Alle inzendingen over emoties

Vandaag vier ik mijn feestje. Ze wordt niet thuisgebracht, mijn (on)genode gast; een kind dat ik ga verwennen totdat ze erin stikt. Niemand kan dichtbij komen op het feest van eenzaamheid. Het feest is grimmig vrolijk; de gast is bang en zwak. Ik voer haar dronken in haar angst met alles wat ik vind. Ze lust geen taart dus krijgt ze taart; ontbijtkoek…

Ze hebben haar beroofd. Wanneer is niet bekend. Wie het was evenmin, of waar hij heenging met de buit. Niemand die wist wat het was, het geroofde, dus opsporen was onbegonnen werk. Hij had een stukje genomen en kwam later terug. Voor nog een stukje, een heel kleintje maar. En zij voelde zich een beetje vreemd. Maar wat het was, dat gevoel, dat wist…

Naar aanleiding van een fictief krantenbericht over de opening van de ‘Week van het Fruit’, schreef ik onderstaand verhaal. ‘Dames en heren, mag ik een hartelijk applaus voor Mirna Goossens!’ Applaus ‘Goedemiddag allemaal. Fijn dat jullie in grote getalen gekomen zijn naar de feestelijke opening van de ‘Week van het Fruit’ hier op de markt…

Vrijdagmiddag. Het is druk onderweg, nog even en dan begint de spits. Peter realiseert zich dat hij te laat van huis is vertrokken. Het verkeer voor hem begint langzamer te rijden, het teken van een aankomende file. En dat is wel het laatste, dat hij momenteel kan gebruiken. De uitnodiging voor de try-out van de platenmaatschappij ligt op de bijrijderstoel…

Soms kan een mens zich wijs voelen. Soms heel even ook belangrijk. Soms geliefd door meer mensen dan vermoed. Meestal komt het neer op goede raad geven, wat dan erg goed valt. Of het gezellig maken voor je visite en luisteren naar hen. Overal aan denken: “Die lust dit wel en dat niet”. Gauw een telefoontje of een krabbeltje terugsturen. Tegenwoordig…

Overdag lukt het me aardig er niet teveel bij stil te staan. Ik doe gewoon mijn werk en probeer me niet af te laten leiden door de onverschilligheid van de andere bemanningsleden. Maar ’s avonds voelt het anders. Iedere avond loop ik op het dek en kijk ik naar boven. De hemel staat vol met sterren, mijn hoofd vol met gedachten. Sinds het wegvallen…

Al een poosje liep ze met het idee rond om toch maar weer eens hulp in te roepen. Er waren dingen in het verleden waar ze alleen maar een vaag gevoel over had en ze wilde eigenlijk wel eens om die vaagheid heen kijken. Op zich was de hulpverleningswereld niet vreemd voor haar. Ze had al heel wat –logen en –peuten de revue laten passeren. Niet dat ze…

zacht smaakt zij aan het begin, met het hare en het mijne. Waardoor de vervlogen gevoelens onze zachte lichamen transformeren tot het harde genootschap van de vervlogen uren. De uren met zachte gevoeligheid en soms een harde hand. Haar hand… Haar zoete fluwelen handen. Overal overheersen handen waardoor mijn spieren zich spannen, ontspannen. Tot ook…

Ik heb een fantastische bos bloemen gekregen. De tweede al binnen een week. Ik zit in mijn kamer en kijk er naar. Dan besluit ik het één en ander te veranderen. De bossen bloemen zijn ietwat gekortwiekt en ze staan beiden in een andere vaas. Zelfs de plek heb ik veranderd. De ene bos kleurt fantastisch bij de eethoek, de andere bij de zithoek.…

Het was weer eens tijd om mijn voorraadje sokken aan te vullen, er waren de afgelopen weken slachtoffers gevallen, ik had de nagels van mijn grote tenen niet op tijd in de gaten. Mijn zoon is mede debet aan het slinken van de stapel bolletjes gepaarde voetbedekking, hij steelt ze onder mijn neus vandaan. Die zie ik dus (liever) nooit meer terug, want…

