Dagen en nachten gingen weer voorbij en tijdens deze dagen en nachten kwamen groepjes vrouwen en mannen bijeen in het donkere bos voor geheime vergaderingen. Het volk maakte zich zorgen, natuurlijk om de vele verdwenen mooie dochters die nooit meer terugkwamen en natuurlijk ook over de toekomst van hun koningshuis. En ook om de gouden appels veilig…

De rovers lachten en gilden als rare keukenmeiden om hun buit, het achterpootje van het toverhondje. Laat in de nacht zopen ze groene jenever en vielen dronken om. De volgende dag sloegen ze met de arme toverpoot van het hondje tegen elke kiezelsteen aan en dat veranderde in een stralende opaal. En toen brak weer het grote verjaardagsfeest van de…

De kinderen van het rijk gingen uitzinnig van vreugde met een gouden appel aan hun hart weer naar huis. En het gewone jaar nam weer een aanvang. De onderdanen van de koning die inmiddels ziek op bed lag onder zijn militaire dekens hadden het in alle opzichten goed. Er heerste vrede en voorspoed in het land. Maar er waren ook zorgen en dat was voor…

Er was eens een groot rijk ver achter het grote merengebied waar miljoenen en miljoenen steekvliegen een naar weerbarstig volk plaagden met verschrikkelijke steken. Maar in dit door mij beschreven rijk heerste er vrede en voorspoed. In dat rijk leefde een gelukkige koning met zijn vrouw en ze bewoonden een verrukkelijk paleis waar de wenteltrappen…

Een de- ja vu kreeg ik, vandaag ‘k zal uitleggen waarom. Een van de kleinkinderen moest worden geholpen aan een vervelende keel- neus amandel + dat er buisjes in zijn oren werden geplaatst. Nare bedoening natuurlijk, alhoewel: het altijd erger kan, want ineens bedacht ik me, dat ook ik op die leeftijd ontdaan moest worden van te vaak ontstoken keel…

Bestaat een diersoort uit kwetsbare individuen en zijn die een populaire prooi voor roofdieren, dan is de enige verdediging hun aantal. Ze offeren een deel van hun populatie op aan roofdieren, maar er blijven genoeg over om de soort in stand te houden. Aantal nakomelingen is selectiecriterium, genen met weinig nageslacht sterven uit en genen met…

“Kijk”, zei Hori, en hij wees naar de oceaan die diep beneden hem tegen het rif klotste. “Zover het oog reikt, zie je water, blauwgroen tot de lijn waar de hemel en de zee elkaar raken. Toch is dat niet altijd zo geweest, Manu.” De aangesprokene richtte zich loom op. Met zijn donkere oogjes knipperend tegen het zonlicht boog hij zich voorover. Dromerig…

Heb je dat vanmorgen gezien op Wikipedia? Eén generatie terug kon je 's morgens tegen je collega's zeggen: "Heb je gisteravond de Wie-kent-quiz gezien?" Dat was genoeg om een gesprek op gang te brengen, want iedereen had de Wie-kent-quiz gezien. 's Avonds na vijven werd het stil op straat, want na het eten plofte iedereen voor de televisie en keek…

Badend in het zweet en nog helemaal ontdaan werd ik half wakker. Dit was de meest lucide droom die ik ooit had meegemaakt. Ik voelde meteen dat deze aanschouwde gebeurtenis niet zomaar een droom was, maar een voorspellende zienersblik. Zoiets was mij nog nooit overkomen. De echtheid van het gadegeslagen voorval was indrukwekkend van kleur, scherpte…

Er stond een harde krokuswind boven op de wandeldijk in Cadzand. Op het strand zelf bevonden zich bij dat grijze weer slechts enkele mensen: twee vissers, een stel vers-verliefden en een dapper gezondheidsgezinnetje. Op het hoge wandelpad viel omzeggens niemand te bespeuren. Heel af en toe passeerde iemand: de haren steil achterovergeharkt tegen de…

