij ook dit zakje wilde. Ik was afgeleid door de weekaanbieding wat in het krantje staat”, zei de vrouw verontschuldigend.
“Het geeft niet, alleen verwacht ik hier in het tuincentrum geen warme hand die mijn hand vastpakt”, antwoorde Douglas geruststellend tegen de vrouw.
“Het is wel het laatste zakje”, dacht Douglas.
“Heb je het voor iets speciaals nodig?”, vervolgde Douglas.
De vrouw vertelde: “Ik kweek zelf kruiden. En ik ga een moestuin maken met verschillende groente en kruiden”.
“Wat leuk”, enthousiasmeerde Douglas. “Heb jij van die speciale groene vingers?”, vroeg hij.
“Hahaha”, lachte de vrouw. “Op mijn vensterbank heb ik twee langwerpige bloembakken met verschillende kruiden. Het eten bereiden met verse kruiden vind ik lekkerder”, zei ze.
Douglas boog zijn hoofd, en nam enige seconden stilte. Met een glimlach keek hij de vrouw aan, en strekte zijn hand uit met het zakje dillezaad en zei: “In dat geval mag jij dit laatste zakje. Ik moest het zakje voor een vriendin kopen”, zei hij met een cynische blik in zijn ogen schuin naar rechts en de schouders iets opgetrokken. “En zij heeft niets met kruiden kweken en verbouwen”, vervolgde Douglas zijn zin.
“Een vriendin”, reageerde de vrouw bedeesd.
“Ja, een vriendin”, benadrukte Douglas. “Ik ken haar van de opleiding welzijn”.
“Oh!”, klonk de uitroep wat opgelucht van de vrouw. “Maar! Met zo’n opleiding zie je veel vrouwen?”, vroeg de vrouw schuchter.
“Hahaha, ja! Maar op de één of andere manier hebben zij allen een relatie”, antwoordde Douglas nonchalant.
“Heb je dan nu geen relatie?” Vroeg de vrouw.
“Nee!”, reageerde Douglas snel maar ingetogen met gebogen schouders. Hij rechte zijn schouders en zei met een glimlach: “Ik heb een tuinhuis in de duinen op het oog om te kopen, om rust en balans in de hectiek van het leven te houden”. Hij krabde met zijn wijsvinger achter zijn oor en zei: “Maar vreemd genoeg kan ik mijn keuze nog steeds niet definitief afsluiten.”
“In de duinen?”, reageerde de vrouw enthousiast.
Door haar enthousiasme praatte zij sneller, en zei: “Dat klinkt romantisch, qua atmosfeer van zon, zee, kustlijn. Maar! Vooral de avonden moet een mooi kleurenfestijn zijn”, zei de vrouw.
Douglas wende voor even zijn hoofd van haar af door met een schuin hoofd opzij te kijken. Hij bleef drie seconden stil. Hij keek op met een vragende blik en vroeg :” Hou jij van zo’n ambiance?”
De vrouw begaf mentaal in haar enthousiasme en zei: “Ja! Dat is prachtig”.
Douglas haalde uit zijn binnenzak een brochure met een foto van een tuinhuis op de voorkant. Terwijl Douglas dit deed vroeg hij: “Ik heb hier een brochure van verschillende tuinhuizen. Misschien kan jij mij inspiratie geven betreft een keuze?” Douglas moest even slikken en voelde zijn hart sneller gaan. Hij herpakte zich en vervolgde zijn zin, “. . . . .mag ik je uitnodigen om hier om de hoek van het tuincentrum iets te drinken en mij inspiratie te geven? Of kom je dan in de knel met je verdere afspraken met bijvoorbeeld je vriend?”
“Hahahaha, lachte de vrouw, met op het einde een zacht opgeluchte zucht. “Ik neem graag je uitnodiging aan om een drankje te drinken, en je inspiratie te geven”. De vrouw nam één seconde stilte. En zei kordaat: “en ik heb geen vriend!”
“Leuk aangenaam, mijn naam is Douglas”.
“Aangenaam, ik heet Jasmijn”.

Schrijver: Alexander v/d Zande, 20-11-2014



Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 88 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Gabriëla Mommers
Datum:20-11-2014
Email:gabrielamommersatyahoo.com
Bericht:Het verhaal terug in de tijd lezen (eerst deel 1 en daarna deel 2), heeft mij diep geraakt. Zeer mooi beschreven liefdesverhaal, met emoties die ik als lezer direct meebeleven kon.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)