Twijfel en nog eens twijfel. Wat te doen, als je niet weet wat te doen. Een waar dilemma. Zelfstandigheid is een groot goed en ik doe het vrij goed. Maarr……alleen zijn is ook niet alles. Nu heb ik natuurlijk mijn kleine kattenkind. Hij houdt mij behoorlijk bezig en dat is zeker met deze hitte een hele opgave. Een jong beestje is het, net 4 maanden…

Bepaalde voorwerpen maar ook sommige zintuiglijke waarnemingen kunnen de aanleiding zijn, dat op een bepaald moment het diep gelegen (en incidenteel ook bewust afgeschermde) deel van ons geheugen wordt geactiveerd en in trilling gebracht. Zo heb ik b.v., bijna 50 jaar geleden, met een mono cassetterecordertje het gebeier van de klokken van de evangelische…

De treurige klanken van de radio weerspiegelen mijn gevoel. Even blijf ik luisteren, maar al snel besluit ik dat het tijd is voor wat vrolijkers. Maar welke zender ik ook probeer, overal klinken dezelfde droevige melodieën. Pijn en verdriet, dood en verderf. Tijdens ieder nummer blijf ik hopen dat het volgende liedje een blij karakter heeft, maar keer…

Of ik nog kan lachen? Ja, natuurlijk kan ik dat. Je moet altijd blijven lachen toch? Dat ik een klein beetje tegenslag heb de laatste tijd wil niet zeggen dat mijn mondhoeken naar beneden blijven hangen hoor. Welnee, ik lach mijn tanden bloot, laat mijn ogen glinsteren en laat mijn lichaam “Ik ben blij” schreeuwen. En waarom ook niet? Dat er geen…

< Kannietverstan > (1809) Johann Peter Hebel, geboren te Basel (1760-1826) De mens heeft dagelijks de gelegenheid, in Emmendingen en Gundelfingen als ook in Amsterdam, zich aan bespiegelingen over de omstandigheden van alle aardse dingen over te geven, zo hij dat wil, en zich te verzoenen met zijn noodlot, ook al vliegen voor hem niet al te veel…

Iedere keer wanneer mij weer eens een rouwstoet passeert zal ik steevast even blijven staan, vermoedelijk uit respect voor de rouwenden en uit eerbied voor de mij onbekende overledene. Zo herinnerde ik mij bij de laatste keer opeens weer een verhaaltje, dat onze onderwijzer (zie Schaamrood van 01-07-2005) ons toen vertelde over een rouwstoet van ene…

een lied van Violeta Parra Om je te vergeten bewerk ik de aarde en in haar vind ik de troost voor mijn verdriet Voor mijn verdriet een blauw viooltje voor mijn passie een rode anjer om te weten wat mij toekomt pluk ik de blaadjes van een witte kamille uit 'weerzien met Chili' van Aafke Steenhuis en Jan Joos Teunissen…

“De kavel is voor u mevrouw.” Eindelijk zijn daar de verlossende woorden. Ik spring een gat in de lucht. Geweldig gewoon. Het flesje champagne ligt al weken koud en nu is het moment gekomen om hem open te maken. De kurk poeft tegen het plafond en de bubbels vloeien rijkelijk. Glas 1: “Proost schat.” “Oh heerlijk hè, eindelijk ons eigen plekje…

“Hadden we maar meer kunnen doen!” Zegt mevrouw Dezoveelste. Mvr Dezoveelste heeft drie jaar terug haar zoon verloren. Ze had hem nog zelf naar de trein gebracht. Mejuffrouw Devolgende gaat met haar de discussie aan. Mejuffrouw is manisch depressief. Zij is in therapie gegaan. Maar dit heeft zij pas gedaan na jaren van depressie, op het moment dat…

Freek schoof omslachtig het kussen onder zijn zitvlak in een andere positie. Na ruim twee uur op het houten bankje zonder ruggensteun van de linker tribune werd hij al behoorlijk stijf in zijn ledematen. ,,Ons manneke is er weer niet’’, zei zijn vrouw Annie vlak bij zijn oor, terwijl het applaus van het talrijke publiek langzaam wegebde. Freek keek…

