'Jee Walter wat een slimme zet' meer kan ik niet zeggen, hij is nog zó jong en dan nog een vrouw uit verwegistan, ik sla m'n handen voor m'n ogen, natuurlijk zie ik beren op de weg, hoe moet dit verder, komt ze hier heen, waar moet ze wonen, worden ze een gezin? Net of dat zo eenvoudig is, of gaat hij terug naar Afrika? Walter lacht...'Lach je…

Vluchten kan niet meer, tot stof vergaan braakt de vuurberg het as, zie hier uw voorland. Het zwerk ontbeert duizenden condensstrepen, vleugels tippen aan oneindigheid, niemand is in de wolken. U wilde van A naar B ? Ik ben blij dat dat even niet mogelijk is.…

Ik moet toegeven, je stoten waren altijd goed geplaatst, al wist ik niet goed de reden. Maar slechts enkele ervan kwamen boven de gordel aan, de rest was daar meestal ver beneden. Dan weer werd je boos als ik je, heel onzeker vroeg waar ik nu stond, na al je openlijke gekwijl met hem, en trok je daaruit je conclusie en andere keren las je maar half…

Inmiddels in me een boel duidelijk geworden, Marjorie krijgt nog een boel geld van ons...na een beetje gesnuffel in kasten en laden bleek er nog een extra rekening te zijn. Ook vond ik een papierwinkel aan paardenrennen en de zaken gingen duidelijk niet goed! Marjorie moet in ieder geval haar geld krijgen, de rest zal m'n spaarsaldo goed moeten maken…

En daar sta ik dan weer pap.. Alleen, schichtig om me heen kijkend of iemand me ziet. De wind ruist door de bomen en geeft een leeg gevoel. M’n gevoel word kouder en dat uit zich in kippenvel. Hoi pappa… Zachtjes begin ik te mompelen. Ik wil contact, ik wil praten. Streng probeer ik de visualisatie van jouw beenderen in de koude grond te verdringen…

Afgelopen zaterdag was het hier in Zeeland lekker weer. Ik bedacht dat het een tijdje geleden was dat ik in het bos was wezen wandelen. Nu ik weer in het bezit van een auto ben, was er niets wat mij tegen kon houden. Na een flinke wandeling in de bossen bij Clinge dacht ik bij mijzelf: “Ik kan gelijk eens bij een vriend langs gaan.” Ik was er al…

Ik probeert zoveel moocheluk hun in het geleik te stellen, dat ze begreipen wat ik bedoelt. Kijk, iedereen maakt weleens typ-, tik, taal- danwel stijlfautjes. Hun leggen er niet wakker van, want het gaat over zij, en dat weten die menschen heusch wel. Het gaat pas niet goet als men er een vinger achter wil krijgen, zooiets van dat hun zeggen dat het…

Jong en iedereen geloven. Ja, ik was blij dat ik aandacht kreeg. IK had iets waarom men mij niet zo aantrekkelijk vond. Dan was het gek als je het wel kreeg. Helaas was dit op een manier die niet goed was. Ik heb daardoor een afkeer van liefde gekregen. Beschouw nu elke aanraking als een soort gevaar. Lieve woorden zijn dan denken aan vroeger. Het…

Vandaag gaat het stukken beter met mij, 'k ben blij dat Walter weer thuis is, alleen is maar alleen. Hij heeft goed geslapen, lijkt me logisch na zo'n reis. Tijdens het ontbijt komen de verhalen los, mooie foto's en filmmateriaal maken het plaatje compleet. Wel valt me op dat er vaak het zelfde meisje opduikt, zou hij....nee geen vriendinnetje…

Zoals beloofd aan Marjorie bekijk ik de stand van zaken op de lopende rekeningen, de rekening van Ruud is geblokkeerd, wegens overlijden, onze gezamenlijke rekening is in orde, dus vreemd genoeg maak ik me geen zorgen. Walter komt thuis, hij zwijgt en staart voor zich uit, ik ben inmiddels een week verder, hij slechts een paar uur. Voorzichtig probeer…

