Alle inzendingen van Bjarne Gosse

Onder de fijngevoelig geschreven hartenkreet “Schaamte overwinnen” van de onbekende amateurschrijver mobar schreef de bekende schrijver Joanan Rutgers in een reactie over de psychiatrische campagne “Ooit een normaal mens ontmoet?”. Hoewel ik beide heren niet kende, kon ik hier over meepraten, waarschijnlijk niet inhoudelijk, maar in ieder geval wel…

Mijn nieuwe computer had me in de vaart der volkeren meegenomen, deed mijn vorige computer altijd naar wanneer ik een site wilde bezoeken of als ik aantekeningen wilde maken over mijn gedachten, deze werkte keurig mee, en liet mij niet onwetend worstelen met de vraag waarom de belangrijke zaken in het leven zo traag voor handen waren. Ik had mijn…

In eerdere verhalen had ik kond gedaan van mijn e-mailuitwisseling met een Rus die zichzelf op de datingsite destijds “bescheiden man” had genoemd. Het was me opgevallen dat hij hard van stapel liep nadat ik hem twee door mezelf geschreven gedichten had gestuurd. Hij stuurde mij diverse foto’s van zichzelf en van de Russische omgeving waarin hij leefde…

Terwijl ik mijn eigen leed probeerde te relativeren vanwege het ergere leed in de wereld, kreeg ik een nieuw mailbericht uit Rusland. De bescheiden man die daar in een klein appartement woonde met een sprei met de beeltenis van een tijger op zijn bed, een tafel en een kast en een kleine keuken had mij enkele foto’s gestuurd van zijn bescheiden woning…

“Angst voor de ‘ander’ is niets minder dan een slecht geschreven B-film”, schreef de bekende columnist Rami el Harayri onlangs in een column op deze website. Ik kon er over meepraten door mijn armoedige afkomst en met mijn psychische handicaps. Slechts zelden lukte me het om inhoudelijk met mensen aan de praat te raken. Iets over het weer zeggen ging…

Het knetterde in mijn hoofd in de meidagen na het songfestival. Ik had mijn gal op het bordje van het blonde kipje van woonbegeleiding gespuwd, maar zij bleef koel en gewillig en deed waarvoor ze gekomen was, me helpen naar een maatje te zoeken voor de dierentuin die ik al geruime tijd niet meer had bezocht. De dag erna brak er opnieuw een onweer los…

Zowel de drie zingende zusjes die een troostlied voor hun zieke moeder zongen, als de stoere mannen van de voetbalclub Ajax hadden hun weg naar de finale weten te vinden. Tot grote vreugde van mijn landgenoten, die dit vierden in kroegen en huiskamers, terwijl ik mijn geluk vond in tedere liefde. Ik werd bewonderd door twee donkere onzekere mannen.…

Ik voelde weemoed door mijn aderen stromen, ik was melancholiek geworden door romantische verlangens. Mijn Hindoestaanse voormalige en vermoedelijk eenmalige lustvriend had mij opnieuw uitgedaagd met zijn piemel fetisj. Het was een vorm van idioterie, mannen die om een foto van mijn geslachtsdeel vroegen, terwijl ik me aan het oriënteren was over de…

“Waarschijnlijk is het dan slechts stilte die ons de innerlijke vrede brengt. Mensen worden regelmatig gekleineerd wanneer ze naïef zijn, en zelfs naïeve mensen zijn in staat de ander de belazeren, wanneer ze in hun onschuld geen oog hebben voor het lijden van andere mensen.” Het was een van de citaten die Emma Petronella in mijn Hector Havermout schrift…

“Het probleem is dat soms iets een probleem voor me is en dan blijkt het later helemaal geen probleem te zijn, en als ik er dan hier over had gepraat dan was het een veel groter probleem geworden terwijl vanzelf zou blijken dat het helemaal geen probleem hoefde te zijn“, probeerde ik mijn zorgen samen te vatten in een denkbeeldige dialoog met mijn psychologe…

In de nacht van eerste paasdag op tweede paasdag had ik naar aanleiding van alle berichten over een naderend en vruchtbaar voorjaar een halve liter Amstel bier gedronken toen ik op de datingsite een berichtje kreeg van een 29-jarige man van Surinaams Hindoestaanse afkomst. Hij was met vrienden op een paasfeest aan het drinken op een locatie niet ver…

Ik was te verliefd op mijn lieve negroïde platonische knuffelbeer uit Ghana om een gesprek aan te gaan met op lust gerichte homoseksuele mannen, die massaal hun paasdriften op mij begonnen te projecteren. En ik wist niet goed wat ik met deze verliefdheid aan moest, dat was het hele eiereten. Er was geen paashaas in huis, de doos met scharreleieren…

Er was iets vreemds aan de hand met mijn geestelijke leven. Ik begon me steeds meer toe te leggen tot het verzamelen van informatie over intelligente mensen die aan de onderkant van de samenleving leefden. Ik had niet veel met de mensen die het gemaakt hadden, de gelijkvogels die in de praatprogramma's verschenen en waarvan iedere scheet breed uit…

Toen ik uit de kast was gekomen om de sensuele kanten van mijn homoseksuele genegenheid te ontdekken, kwam ik een aantal keren in contact via het internet met jonge mannen die moesten hosselen omdat ze uit een arm Pools gezin kwamen en van de seizoensarbeid in de Nederlandse rozenteelt geen luxe leven konden leiden. Het leek een trend op de datingsite…

Ik moest diep in mijn ziel graven om mijn affectie niet te verkopen aan het zinderende hedonisme van de duivel. Met wat korte berichten in mijn gebrekkige Engels maakte ik de hosselende man uit Ghana duidelijk dat mijn ontroering echt was geweest, met warme tranen en zoete dromen in de nacht. Sinds ik de laatste keer had geweigerd hem financieel te…

