Duisterder dan ooit lijkt het wel, wanneer hij zijn vertrouwde kroeg, ‘Het Pikante Kruid’ wil binnengaan. Dit slaat niet alleen op het nachtelijke uur, maar tevens op de gemoedsrust waarmee hij het laatste paar uren rondloopt. De onzekerheid die langzaam aan hem vreten gaat. Het ziekenhuis buitenglippen kostte amper moeite, de confrontatie die hem…

De stilte woekert, hitte doorgloedt het menselijke zijn. Alom de klefheid van het menselijk beroeren. De lafheid van het klimaat beklemt de doeners. Wat gedaan moet, wordt gedaan - met reserve, op reserve. Niemand heeft zin. Alles kleeft aan het lichaam. De zon straalt niet maar geeft licht en warmte af. Het is beklemmend. Dat is zomer in de Lage Landen…

Het mag dan een cliché zijn, maar zoals de meeste clichés, is het erg waar: het leven van een middelbare scholier is hard. En ik zeg middelbare scholier, want puber is zo’n geliefde term van ouders en leraren die denken de psycholoog uit te kunnen hangen. ‘Puber’ klinkt in mijn oren als een scheldwoord en ik kan het weten want het is me al menigmaal…

Ik ben nooit in een straat geweest die sterker rook dan de Rubroekstraat in Rotterdam. Volks, warm, arm en benauwd rook het er. Het was een geur van natte schimmel, tweedehands kleren en doorgekookt eten, een geur van zwaarlijvige vrouwen die uit het raam hangen, een geur die ik niet kende, die hooguit familie was van de geuren op de zolder en de vliering…

Mijn vader is al jaren dood en mijn moeder al jaren oud. Ik zag het opeens op het feestje ter gelegenheid van de vervroegde pensionering van mijn broer. In zijn dankwoord richtte hij zich even tot mijn moeder, dat hij blij was dat ze er (nog bij) was en zo. En opeens zag ik haar zitten, klein en helder. Niet een oude…

Half vijf 's nachts gaat de bel. O nee hè? Want ik weet wie het is. Het is de vriend die ik vriend noem, maar ik weet beter. Althans: ik hoor dat te doen. Maar ik wil zo graag een vriendje, net als iedere vriendin van mij. Toch zijn er leukere venten, maar die schijnen voor anderen. Deze vent rommelt naar mijn zolder, trapt het licht uit en vat mij…

Vliegen lopen over zijn hoofd. Een bakje rijst staat tegen de muur. Zijn vingers om de tralies gekruld. De man moet ergens in de dertig zijn. Hij is mager. Zijn gezicht heeft een ruw voorkomen. Met een gevoel van schaamte kijk ik hem aan. Zijn pijn en verdriet is voelbaar. Zachtjes mompelt hij ”Ik heb het niet gedaan.” Ik weet niks te zeggen en haal…

Het leek een eeuwigheid te duren om enig zicht te krijgen op de situatie waar hij deze keer in verzeild is geraakt. Minutenlang was hij al aan het staren naar een hagelwit plafond met vier heldere lampen, en nu pas drongen de eerste geluiden langzaam tot hem door. Hij wordt steeds nerveuzer, en daar zijn al die pieptonen voor een groot deel schuldig…

Ooit heeft iemand bedacht, oh sinistere hersenkronkel, er bestaat een hogere macht, en vanaf dat moment werd de mens slachtoffer van zijn eigen gekonkel. Rechtens religie beweert men, klakkeloos, de enige echte god te vereren, ik schrijf zijn naam rechtens mijn ongeloof zonder kapitaal. U mag mij een rechtgeaard heiden noemen, hoewel ik rooms ben geboren…

Hij rolde haar op de zij, zich vergapend aan de vertoning en zijn lippen verkenden de meest verborgen vouw. Er ging een siddering door haar. Nu knoopte hij zijn broek los en slingerde zijn hemd weg. Hij liet zijn spieren gelden die gevormd waren door te zwoegen in de dokken. Viel hij in de smaak? Hij wou dat zij zich nu op hem zou storten. Hij was geen…

