Gisteren was alles nog normaal vond ze. Maar vandaag? Het leek wel, alsof iedereen het weer koud had en alles grijs vond. Alle mensen leken gewoon sacherijnig te zijn. Iedereen leek te vinden dat het erg slecht ging in het land. Het enige leuke waren de mode kleuren. Allerlei outfits passeerden de revue. Haar zag je lopen in een paarse outfit…

Er is een hondje aangereden. Een groepje mensen, meest kinderen, dromt samen, twee dierenambulances verlenen bijstand. Het lijkt wel op een heuse reanimatie. Ik weet het niet, ik heb niet zoveel verstand van hondjes, maar volgens mij is het hondje dood. Morsdood. 'De Chinees heeft het gedaan' weten de kinderen. Over het hoe en wat geen enkel overeenkomend…

Ze zat aan een tafeltje tegenover ons. Ik schatte haar een jaar of vijftien. Wat bleekjes, niet onknap en alledaags gekleed. Voor haar stond hedendaags tienervoedsel: een blikje Red Bull en een hamburger. Van het laatste was slechts een enkele hap genomen. Kennelijk was het er niet van gekomen de maaltijd af te maken. In haar armen lag een baby van…

“Men kan niet praten en breien tegelijk” – zo luidt één van de vele varianten van een Nederlands gezegde. Dat is, ten dele, maar al te waar. Vraag mij gerust, of ik temidden van het geroezemoes op b.v. een verjaardag selectief wil luisteren of anderszins wil waarnemen, dan zal het mij niet lukken. Toch blijkt er in ons functioneren een soort instinctmatig…

Jawel, ik heb weer eens tijd om te schrijven. Niet dat ik ook maar enige inspiratie heb hoor, maar ik word er eigenlijk toe gedwongen. Het is gedaan met het privégebruik van internet op het werk. Hun goed recht natuurlijk, maar hoe moet dat nou met mijn verloren uurtjes? Mijn baan bestaat uit vliegen of stilstaan, wat betekent dat je twee uur lang…

Daar zit je dan op het stadhuis. Iedereen op zijn paasbest, iedereen lachen. Allen zijn het eens met de verbintenis van deze man en vrouw. Je luistert naar de toespraak van de ambtenaar maar echt tot je doordringen doet het niet. Je krijgt zoveel filmbeelden op je netvlies dat je er akelig van wordt. Het hoort toch een fijne dag te zijn? Dat is…

Het was een mooie zomer, de zomer van 1945. Tot het einde van het jaar zouden de bevrijdingsfeesten in de grote steden, uitbundig gevierd worden. Zelf verbleef ik de eerste vijf maanden van dat jaar op een middelgrote boerderij in de zuidoost hoek van Drenthe. Spoedig was ik thuis op de boerderij. Daar waren de koeien: Bertha, Mien, Wil, naar een…

Toen we de moeder die middag van de operatiekamer gingen ophalen hing er een infuus met een zoutoplossing boven haar bed. Nergens was meer een spoor te bekennen van de bloedtransfusie die ze had gekregen. En toen ze terug was op haar kamer en haar ogen opsloeg, konden we haar vertellen dat er een mooie, gezonde dochter was geboren. Een glimlach gleed…

Wetend dat ik nu tegen een muur van onbegrip oploop bij sportvissend Nederland, moet ik eerlijk bekennen dat ik niets heb met vissen. Nou bedoel ik niet de diersoort die met deze benaming wordt aangeduid. Op zich vind ik deze koudbloedige zoogdieren best aardig om te zien. Een aquarium vol gekleurde koraalrakkers kan mijn aandacht wel enige tijd vasthouden…

Nietsvermoedend van het verloop van die dag stond ze gewoontegetrouw te wachten op haar beurt bij de kassa van de supermarkt. Het was hoog tijd dat ze haar provisiekast eens zou vullen. Altijd maakte ze dan een boodschappenbriefje om niets te vergeten. Het briefje was geschreven op volgorde van de producten die ze met haar gang door de winkel tegen…