Langzaam zag ik ze weer achter een horizon verdwijnen, de droombeelden die ik had gemaakt, van mannen, vaak naakt in het bestaan, die niets anders deden dan geld verdienen aan de belofte der liefde. Ik hield er niet langer een kater aan over, en als het wel om een kater ging, dan was het dikwijls een minder erge kater dan de kater die ik overhield van…

Er was een Nederlands woord voor hetgeen de door mij aanbeden jongemannen, uit verre buitenlanden, in het dagelijkse leven deden om via het internet in leven te blijven. Hosselen, geld verdienen door mensen op te lichten, door ze of een relatie of seks te beloven, na overmaking van geld waar vervolgens babymelk van werd gekocht. Ik kon het ze niet…

“Ze stuurden zo'n jong blond vrouwtje op me af, strak in de jeans, want dat was mode in de lente van het zingende hart, en ze hielden totaal geen rekening met mijn overspannen libido, zo sappig was ze gekleed, ze zouden ze voortaan beter in een boerka kunnen sturen”, overdacht ik, maar ik begreep onmiddellijk dat het een psychologische dwaling was…

Tijdens onze eerste uitgebreide chatsessie toen ik mijn donkere chatvriend met de slaapkamer-ogen vertelde dat ik op internet had gelezen dat er veel goud in Ghana werd gevonden, vertelde hij me in de chat dat zijn vader een goudklompje had gevonden en ondergebracht had bij een geheime organisatie. Er viel een stilte toen ik er niet op in ging, maar…

Op het braakliggende terrein bij het zoetwatermeer was vroeger de puinstort waar het afval uit Amsterdam met grote vrachtwagens werd gestort. Omdat wij het niet breed hadden, gingen we soms kijken of er nog bruikbare spullen lagen. We vonden een keer een hele serie hondenriemen afkomstig uit een failliet gegane dierenwinkel. Verderop op het ruige terrein…

Een verlegen donkerblonde tengere jongen met donkere bruine ogen was ik toen we, de kinderen van de zesde klas van de lagere school, op schoolreisje gingen. Jongens en meisjes om afscheid te nemen van zes schooljaren samen leren over rekensommetjes, woordenzinnen, aardrijkskunde, biologie en andere leerzame lesstof. Een weekje naar het waddeneiland…

De weerman van de publieke omroep had op het acht uur journaal laten weten dat de meteorologische lente was begonnen, maar wij mensen die de straat op moesten wisten wel beter, het was pas lente wanneer de zon hele dagen scheen, en de liefde weer begon te jeuken, omdat de wind warmer werd in onze streken. Na het debacle met de Belgische internettrol…

“Hoe ouder we worden hoe meer we ons verbazen over de hoeveelheid onwetendheid die een mens kan bevatten zonder uit zijn kleren te barsten." Mark Twain De woorden van Mark Twain brachten mij rust, wanneer ik weer op een of andere schrijverswebsite een column had gelezen, die bol stond van onwaarheden, aannames die slechts op theorieën waren gebaseerd…

Terwijl de journalistiek en het schrijversgilde zich bogen over een nieuw fenomeen in de Nederlandse politiek, de inzet van trollen om de publieke opinie te beïnvloeden, moest ik het moederziel alleen zien te klaren met de trol die mij met geveinsde liefde had bedrogen met zijn nep account en bedrieglijk aantrekkelijke foto's. Waarschijnlijk zag…

Het huis zonder liefde moest ik verlaten, niet omdat ik het zelf wilde, maar omdat er een renovatie op komst was en ik geen zin had om twee keer in een jaar te verhuizen. Het was het eerste huis, een woning, waarin ik met niemand ooit had gevreeën, en dat had zijn sporen nagelaten op het behang en op het plafond, omdat ik vaak spaghetti at, met mijn…

Vergeleken met de erudiete, weloverwogen, onderhoudende gesprekskunst van Emma Petronella, leek alles wat een ander zei een lege woordenpraal. Zelfs wanneer ik mij van mijn straattaal bediende, bleef er niets anders van mijn woorden over dan een lege retoriek, te weinig onderbouwd om iets van betekenis te kunnen zeggen, bij lange na niet voldoende om…

Het was de vijfentwintigste dag van de maand november in het trieste jaar 2016. Ik had me na het debacle met de hulpverlening bij de huisartsenpost op het Amsterdamse plein hier niet ver vandaan met volle overgave op het leggen van contacten gestort, door lid te worden van een populaire datingsite waar miljoenen mensen lid van waren op zoek naar warmte…

Het waaide zo hard die middag dat ik me afvroeg waarom het niet regende. Wind en regen hadden een verbond in mijn verstand, maar het regende niet, het waaide en ik moest haast maken om niet weg te waaien nog voordat ik de expositie kon bereiken. Terwijl ik mij afvroeg waarom ik op rijpere vrouwen viel, struikelde ik over een losliggende stoeptegel,…

Het was de dertiende lente uit mijn jonge leven. Alles was aan verandering onderhevig, gedachten over mezelf en de wereld, de verhouding tot mijn ouders en mijn broers en zus, het beeld dat ik had van de mensheid, de grapjes die ik niet altijd begreep, ze veranderden met mijn leeftijd en het heengaan van de seizoenen. Van mijn ouders of via school…

Ze reden op de snelweg, ergens in Nederland, polderlandschap, ze namen een afslag met de donkerbruine Citroën, een landelijke weg, ze moest nodig plassen. De man bleef in de auto achter, Anja liep haastig naar de bosjes, bij een sloot, er lag een boot, een oude houten roeiboot in die sloot. Ze deed haar broek naar beneden, liet in plashouding haar…