‘Komt nog één stukje’ schreef ik de vorige keer, maar het stukje dat ik in gedachten had laat ik liever achterwege. Het is, laat ik het zo zeggen, niet meer van deze tijd. Alleen maar nostalgische geschiedenis. Bij het begin van het nieuwe collegejaar was Hazera er zomaar niet meer. Ik heb nog bij de beheerder van de flat naar haar naam en adres…

Elke maand kwamen ze bij elkaar op theevisite. Om de beurt, 4 totaal verschillende vrouwen. Door een spontane uitnodiging van één van hen was dit een gewoonte geworden. Wie dat als eerste deed, dat waren ze al weer vergeten, maar ze konden er eigenlijk al niet meer buiten. De middagen waren elke keer anders, soms vol gekkigheid, omdat één van hen…

Als je héél ziek bent, kan het zijn dat je hallucinaties krijgt. Stiekem hoop ik daar vandaag een beetje op. Helaas blijft mijn temperatuurwaarde ergens hangen waarbij hallucinaties zich niet zullen aandienen. Wanen en hallucinaties. Als ik deze twee woorden uitspreek dan zijn hallucinaties meteen veel interessanter. Als je ze zou kunnen kopen, dan…

Even het modellenbureau gebeld. Elite-Models, want ik zet altijd hoog in. “Oplopers hier. U hebt mijn foto’s ontvangen? Ja? Fijn. Ik wil graag de nieuwe Katja Schuurman worden. U belt even met de productieploeg van GTST?” Het bleef een hele tijd stil aan de andere kant van de telefoon. Uiteindelijk werd ik doorverbonden met een of ander kakwijf. Met…

Wij zijn aan het ondernemen. Ik bedoel: mijn vrouw is aan het ondernemen. Een webwinkel met jongenskleding. Leuke jongenskleding, om precies te zijn. Geen stomme. Want dat trekt te weinig klanten. De site ging vorige maand de lucht in. Mijn lief is nu dus officieel directrice. Ze koopt in, onderhoudt de online winkel, behandelt mail, doet de administratie…

Welkom in het verhaal dat mijn leven verwoordt. In dure woorden, te lange, uit de context getrokken zinnen, en een samenhang die zich definieert als 'van de hak op de tak, van boom naar boom en niet zo heel lang daarna, van bos naar bos'. Grappig, want ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik wil graag beginnen, maar moet je allereerst kwijt…

Het is weer kut met peren. Twee weken bergen, met het nodige heldere, frisse maar ongezuiverde bergwater hebben me een leuke darminfectie opgeleverd. Giardia lamblia. Een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade. Het begint met een, twee keer hevige diarree, daarna wordt het allemaal wat meer flubberig, met heel kenmerkende pijnboompitten erin…

Der Tod ist gross. Wir sind die Seinen. Lachenden Munds. Wenn wir uns mitten im Leben meinen, Wagt er es zu weinen, Mitten in uns. R. M. Rilke Rob, Pim en ik zijn oude studievrienden. We zijn elkaar blijven zien. We zeilen bij matige wind, en wandelen soms lang. Wij willen graag mooi oud worden, liefst zonder potjes en pilletjes, laat staan…

Zomaar was ik bezig met het opruimen van potten. Het was midden in februari en midden op de dag. Het regende dat het geen lieve lust was en mede daarom had ik minder lol met waar ik mee bezig was. Ik trok een plantenbak tevoorschijn en zag het mos weelderig op de aarde groeien. Met een los handgebaar gooide ik het in de tuin. Onder het mos kwam…

Stil, heel stil zat ze voor het raam. De vogeltjes in de tuin schenen haar te accepteren als een ongevaarlijk standbeeld, dat hen nooit zou kunnen bedreigen. Toch wist ze wel beter, want één onverwachte beweging en weg waren ze allemaal. Het was erg bijzonder dat ze er allemaal weer waren. Een troost voor het verlies van Bissey. Het was een pracht…

Tussen kolenhok en hooikist beleefde ik het Rotterdamse bovenhuis gedomineerd door de sfeer van de woning in de straat achter de onze. Op driehoog stond ik naast het kolenhok voorzichtig tegen de gescheurde ballustrade van de waranda en had inzicht bij de achterburen. Inplaats van een balcon hadden zij een platje op één hoog achter; het zinken dakje…

Zachtjes fluistert je stem in mijn oor: "Ik zal je niet langer in de kou laten staan". Je laat jouw handen langs m'n gezicht naar mijn schouders glijden en geeft me een zachte zoen op m’n achterhoofd, dan verlaat je de badkamer. Even later roep je... "Draai de kraan maar weer open!" Ik draai de kraan open en het water wordt langzaam weer warm…

Ik ben mijn computer aan het opruimen. Foto’s, muziek, e-mails, het ding is overvol, en traag. Ik worstel me door jaargangen Woemi. Jaren van verliefd zijn. Ik woonde nog bij Mischa, maar zat bijna elke avond boven. Vanuit mijn kamer had ik een prachtig uitzicht over de wei, zag de snelweg en het bos erachter. Beneden lag Mischa op de bank, sliep of…

Eenmaal staande in de deuropening bedenk ik me. Waarom zou ik al die moeite doen om je te vinden? Je zult vanzelf op een gegeven moment terug komen, en dan kan ik je alsnog te grazen nemen. Door je nu te gaan zoeken in die gigantische boomgaard doe ik natuurlijk precies wat jij wil. En wie weet wat je van plan bent, daar buiten? Ik sluit de deur weer…

Het wordt een saaie week. Mijn horoscoop roept mij namelijk op de komende dagen niets te doen. "Wat is het verschil met vorige week?" zullen mijn vrienden vragen. Tja, volgens de Telegraaf ziet mijn leven er de komende dagen nóg rustiger uit. Nu neem ik dat overigens met een korrel zout, want net als de meeste andere Tweelingen geloof ik niet in sterrenbeelden…

het doel heiligt alle middelen. zelfs de omwegen.…

Een hele ervaring, je eigen ligbad en tot het puntje van je neus onder het water glijden. Behaaglijk warm in de badkamer en behaaglijk warm het water. Puur genieten om zo onder water gedompeld te zijn. Een heerlijk schuimend badspul in het water en daar lag ze dan. Ze voelde zich erg bevoorrecht. Gluurde door haar oogleden naar al dat schuim…

De fles die op het nachtkastje staat valt pardoes om, je weet hem nog net op tijd te grijpen. Hij was al ontkurkt waardoor je de volle lading zoete witte wijn over je heen krijgt. Ik lach maar houdt me in. Beteuterd kijk je me aan, je hemd gedeeltelijk doorweekt door de wijn waarvan de druppels aan je gezicht hangen. Ik zoen je wangen schoon, en bedenk…

Die avond op de studentenflat was het even wennen: kussens op de grond dienden als zitmeubel; de tafel was heel laag; er was veel thee, erg sterk en met een bijzondere smaak en er werd ongewoon zoete koek geserveerd. De koek was typisch Saoedi-Arabisch, wordt gegeven aan een gast die welkom is. De naam ervan ben ik al lang vergeten. Ja, zélf gebakken…

In het kader van mijn midlifecrisis begeef ik me de laatste tijd nogal eens onder de jeugd tussen de 20 en 25. Daar maak ik direct al mijn eerste fout, want ze worden tegenwoordig liever ‘jong volwassenen’ genoemd. Whatever…. Ik persoonlijk zou een moord doen om ‘jeugd’ genoemd te worden, maar daar komen ze vanzelf wel achter als ze 10 jaar verder zijn…