Een tijdje geleden reageerde de t.v. plotseling niet meer op de afstandsbediening (als ik dit zinnetje overlees, merk ik hoe apparaten "vermenselijkt" zijn, maar dat is weer een ander verhaal). Ik had me verheugd op een leuke t.v.-avond en had nog omgeschakeld van DWDD op "Met het mes op tafel". Maar toen ik na afloop van "het mes" weer terugschakelde…

Donkere grijze lucht en een stevige westenwind. De golven vallen als hongerige wolven de kust aan. Het witte schuim wordt in je gezicht geblazen. Op de boulevard leunen de wandelaars tegen de wind. De storm zwelt aan en de lucht wordt donkerder. Papiertjes en zakdoekjes vliegen de lucht in. Het water komt tot aan de kade en toont aan dat de zomerse…

Het is zover. Ik kan er niet meer onderuit. Als ik nog een beetje serieus genomen wil worden zet ik een zootje muziek op een MP3 speler en jas ik de bijbehorende oordoppen in mijn oren. Het overkomt mij namelijk steeds vaker dat ik wezenloos word aangestaard door mijn medemens. Telkens als ik lopend of fietsend ergens heen ga kom ik ze tegen, de…

Wat een herrie weer in de tent. Het tuinhuisje annex slaaptent van de Paus, Castel Gandolfo, ligt onder vuur. Castel Gandolfo! Lijkt wel iets uit een stripverhaal. ‘Kuifje en de herrie in ‘Castel Gandolfo’ of zoiets. Paus Benedictus XVI zal vandaag in zijn “zomerresidentie“ Castel Gandolfo onder verscherpte veiligheidsmaatregelen het Angelus uitspreken…

Heel langzaam trokken de nevels op. De damp, die boven verschillende continenten en oceanen had gehangen, vervluchtigde. Toen de contouren van de zeeën en de landmassa's weer geleidelijk opdoemden uit de sluier die boven de planeet had gehangen, zag ik dat het aanzien van de aarde grondig was veranderd. Waar eens het water van de oceaan had geklotst…

Het gebeurde iets voor twaalven. Terwijl ik op de dijk stond, met uitzicht op de zee vóór me en de eindeloze sterrennacht boven me, maakte een lichtpuntje zich los uit het sterrenbeeld Bootes. Eerst had ik er geen erg in. Met de handen losjes in m'n zakken stond ik naar de vuurtoren van Terschelling te kijken. Een prachtig gezicht is dat altijd,…

Marte probeerde de ruimte door te kijken. Waar was ze? Er was iets duisters, iets sluipends, gluiperigs vlak bij haar… een stem smiespelde: ‘Uw operatie is geslaagd, mevrouw Peters.’ Wat, wat werd er bedoeld? Voor Marte iets kon vragen liepen de vreemd slippende voetstappen weg. Weer hoorde zij die wonderlijk zachte stem: ‘Uw operatie is geslaagd,…

Wij gingen altijd samen bridgen, wij, Bert, Peter, Karel en ik. Dorpsgenoten van lang geleden. Stadsmensen nu. Maar onze vriendschap was nooit verloren gegaan, in welke stad wij via onze banen ook terecht kwamen. Jong waren we allang niet meer, maar zo voelden wij ons wel als we samen waren; de bridgewedstrijden bij Bert thuis, lachbuien en vriendschap…

De vuurzee deint naar de zomen van de stad, het schoolplein is ontruimd. Brandweermannen houden de rubberslang in toom. De schroef van het blusvliegtuig snort boven het laaiend dak, het knetterend woud. De wind en de droogte klinken op hun zege. De dreiging drijft over, als een lome sluier. De zon bloedt achter een rookgordijn. Het sneeuwt asvlokken…

Je hebt de hele dag al vernietigende kritieken te slikken gekregen op een stukje tekst, waarvan jij dacht, dat het best wel knap in elkaar zat. Je allerlaatste gedicht werd amper bekeken, de grond ingeboord en daar heb je het dan. De twijfel slaat toe. ‘Schrijf ik dan zo slecht, is het allemaal nog wel de moeite waard, voor wie of wat zou ik er nog…