In ‘het land van gedruppel’ is vandaag, en dit voor de eerste keer ooit, de alarmfase afgekondigd! Het zat er aan te komen, maar nu is de toestand echt onhoudbaar geworden. Zo erg dat Djori beslist heeft om drastisch in te grijpen. Jaren terug was hij nog op zoek gegaan naar ‘de bron van het zijn’, en na heel wat omzwervingen belandde hij in het…

Ik vraag me zoveel dingen af. De wereld is mij vreemd. Mijn geloof is gebroken. Ik voel me alleen en ontheemd. Mag je niet meer naar één man verlangen? Er is maar één vraag die op mijn ziel rust. Als een vrouw enkel naar een man verlangt, waarom kan zij dan niet tot hem behoren? De wereld erkent monogamie, maar valt er dan niet veel te zeggen voor polygamie…

Ik zie alles om mij heen veranderen, indertijd huis gekocht, tweede kind op komst, nog niet gescheiden, de maan scheen mij rozengeur toe. En nu, nu schaam ik mij tot op het bot, de medemens werd een tegenmens, ongewenst, wijde kleding, oningewijd, maar wel bereid tot detonerend straatbeeld. Dat neem ik u ontzettend kwalijk, ik stond in, veegde eigen…

God wordt in de christelijke belijdenisgeschriften aangeduid als Vader, als Zoon en als Heilige Geest. Kunnen we ons bij de woorden "vader" en "zoon" wel iets voorstellen, bij het woord "geest" en al helemaal bij "heilige geest" wordt dat moeilijk, zo niet onmogelijk. Voor velen betekent "heilig" zoiets als zondeloos, afgezonderd, boven het…

Ze spreidde zijn armen, zette hem klem met de knieën. Hij keek terug. Het sponzig, verleten kleed knelde en sloot hoog aan, maar was achteraan diep en ovaal uitgesneden tot onder de schouderbladen. “Help me” zei ze en dwong zijn hand naar het lipje van de rits maar weerde hem dan weer af. Ze stak haar wijsvinger op als een zure, verbeten juf die tot…

Al zo vaak dacht hij eraan dit aardse leven te laten voor wat het is. Er gewoon uitstappen en hopen dat er voor eenzaten zoals hem ergens nog een tweede kans voor het grijpen ligt. Die kans zou hij met beide handen aannemen in het volle besef dat hij beter kan en heel wat meer in zijn mars heeft dan enkel de afschuw die hem nu ten dele valt. Het…

Mijn leven is niet alleen maar kommer en kwel. Dankzij mijn zelftraining met het dichten in het tegengaan van breedspraak en het meer controleren van emotionele verstoringen. Ik ben namelijk N.A.H.-gehandicapt. 'Belemmerd' moet ik zeggen sinds mijn in 1998 gevolgde neuro-therapie. N.A.H.: Niet Aageboren Hersenletsel. Hersenletsel opgelopen na geboorte…

Ze spoort niet. Nooit gedaan, niet in haar jeugd en zeker niet nu ze arbeidsongeschikt is. Vijfenvijftig is ze nu. Kanker heeft ze, tietkanker. Ze heeft een tepel minder dan anderen, weet ze. ’s Ochtends zit ze in een kroeg, vertelt haar verhaal. De kroegbaas luistert zolang er geen andere klanten zijn. Daarom komt ze vroeg, zodat hij luistert…

Het blijft lang stil in de kamer. Niets beweegt. Niemand beweegt. De hele ziekenhuisstad van beton en staal en glas, de liftschachten, de gangen, de duistere tussenverdiepingen vol tikkende, zoemende, zuchtende buizen, de zalen vol bedden met herstellenden en stervenden, de bezoekers en de artsen, de studenten en de co-assistenten, zij allen houden…

De bar was open. Het cocktailglas van blauw neon flikkerde. Het was er broeierig heet en er was nog één tafel vrij in de hoek maar hij koos voor de kruk. Naast hem zat een elegante, wulpse vrouw. Ze droeg een versleten kleed dat rafelde aan de zoom en te nauw aansloot. Door de klapdeur dreef een lauwe bries, één haarlok waaide voor haar loom oog. Verder…