Ik ben te vroeg gewekt, te bruut en onvrijwillig en door het verkeerde geslacht. Verkracht en verjaagd, gebruikt en weggegooid, als een onbeduidend object. Misschien dat mijn hart ooit weer ontdooit, maar momenteel is het verpieterd in de meest erge vrieskou die er bestaat, dit totaal ontwrichtende noodlot! deze onbegrijpelijke aanval van de demonen…

Zelfs aan mijn grootste kroegmaat en leraar in de tovenarij, Charles Bretagne, durfde ik het niet kwijt, al stond ik vaak wel op het punt om het hem te zeggen, maar angst weerhield mij, al was ik nog zo dronken. Meneer Bretagne is trouwens een verhaal apart, ik heb veel aan hem te danken, meer dan aan welke gevestigde leraar dan ook. Hij was al ver…

Ik voelde me als het ware buiten de middeleeuwse stadsmuren gegooid, overgeleverd aan wilde beesten en moordenaars. Men verstootte mij, zoals jij en mamma mij alleengelaten hebben. Ik was een paria, een ontheemde, een vluchteling. Maar ik wist tabak en drank bij naïeve lotgenoten los te peuteren en daar hield ik mezelf staande en warm mee en natuurlijk…

Het bleef steeds maar weer opspelen. Op één of andere manier waren mensen allemaal klootzakken. De uitzonderingen uitgezonderd. En hier en daar reageerden mensen eens op een verkeerde manier, vanwege een ontwikkelingsstoornis of één of andere obscure faalangstige beweegreden. Ook deze mensen waren te vergoelijken. Sommigen hadden gewoon brute pech..…

En in wezen ook zonder een moeder, ik voel me meer dan ooit een eenzaam weeskind op aarde. Ons gezin is een uit elkaar gevallen gezin, een gebroken vaas, iedereen is alleen op zijn eigen eiland en de waterstromen ertussenin zijn te gevaarlijk om over te steken. Ieder van ons is gedoemd tot zijn/haar eigen isolement, zijn/haar eigen hel. Het is een ziekelijke…

Ik zoek de volkomen nieuwheid en ik laat al het oude achter me. Ik verbrand de veilige, roestige schepen. Buiten vliegen musjes druk heen en weer, ik hou van die donderstenen. De bomen aan de overkant van het water wiegen minzaam in de wind, terwijl een wankel bootje op de Maas zijn weg vervolgt, zat ik er maar op, dan zou ik doorvaren naar de grote…

Ik geniet volop van mijn contact met u, maar mijn moeder heeft zo'n grote macht over mij, als dit zo door gaat, dan loop ik nog eens weg van huis. U als dichter, u zult mij begrijpen, zo kan ik ook beter met u van gedachten wisselen, dan met mijn leeftijdsgenoten, op Delahaye na dan, maar zelfs voor hem ga ik wel eens te ver. O Rabelais, wat een schrijver…

Moeder is ook lief, tja, ze heeft het nu eenmaal niet zo makkelijk, begrijpelijk, wat zou jij doen zonder man? Ze heeft veel verdriet, dat moet haast wel, waarom zou ze het zichzelf anders zo moeilijk maken? en ons? Natuurlijk hou ik van haar, heel veel zelfs, dat is toch normaal? of niet soms? Vorige week hebben we bloemen op het graf van opa Cuif…

Weet je trouwens al dat ik nu Arabisch leer, uit de Koran van mijn vader, ik bedoel, die mijn vader vertaald heeft. Dit heb ik zelf bedacht en ik geniet er erg van, bijna net zoveel als eerder van de sprookjes ( van Grimm, Andersen en Perrault ) met hun boeiende oerbeelden. Lees jij nog veel avonturenboeken? ik heb er steeds minder tijd voor en van…

Veel partners die hun leven tot sleur zien worden, blijven bij elkaar, overwegen soms de sprong in het diepe maar springen niet uit angst voor het onbekende. Soms steekt het kwaad de kop op en wordt de mens uit hebzucht en begeerte, verleidt tot de misdaad om een probleem op te lossen. Isabel van der Steen heeft na twintig jaar huwelijk genoeg van…