De taalvervuiling dendert maar door, tot in het hoogste echelon zegt men 'meerdere' waar toch mooie alternatieven liggen. Zoals diverse, verscheidene. Dit germanisme doet vermoeden dat Duitsland toch nog de oorlog heeft gewonnen. Het Nederlands gaat naar de kloten, 'overnieuw' blaat men elkaar na, schaapachtig kijkt men naar de dam. En die bezwijkt…

De plannen van FopAmbtenaar zijn nu naar buiten gekomen na onderzoek door die man met de snor van dat opsporingsprogramma van tv, peter r de vries. Alle uitkeringen gaan er vijftig euro op achteruit maar de koningin hoeft niet te bezuinigen op haar vliegreisjes en de koekjes bij de thee. Job cohen wordt premier en balkenende gaat eindelijk europa naar…

Een olieverf schilderij op zolder voert mij veertig jaar terug in de tijd naar de ronde tafel in m’n Jordaans stamcafé tegenover de zestigjarige selfmade kunstschilder Karl. Na de tweede borrel begint hij als altijd over zijn afkeer van de wetenschap, dat materiële welvaart beslist geen welzijn is, dat het bovennatuurlijke met zijn wonderen en raadsels…

Het is echt zo fantastisch dat er gadgets bestaan. Ik heb nu een voortdurende diavoorstelling op mijn computer-desktop van mijn eigen foto’s. Foto’s die er natuurlijk op staan, ergens verborgen in allerlei mappen. Mappen waarvan ik het bestaan niet eens meer vermoedde. Maar nu..? Nu zie ik al mijn tripjes en vakanties weer, herinneringen komen…

Half 10 s'avonds en de bel gaat, de schrik slaat om m'n hart, dat moet Walter zijn... 'Ha lief moedertje' roept hij uitbundig, ik stort me huilend in z'n armen, ik ben zó blij, maar ook verdrietig om wat ik 'm moet vertellen. 'Je wilt natuurlijk van alles weten, hoe vat ik 3 maanden samen, waar is pap?' Ik sla m'n handen voor m'n ogen en…

Onrustig water, opgezwiept door woelige winden, schuimende koppen en wuivend helmgras, daar strandt de zee op het zand, op het land, deinende duinen weerstaan de toorn van Neptunus. Eb en vloed, een immer weerkerend gebeuren, het houdt maar niet op. Ik denk dat ik de dag moet plukken, de aarde past zich niet aan mij aan, gaat ongegeneerd haar eigen…

Dag mensen, Trots ben ik op mijn naam, ik heet dus Desiderida. Een mooie naam toch! Er zijn niet veel mensen die zo heten toch ! Het is een diepe wens ook zo gewenst te zijn. Ik vind heel veel bijzonder, bijzonder dat je op je 60ste nog niet grijs bent, bijzonder dat verhalen heel herkenbaar verteld worden. Dat je midden tussen buitenlandse…

Het moet niet nog gekker worden. Onlangs las ik over criminele ouderen en vernam dat zelfs hoogbejaarde boeven die op dievenpad gaan binnenkort in de bejaardengevangenis zullen belanden. Ik voel me -als babyboomer- bijna persoonlijk aangesproken. Dat wil niet zeggen dat ikzelf zo gauw een overtreding zou begaan want daar ben ik veel te laf en te schijterig…

Een fragment uit mijn honderd dagen dagboek De koperen pannetjes hangen te glimmen in het lamplicht. Ze herinneren mij aan Frankrijk. Hoe we samen in een klein dorpje over de markt zwalkten; het winkeltje vonden waar ze stonden te glimmen in de etalage alsof ze op ons hadden staan wachten. Het was een koopje. Zoiets zochten we precies. Jaren geleden…

Na thuis gekomen te zijn, heb ik niet echt zin in een zwaar gesprek met Marjorie, maar iets zegt me dat ik daar niet onderuit kom! Ik zet thee, we staren voor ons uit, 'weet je..ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, mijn vader had schulden wist je dat?' Ruud...schulden?, hebben we het over de zelfde nu? Niets dan goeds over de doden was het…