Als je bestaat, ben je niet. Als je niet bent, wil je zijn. Als je wilt zijn, kom je aan. Als je er bent, ga je weg. Als je weggaat, ben je thuis. Als je thuis bent, dan behoor je tot de nu levenden...…

De achtertuin is verzakt, maar daar trekt een weergaloze lente zich niets van aan. Een regenboog vol kleur knalt de aarde uit, ontzaglijk nuancerend presenteren boom en struik het nieuwe groen. Het was slechts gisteren dat diezelfde aarde mijn moeder heeft opgenomen, zand er over. Ik zit op het stoepje in de achtertuin, mijn benen bengelen want de tuin…

In de huidige, snikhete zomer hobbelt alles zo prettig op en neer, klein of groot, dat maakt niet uit, ik bemin alles. In de flitsen uit haar heldere ogen zie ik de hunkering van ronde, roze of bruine tepeltempels, van haar toegankelijke, zwaarbehaarde, glimmende genotskloof. En de lichtverkoelende wind speelt met dunne rokken, soms zo dat ik recht…

Toegang tot de hemel, ik ben net gestorven en sta voor de poort met mijn toegangskaartje, de controlestrook is er nog niet van afgescheurd. De lijken voor en achter mij zijn opgewonden, eindelijk mogen ze aanschouwen. Petrus laat weer eens iemand binnen en stiekem gluur ik mee met de geopende deur, ik moet nog negen treden. En dan zie ik het verhevenste…

Ik neem bijna dagelijks een haring met uitjes, omdat ik het lekker vind, omdat het gezond is, omdat wij Nederlanders dat al eeuwenlang doen en onze voorgeslachten waren zo gek nog niet, krachtige kerels die de Noordzee opvoeren met hun houten schepen, jenever en tabak. Ik denk dat de vrouwen de haringen onthoofden en er gesneden uien bijvoegden. Ik…

Ik staarde drie seconden in haar ogen en wat ik zag was wonderbaarlijk schoon, ogen die straalden van miraculeuze vreugde, een ziel die zich in de Christusgeest heeft verankerd, een lichaam zo mooi als men zich niet voor kan stellen, kleine en grote lieden, niet zoals ik, het prototype van lijdzaamheid en zelfgave, een geboren engel, die blijft jubelen…

Het volk mocht kiezen, een onderbuikgevoel sluimerde al geruime tijd. Kutmarokkanen, onzorgvuldige zorg, referendum op z'n Portugees verneukt. Dit volk wilde een stempel drukken. Geheel volgens de regels van het oude pluche is dit deel van de natie onder het tapijt geschoven, coalitie zus en zo was niet mogelijk. Dus graaft Bea een lijk op om haar…

Het was vandaag een warme zaterdag, een mooie zaterdag met veel vertier, overal in Gouda was wel iets te doen aangaande schepen en vissers, kunst en cultuur. Ik hou van Gouda, het is geen Amsterdam of Utrecht, maar het heeft toch zijn innemende charme, zijn onverwachtse, grootse kanten. Er speelde vanochtend een jeugdorkest op de Sint Jansbrug, een…

Morgen ziet oma haar kleinzoon. Dat overkomt wel meer grootmoeders, zult u denken, maar deze oma ziet haar kleinzoon slechts een keer per half jaar. Onder begeleiding mag ze een uur genieten van hem, er speelt een en ander in de familie, sommigen van hen mogen daar zelfs niet bij zijn. De vorige keer, ik was daar voor het eerst bij, vond een familielid…

Lang heb ik enige huivering gevoeld voor het schrijven van hartenkreten. Is het niet egocentrisch om te schrijven over persoonlijke zaken? Nu zie ik in dat daar niets op tegen is, want niemand is tot lezen verplicht en je dringt niemand iets op. Bovendien is het zomaar mogelijk dat een ander tegen je verwachting in iets aan je stukje heeft. Daarom…

Aha, daar ben je weer, oude geest van Oscar Wilde, wat is het lang geleden zeg, waar zat je toch al die tijd van dralen en geluk bezingen, ik heb je gemist, ben reeds enkele wijnkelders verder, ai, die hypnotische magie van je aantrekkingskracht en de aandoenlijkheid van een plomp lichaam in een pak voor droogstoppels en elitaire kakkerlakken. Kijk…

Burgemeester Cohen van Amsterdam (toen nog) weigerde een gezin excuses aan te bieden om een onterechte arrestatie wegens terroristische activiteiten. Hij deed dit met de motivering dat excuses aanbieden betekent dat je zegt ergens spijt van te hebben en het nooit meer te zullen doen. Voor mij is dit een heel leerzaam verhaal. Zelf ben ik vaak te…

Hoe de afdronk smaakt kun je het beste aan kenners overlaten, aan jezelf dus. Donkere vloed verscheurt mijn binnenste, nergens weet ik mij aan vast te klampen, als een discipel van Slauerhoff, als een tweelingbroer van Rimbaud, het aardse ontglipt mij en slechts de engelen vermoeden mijn val. Maar ja, ik ben een geest, die zich zeker waant in een nest…

Ik heb mij gewenteld in woorden, zoals een drenkeling naar wrakhout snakt, maar ik heb mijn gespierde armen nog en de therapeutische verzen kunnen mij gestolen worden, mijn donkere Jonasjaren zijn voorbij en de lyrische walvis spuugt mij uit. Ik beland in de chaos van de grenzeloze leegte, waar vragen geen mooie antwoorden meer kennen. Ik ben de afgesleten…

Zuurzoet, die glimlach om dat beter wetende pruimenmondje. Die infectie aan zijn voet heeft hij nog even snel laten behandelen vooraleer een minister de middelvinger naar het volk trok, 'zum kotzen'. Honderd dagen en twintig commissies, en nog weet hij niet wat er leeft onder het volk. Een echte vent was gebleven, een echte man neemt zijn verlies…

Bleek van ingehouden emotie daalt hij af naar het katheder, zijn immer bevallige vrouw naast hem. Zijn zwarte pak heeft het al lang geweten: het gaat niet goed. Een daverend applaus voor een man die de kastanjes uit het vuur probeert te halen en daarvoor moet boeten. Nog eenmaal verheft hij zich en spreekt hij zijn vrienden een afscheid toe. Woorden…

(voor Anton Heyboer) Hij ontmoette aartsengelen in zwerfkleren, Griekse godinnen met halfblote borsten in versleten tuinbroeken, lachende wijsgeren in alledaagse studentes. Maar de meesten droegen gekleurde veren onder hun potsierlijke silhouetten. Het geraaskal uit die gebekte snavels tergde hem keer op keer, een schijnheiligheid die onuitstaanbaar…

Ik zou ook graag een duit in het zakje willen doen, helaas heeft men er geen stuiver voor over.…

(voor August Macke) Ik kus hun bruine haren, iedere vezel van de ranke lichamen, die zo erotisch opdoemen tussen de groene bomen, de slanke vrouwen met bruine jurken. Als naakte bomen staan zij daar, in volle bloei. Ik kijk mee over de tedere schouder van het geklede meisje in gespannen houding. Haar zwarte haar glijdt zachtjes weg tot in haar bilspleet…

Na mijn bad in zee, in mijn blootje te Domburg tussen Duitse feeën met harige driehoeken, Franse stokbroodborsten en Engelse trilbillen beland ik via de makke paarden achter mijn glas trappistenbier. Ik doezel weg en ik zie vier mensen een rondedans maken in een lege feesttent, twee moeders met twee dochters, blij en zingend, terwijl Walcheren toch…