'Een dichter: de laatste wijkplaats voor een onplaatsbaar mens.' Samuel Beckett Opgedragen aan de ziel van Arthur Rimbaud, die ik liefheb en eerbiedig. Met grote moeite heeft een zoon van een vriend van wijlen meneer E. Delahaye deze brief afgestaan. Charleville, Quai de la Madeleine, 1870 Mijn goede vriend Delahaye, Ik moet je iets…

Tring tring. “Met het IPRC”. "Met wie spreek ik?” “Het instituut voor politieke en religieuze correctheid”. “Goedemiddag, met Karel. Klopt het dat u mij een mail hebt gestuurd met een klacht over een tekst die op mijn relisite staat?” “Dat is juist. Maar eh, kunt u wat beter articuleren?” “Oh sorry, ik was even een negerzoen aan het…

Dagelijks fiets ik door het Valtherbos naar de middelbare school in Emmen, het is ruim tien jaar na de oorlog. Sommige gebeurtenissen in mijn jeugd zijn in mijn ziel gebrand, deel van mijzelf geworden, deel van het skelet van de geest en mijn karaktervorming beïnvloed. Een vriend en ik zoeken vertier in het Valtherbos, en komen per toeval bij een…

Ieder mens heeft zo zijn talenten en tekorten. Nu kan ik zeggen, zonder al te veel op te scheppen, dat ik best over een aantal talenten beschik. Er is echter één ding waar ik absoluut niet voor in de wieg ben gelegd en dat is autorijden. Als kind speelde ik al nooit met auto’s, kon amper een Opel van een Mercedes onderscheiden en kende geen fantasieën…

In de zesde klas van de lagere school wordt er, met de meester als coach, gebouwd aan het voetbalteam voor de jaarlijkse schoolvoetbal-toernooi waaraan twaalf scholen deelnemen. Alle jongens van de zesde klas krijgen de kans hun voetbalkwaliteiten te tonen. Riekus, een mollig uitgevallen boerenzoon bij mij in de klas, die goed kan leren maar in…

Normaal kan ik er geen genoeg van krijgen. Lezingen over razendsnelle levensreddende interventies, gelardeerd met bloederige plaatjes. Je kan er wat van leren. Tenslotte is het mijn werk, levens redden, mensen bevrijden uit de klauwen van de dood. Vaker is het gewoon een fabriek van narigheid en ellende, en minder heroïscher, maar dat terzijde. Gisteren…

Het was een bloedhete dag. De zon stond zinderend aan een helderblauwe hemel. Op het plein midden in de stad was geen terrasstoel onbezet. De ijsjes, koude biertjes en roseetjes leken niet aan te slepen en de serveersters liepen af en aan. Op de randen van een prachtige fontein zaten kinderen te pootjebaden, wat normaal gesproken ontoelaatbaar was…

Aan mijn tafeltje op het drukke terras op het Leidseplein zijn twee stoelen vrij, een charmante oudere dame wijst er naar en kijkt mij vragend aan, ik knik uitnodigend en ze gaat zitten. De ober vraagt of hij de derde stoel mag meenemen, “graag”, ontvalt haar met stemverheffing alsof de lege stoel een doorn in haar oog is. Ze verontschuldigt zich…

“Nu ziet u een opening in het strand, een groot, rond gat. U loopt ernaar toe en kijkt erin: een wenteltrap voert naar beneden, het einde ervan is niet te zien. U daalt de trap af. Bij elke trede gaat u een jaar terug in de tijd. U loopt net zo lang naar beneden totdat u bij een tree gekomen bent waar de oorzaak ligt van uw ellende. Kunt u mij volgen…

'Rita Dubois hypnotherapeute behandeling uitsluitend volgens afspraak’ stond in gekalligrafeerde letters op het bordje naast de voordeur. Het pand, een monumentale woonboerderij, lag aan de rand van een gehucht dat zo klein was dat het op de meeste kaarten niet eens werd vermeld. Nieuwsgierig drukte ik op de bel. Na ongeveer een minuut werd er…