Zoals op de Antillen het begrip 'buitenvrouw' bestaat, zo is mijn moeder in onze contreien de 'binnenvrouw.' Het was mijn moeder die dit woord gestalte gaf. En ik kan het weten, want wanneer ik ook thuiskwam, vroeg of laat in de middag, altijd en eeuwig was mijn moeder thuis. 'Wanneer ben jij er nou eens een keertje niet!' heb ik wel eens boos…

Vaag herinner ik mij het verblijf daar op de boerderij van boer Gijsen. Het was een gemengd bedrijf, gelegen aan het Stieltjeskanaal. Naast de boerderij was een zogenaamde zijtak, een wat minder brede rivier dan het kanaal, die druk gebruikt werd door de turfschepen om her achteruit gelegen veengebied te bereiken. Om de weg langs het kanaal te kunnen…

Voor we weggaan roept mijn vrouw uit de keuken: ‘Help me even onthouden, het toiletpapier is op.’ ‘Schrijf het even op’, roep ik terug. ‘Ja.., ik heb nou mijn schoenen al aan’ hoor ik haar tegenwerpen. De logica ontgaat mij volkomen. Maar dat gebeurt vaker, dus houd ik verder mijn mond. Mijn vrouw is ondoorgrondelijk in haar argumentatie en ik heb -…

Marie wilde op een zonnige dag op de fiets naar Amsterdam, om Piet en Lies weer eens een bezoekje te brengen. Jan had gemopperd, want aan fietsen had hij een broertje dood. 'Weet je wat die rit ons anders gaat kosten?' had Marie venijnig gevraagd. 'Nergens een plek om te parkeren en had je eindelijk een plek, dan kostte je dat een godsvermogen.'…

Hij wacht op haar. Als ze naar de feestent loopt komt ze langs zijn huis. Ze ziet hem, zwaait, hij komt naar buiten en samen lopen ze verder. Na twee dagen, halve nachten feesten weet ze hoe ze het moet doen. Niks indrinken en voorfeesten thuis. Goed eten en dan een paar uurtjes voorslapen. Een, twee uur zijn genoeg om het lang vol te houden. En ze…

Op de terugweg van een klus samen met compagnon, de vrijeradicaal Ab, stel ik voor even te gaan lunchen. ‘Zie jij hier ergens een kapper?’ vraagt Ab om zich heen kijkend. Ik kijk hem vragend aan. ‘Moet spul halen om mijn haar te bleken,’ legt hij uit. ‘Tuurlijk , Ab. ‘Ik zag op die hoek daar een tapijtreiniger. Die verkopen dat spul ook. Speciaal…

Die avond kroop ik al vroeg onder de wol, het gesjouw in de stad en op het terrein had me erg vermoeid. Maar 's nachts schrok ik telkens wakker uit nare dromen waarin beelden van de voorbije dag zich herhaalden, grotesk en indringend. Pas aan het begin van de morgen slaagde ik erin enige tijd onafgebroken te slapen. Om zeven uur werd ik gewekt.…

Die zaterdagmiddag liep ik nog even over de rommelmarkt. het was zacht, het voorjaar zat al in de lucht. Het was vier uur, dus weinig kans dat er nog iets leuks te vinden was. Maar opeens had ik het gevoel daar helemaal alleen te staan. Hartekloppend stond ik daar met een tinnen bonbonschaaltje in mijn hand, met daarop zes kleinere schaaltjes. allemaal…

Opgetogen over het succes van mijn bezoektruc begaf ik me die middag naar het klandestiene atelier in het theehuisje. Drie maal klopte ik op het kelderraam, maar in het binnenste van het ronde gebouw klonk geen enkel gerucht. Was hij misschien zo geconcentreerd bezig dat hij nu niet gestoord wilde worden? Ik probeerde het nog 'es, maar ook deze keer…

Aan de muur boven zijn bureau hing een groot aantal foto's van personeelsleden. Daarvan had hij stuk voor stuk de achtergrond weggeknipt, zodat er een soort groepsfoto was ontstaan, een mozaïek van lachende en ginnegappende broeders, zusters, co-assistenten en psychiaters, sommige in witte jas, andere in vrijetijdskleding. Daaronder, op zijn bureau…