Verhalen over kunst

`Is het dan misschien een idee het ondersteboven op te hangen? Ik ben niet zo principieel dat ik niet wil, dat nu u het toch al abstract uitlegde, u voor de omgekeerde versie kiest totdat het controversiële ervan af is, een ieder in Gouda met de voorstelling kan leven en het schilderij weer gedraaid kan worden.' Dat had mijn water-bij-de-wijn-apologie…

Het was in Café de Klikspaan op de Rabenhauptstraat 78 in Groningen waar de dieven van de Gouden Helm van Cotofenesti en de drie gouden armbanden elkaar ontmoet hebben. De cafébaas Willem Haze herinnert zich de voor zijn café geparkeerde Volkswagen Golf en de Audi Type A 1910 van het geheimzinnige viertal nog heel erg goed. Met die laatste auto had…

De altijd beleefde en goedgeefse barones Wiegeltsje de Blocq van Scheltinga bewoont al enkele decennia haar hoogst geliefde landhuis in Hogebeintum, de Harsta State. Tijdens de schaarse kerkdiensten in de terpkerk van Hogebeintum zit zij steevast in haar eentje in de Herenbank. Zij zit dan onder het afdakje met de houten leeuwen en er is gek genoeg…

Laatst belde ik een kennis die me vroeg of ik naar die unieke overzichtstentoonstelling van Vermeer in het Rijksmuseum was geweest. Hij veronderstelt gemakshalve maar dat ik een kunstkenner c.q. -liefhebber ben, omdat ik eens iets heb geschreven over de ‘Boomwortels’ van Van Gogh of in het verhaaltje ‘Abstract’ iets over abstracte kunst. Nee, legde…

Jij prijkte op het damasten tafelkleed met versierde porseleinen borden en prachtig 18e-eeuws bestek. Samen met de stijlvolle kristallen water en wijnglazen. Stijf opgerolde witte servetten verpakt in een gepoetste glimmende servetring met inscriptie en aan een zijde uitgewaaierd op het onderliggende bord. De eeuwenoude zoutschaaltjes met de bijbehorende…

In Antwerpens Stadspark wonen heel kleine engelen, ofwel elfen. Nu, wegens hun kleinheid zullen we hen maar liever elfen noemen. Overdag houden ze zich schuil in boomkruinen of binnen dichte struiken, misschien ook in holen. Eén van die elfen heet Donderlicht. Ja, want zij vliegt juist heel graag, terwijl het hevig onweert. Eens ondernam ze iets heel…

'Ik ben niet weg, God ademt mij' Joost Zwagerman 'Zeg, Oek, ik trek het niet meer!' 'Wat, mijn beste Jacob?' 'Ik denk nog vaak, hoe zou het nou met Joost zijn?' 'Zwagerman? maak je geen zorgen man, die redt zich wel, toen ik hem schrijfles gaf, had ik ook wel eens mijn twijfels, maar je weet wat er van gekomen is!' 'Nee, Oek, ik bedoel…

In een van die nauwe stegen, naar welke men mij heeft verwezen, zou het pand moeten staan. Enge nauwe stegen waar een fatsoenlijk mens zich eigenlijk niet zou moeten wagen. Achter fel verlichte ramen stellen dames van allerlei allooi hun ‘charmes’ ten toon. Her en der liggen er condooms en gebruikte spuiten op de kinderkopjes. Sommige met het verse…

Zes keurig geklede knechten, of als je hen liever lakeien noemt, kijken uit over het wijde plein in Eftelings Sprookjesbos. Tot hun spijt zijn ze al heel lang bedienden. Eens waren het trotse koningszonen, prinsen vol levensgenot en ondernemingslust. Maar deze zes jongemannen hadden eens een eerlijke tovenaar lelijk bedrogen en bestolen. De meester…

Het meisje Tanja zat op een Zaterdagavond druk te borduren. Het gaas op de tafel toonde al een groot bruin hek. Daarbij begon al een boerderij op te komen. "Werk maar lekker, zusje," moedigde haar broer Fred aan. "Ach, mijn ogen beginnen te jeuken van dat strakke turen," begon Tanja te mopperen. "Nou, laat mij het maar eens overnemen," lachte…