Ik wil je vertellen van een vrouw die ik ken. Zolang ze zich kan herinneren leeft ze met de bitterzoete pijn van verlangen. Ze heeft haar hele leven al een verlangen naar Indonesië. Zo lang ze zich kan herinneren wil ze zich daar vestigen. Dat verlangen uit ze door de kleding die ze draagt. De geuren die ze gebruikt. De inrichting van haar huis…

Zo vaak hebben we elkaar gedag gezegd, een welkom gevoel erbij gehad. Het was fijn je weer te zien, maar de weldaad van herkenning bleef uit. Het herbeleven bood soelaas omdat ik in je prachtige ogen mocht staren, maar relaties en werkverhoudingen zorgden voor de gepaste afstand. Fysiek contact kwam niet ter sprake. Geestelijk bleef ik drijven op verlegen…

"Kom op, sta op, we redden het wel! Ik help je, ik ben er voor je, ik zal mijn leven wagen voor jou!" Het enige wat ik van je vroeg was om me te geloven.. Je kon het niet, je wou het niet eens proberen. Je was te moe, te zeer uitgeput om me ook maar aan te willen horen. Je kon niet meer verder en je ging onder in het moeras der emotie. Je kwam…

DEEL 1 OPKOMST Thomas was dertig jaar oud en was keuterboertje. Zijn trekker was een Fordson Dexta trekker, blauw met oranje wielen. Het was maar een klein trekkertje met vijftig pk, maar hij deed erg zijn best, net als Thomas zelf. Altijd stond hij trouw klaar om zijn dagelijkse werk te doen. Hij startte na het voorgloeien altijd goed en liep mooi…

Het blijft lang stil in de kamer. Niets beweegt. Niemand beweegt. De hele ziekenhuisstad van beton en staal en glas, de liftschachten, de gangen, de duistere tussenverdiepingen vol tikkende, zoemende, zuchtende buizen, de zalen vol bedden met herstellenden en stervenden, de bezoekers en de artsen, de studenten en de co-assistenten, zij allen houden…

‘Bescheidenheid siert’ is een welbekende uitdrukking. Ook in geschreven stukjes worden de sierlijke rondingen van zelfrelativering en zelfspot hogelijk omarmd. Als een schrijver zijn betoog eindigt door de schouders op te halen, zijn blik vol twijfels naar de hemel wendt, een open punt onder aan het relaas toevoegt, dan springen de papieren symbooltjes…

THOMAS AN DIEK Thomas liep over de zeedijk bij Lauwersoog. Zijn moeder had hem in de haven uitgezwaaid en hij had vaders zakmesje bij zich. Hij was enigszins bezorgd want het weerbericht had het over onweersbuien gehad. De lucht was nu betrokken en vochtig en het waaide niet en het was opmerkelijk stil. Thomas liep al twee uren en was de schaapjes…

Het is nagenoeg zaterdagmiddag. Het regent nog niet maar het ziet ernaar uit dat het niet lang meer op zich zal laten wachten. De koude wind raast over het weidse wijkplein. Enkele vrouwen haasten zich nog vlug bij de slager binnen om vervolgens de warme bakker te bezoeken want morgen zondag zijn de zaken gesloten. Ook de apotheker sluit over enkele…

Het is een heldere najaarsdag in oktober, wanneer ik met mijn laarzen het wad trotseer. De schelpen kraken onder mijn laarzen en de zilte zeelucht dringt mijn neus binnen. Ik geniet van de kleine wonderen die bij eb op de zeebodem verschijnen en de vogels die hun eten komen zoeken. Even doe ik mijn ogen dicht en luister ik naar het geruis van de zee…

Elke dag leer je bij is de slogan van het ministerie om potentiële leerkrachten te werven voor het onderwijs. Al 20 jaar sta ik inmiddels voor de klas, en ik heb zeker al een hoop geleerd. Deze week heb ik zelfs heel veel geleerd. De moeder van Erik is al 3 jaar ziek. Ze heeft kanker al vanaf dat Erik in groep 5 zat. Nu zit hij bij mij in groep 8…