In mijn werkkamer heb ik zicht op m’n terras. Gisteren zag ik tot mijn verbazing aan de door mijzelf in elkaar gefabriceerde eenvoudige gazen voederbuis, tegelijk zo’n zeven à acht koolmezen hangen. Als een troep leeuwen die zich tegelijk op een prooi stort en elk met alle geweld z’n deel probeert te bemachtigen. Mafmezen zijn het. Vannacht overvielen…

Laatst op een zondag een documentaire gezien over de bekende Spaanse schilder Joan Miró. Zoals ik in mijn verhaaltje ‘Abstract’ al vertelde heb ik geen verstand van kunst en sta er open en er redelijk onbevooroordeeld tegenover. De AVRO komt soms met heel aardige documentaires op kunstgebied op de proppen. Het hele leven van Joan Miró werd langs…

In mijn verhaaltje over het schilderij ‘Boomwortels’, van van Gogh merkte ik al op dat door de ontdekking van de plaats waar die boomwortels zich bevinden een nieuw bedevaartoord zal ontstaan. Het gekke is dat er gelijk een schutting om werd geplaatst, de dorpelingen zijn er niet blij mee. Verdorie heb je iets unieks in je dorp – mag je er niet van…

Niet dat ik persoonlijk een liefhebber van Van Gogh ben, maar de man had tenminste een eigen handschrift, een eigen handtekening, zijn eigen stijl. Zijn schilderijen zijn herkenbaar en misschien daardoor populair en tegenwoordig bijna onbetaalbaar. Het sneue van kunst is vaak, dat het gemaakt wordt met de bedoeling iets weer te geven, zichtbaar te…

We liepen door een grootsteedse winkelstraat. Langs een kunstgalerie lopend, zag ik daar een mooi schilderij hangen. ‘Moet je eens kijken,’ zei ik tegen mijn vriendin, ‘vind je dat nou ook niet een prachtig schilderij?’ ‘Nou wat zal ik eens zeggen: om eerlijk te wezen, ik vind het nergens op lijken.’ ‘Nee, dat klopt het lijkt ook nergens op, maar…

Baron Pieter Snouckaert van Schauburg heeft zijn kasteeltje in Portugal ingeruild voor een aardig onderkomen aan de Beekstraat 3 in Elburg. Op zijn oude dag kan hij met minder toe, vindt hij zelf en dit monument is hem prima naar de zin. Zo op zijn 73-ste verlangt hij naar minder huis- en tuinonderhoud. Bovendien kent hij Elburg van vroeger, toen zijn…

De kunstschilder Sake knijpt tube na tube leeg. Wilde, grillige strepen en klodders sieren het palet. De kunstenaar laat in dolle drift twee kwasten tegelijk over het doek gaan. "Wat een wanorde!" kettert hij. "Ik kan mezelf niet genoeg uitschelden. "Wat ik nu maak... Dat zal de domste kunstcriticus nog vervloeken! Ik kan dit niet langer aanzien!"…

Heel lang geleden was er eens een meisje met anorexia en een aantal fobieën dat op de kunstacademie zat. Voor haar herstel werd ze uitgenodigd te komen werken in het beeldhouwatelier van een beroepskunstenaar en bronsgieter. Aldaar bouwde ze vier kleine beeldjes van danseresjes, want Dans was haar grote liefde. En de beeldhouwer zag dat het goed was…

Mevrouw Werkman was druk in haar woonkamer bezig. Met zorg poetste ze de theekopjes en schotels schoon. "Wat is dat toch een prachtig schilderij boven mijn buffet," prevelde ze. "Ja, een meesterlijke uitvoering. Mijn overgrootvader Werkman heeft dat geschilderd. Hij was dan ook een kundig leider van de Dada, die ik zo bewonder." "Dat schilderij…

Ergens in de kelder van het Museum van Schone Kunsten lag een sterk, maar sierlijk houten kistje. Daarin werd een heel oude schilderskwast bewaard. "Ik heb de eer om jou te bewaren en te beschermen," sprak het kistje tot wat het omsloot. "Wees maar blij dat je lange tijd binnenin mij mag blijven bestaan." "Maar ik blijf toch hopen op iets anders…

Lang geleden leefde er een vrouw, die haar man alleen 's avonds en 's ochtends bij zich in huis had. Ruzie hadden deze man en vrouw niet. Maar hij ging elke dag naar de kasteeltoren, die alleen stond. Het kasteelgebouw zelf was in vroegere tijd afgebrand, en nooit meer opgebouwd. De man ging die eenzame toren binnen, klom langs een gammele trap…

De man kwam weer bij. Hij lag gewoon nog tussen de paardenbloemblaadjes. Over zijn hele lichaam voelde hij opeens een hevig gekriebel. Maar het was geen mug! Nee, drie duizendpoten kronkelden zich om hem heen en hielden hem stevig vast! De schilder kneep zijn ogen dicht van afschuw. Maar wat was dat? Verstond hij door zijn betovering nu ook de taal…

Bij het vallen van de duisternis verliet de schilder weer zijn huis. De tas vol papier en vetkrijtjes ging natuurlijk mee. En _ voortglijden maar! Op de rug, tussen bomen en struiken van het bos door. "Hee, wat hoor ik daar in de verte?" dacht hij opeens. "Het lijkt wel of daar ergens trommels klinken, héél zachtjes. Ik zal maar eens in die richting…

Een weekje voor mijn verjaardag (10 mei) werd ik uitgenodigd en onwetend via auto en tram naar hartje Antwerpen geleid. Niet wetend naar waar de weg mij bracht en wat het doel was van deze dwaaltocht, was op zich al een avontuurlijk en hart-kloppend gebeuren, omdat ik wel wist dat het een weekend-voor-proever was van mijn verjaardag het weekend daarop…

Vanuit de hoge ramen van mijn flat zie ik iedere dag de razendsnelle interlokale bussen passeren op de snelweg naast mijn woning en vandaag zal ik zelf ook passagiere zijn op mijn weg naar Den Bosch door dorpen, langs bosschages, velden en rommelige, schijnbaar wanordelijke bebouwing en langs een huiveringwekkende kerk met vele zeegroene koepels die…

Ik zal me de avond altijd blijven herinneren. Hij was zeer vriendelijk en hartelijk en bracht me in zijn auto snel, door de nacht, naar zijn atelier in het zuidelijke gedeelte van de stad. Daar, in de ruimten die eens toebehoorden aan het St. Elisabeth Ziekenhuis dat, gevallen onder de slopershamer, is herrezen aan de Hilvarenbeekseweg, zijn wit betegelde…

Het was een milde zomerdag waarop de opening van de expositie plaats zou vinden. Een scheidslijn was zichtbaar achter het geboomte tussen loodgrijze wolkenpartijen en een lichter gedeelte van de hemel, die aangaf dat het waarschijnlijk zou gaan regenen. Het was al juni, de maand waarin de rode, witte en lichtgele zomerrozen mijn achtenvijftigste verjaardag…

Op een andere avond gebeurde weer hetzelfde. Oma dobberde in het beekje op en neer. "Ha, ik kom in het zonlicht om de wijnstok. Beleef ik straks een verrassing?" Een tak vol druiven raakte het water, _ en hield de drijvende oma vast. De wijnstok sprak met een zware stem: "Oude dame, drinkt u maar met smaak van de wijn, die van mijn druiven komt…

In de stad klonken veel drukke stemmen. De mensen spraken over hun zomerse reis, die ze weldra zouden maken. Robin, een man van een jaar of dertig, was ook een van die mensen. Met een groot pak onder zijn arm liep hij door de straat, maakte een deur open, en ging de trap op. Daar stond hij in de slaapkamer van zijn grootmoeder. "Oma, ik heb iets…

Hij was, door de afstand die ons scheidde in het verduisterde klaslokaal, mooi om te zien; elegant, slank en goed gebouwd. Vaak dwaalden mijn blikken af naar de mysterieuze, spannende driehoek in zijn pantalon, bij gebrek aan de mogelijkheid tot bezichtiging van een èchte Apollo, die kennelijk in het anti-feministische vorige fin de siècle nooit had…