Alle inzendingen over dronken

Misschien heb ik wel teveel gedronken, en ben ik blind, blind voor het heden. Ik droom weg, droom van het verleden, zit ik zwijgend in gedachten verzonken. Stoor me niet, laat me vannacht alleen, laat me met mezelf zijn deze lange uren. Vannacht zit ik voor mezelf uit te turen, vannacht ga ik nergens, nergens heen. Mijn jeugd trekt voorbij…

En dan ben je ineens een tiener, je rookt stiekem een sigaretje en je drinkt zoete Spaanse wijn, op je eerste feestje vind je dronken lokken die geuren naar nooit verwachte bloemen..... Mijn dochter begrijpt me nu, ik wist niet wat er van mij verwacht kon worden.…

Het begon met een glazen plafond daarna kwam het hek van de dam Toen vloog het behang klapwiekend door de gang gevolgd door de deurmat met in zijn kielzog het bubbelbad Oja, er was ook een versnellingspook maar wat die daar deed … vraag het aan ’t tafelkleed Misschien heeft hij ook gezien wie of wat nou iets teveel gedronken had…

Ben in de drank verdronken, proef de smaak niet meer voel me diep gezonken pak altijd die drank maar weer... De geur ruik ik ook niet meer, zoveel heb ik geroken waarom heb ik mezelf alweer In die drank gestoken? Mijn benen worden zwaar, ze tillen mijn gewicht niet meer ik loop van hier naar daar en val uiteindelijk neer...…

Sorry ik ben dronken, van liefde, geschonken door jou. Stop nooit meer met schenken, ik wil geen kater meer nou.…

De avond drinkt volle wijn teveel knielt zijn ogen rood dempt de pijn verdraagt geen felle hangt gordijnen over vergeet haar beweging vergiftigd wordt denken badineert heldere taal de dronken man de wrede nanacht…

Een dorstige man in de tropen Zou in een groot vat zijn gekropen Dat zat eerst vol wijn Maar zou nu leeg zijn Ik weet niet, maar 't klinkt wel bezopen…

Omdat ik geleerd heb dat je dronken mensen nooit moet tegen spreken, zei ik maar dat dit inderdaad niet zo aardig van ze was. Onderweg kwamen we hier en daar een paar mensen tegen.…

Dronken.. ..van slaap kruip ik.. ..eenzaam in bed ben eenmaal.. ..geen nachtbreker…

zie glazen bellen in felle kleuren met glitter glans en verse geuren tussen dennen dans wat katoen gepluis het sneeuwt er thuis een kinderwens in flinterdun glas flits, fliksem flonker lichten aan en uit pinken in de donkerste nacht als de nachtwacht galmt met glazen dronken stemmen 't papier geritsel met scheuren frutsel en flits…

Was ik niet even naast dat eindeloze meisje neer gezeten op wie ik mijn dronken poehäzie verpoogde los te laten zodat ik ledig `t evenredig blauw zat in en aan te blaten alsof ik net die ochtend hete pieperballen had ontbeten Als jij iets langer in je gouden koets was blijven steken was `t diamantje kwijt geraakt in die luxe limowagen zonder…

amper belicht wentelt het noorden rond mijn schaduw strekt zich, lacht zich een stuk in de open winternacht waar de leegte galmt met woorden maar de vrieskou wreekt zich toch niet als de vorst nog bloed laat stromen en mijn grijze ziel de verloren dromen bewaart en ik bij zinnen ben nog waar stemmen éénparig klinken zoals de glazen…

mijn waterbed gevuld met bier bruisend nachtvertier dronken in liefde…

krakeling breek dan maar je benen niet want je pad loopt grillig langs het stenenverdriet je stemming roest in nevels zurig weer waar je stem verroest en 't braken doet zo’n zeer strompel jij maar voort mijn vriend breek dan maar je beenderen niet want jouw pad dat kronkelt langs het dronkemansverdriet jouw geheugen sterft met elke dronk…

De wind blaast in je oren Rare woorden, mooie kleuren Je fietswiel meld je piepend Dat het koud is in de schuur Het diep heeft diepe rimpels Elke boot weer een verhaal Een vergeetachtige kapitein Kabbelt rustig voort Het konijn springt uit een hoed De aap komt uit een mouw Brood uit je hersens De eenden jamontbijt…

nu sta je hier als een schim naast mijn ooghoek en je lijkt te wachten ontkurkt kurkdroog is mijn mond en mijn armen zijn mijn benen zijn verdraaid zo verlamd en als verdoofd in mijn hoofd geef ik toe aan je hals die ik smachtend aan mijn lippen zet…

Met dikke krokodillentranen weent hij tegen zijn beste maat die hij dagelijks tweedubbel ziet de enige die nog met hem praat he makkertje zullen we samen tot de bodem gaan dan maar jij bent mijn enige echte houvast het leven is zo eenzaam en zwaar laveloos van drank en verdriet zijn hoofd diepgestoken in zijn `kraag` schuimt hij straten…

Je deed steeds weer hetzelfde wat jou als jong kind was aangedaan, je liet anderen in de steek en je dronk die waarheid keer op keer weer weg in rokerige kroegen in onrustige steden.…

Zwaar dronken zie je de dingen nu eenmaal heel anders en dat wilde je, je wilde nieuwe gezichtsvelden openen om volstrekt nieuwe poëzie te schrijven. Door je onmatige dranklust kreeg je geldproblemen, zowel in Londen als in Wales, brave burgers spraken schande van je, noemden je een nietsnut, vervloekten je.…

Ik had zin om heel erg dronken te worden. Peter had me uitgenodigd voor een kaasfondue. Terwijl ik de stukjes stokbrood in de dampende gesmolten kaas doopte, raakten we aan de praat, de fles witte wijn raakte steeds verder leeg. Plotseling floepte het eruit. Ik had mijn Hector Havermout schrift vernietigd.…

'' ''Ja, hij ligt hier voor de deur op de stoep te schreeuwen, kan je effen komen, ik denk dat hij dronken is.'' ''Ik kom eraan, Alie.'' Even later kwamen Mien en Wouter bij het huis van Alie.…

Wat hen dronken maakte, maakte mij moedig, wat hen uitdoofde, gaf mij vuur.…

tollend langs mijn dronken lippen zoende, tongde, at je me ik, met grote dorst, hapte er op in we snakten, hapten, vraten meer, meer, meer hongerig en hebberig wilde ik, jij wilde jij, ik, samen alles, helemaal wild en woest we namen en zonder het te vragen kregen we toch wat we wilden moe en uitgeput kwam opeens weer…

Maar bij het afwenden kwam Die Wende, ik zag plots dronken vergezichten. Huppelend huiswaarts met gezwinde, blije spoed. In de wetenschap dat een borreltje soms moet. Het werd toch nog een leuke dag.…

ik hoorde vanmorgen het vogelconcert heb even mijn bril afgezet zag ineens hun geluiden uit bolletjes zwart veerden tonen die wipten uit bomen in een gezamenlijk bad ze dronken hun lied spetterden rond met muziek in het licht van de zon die dit alles begon zij regisseert ook de koren die uit de nacht zijn geboren nog is de mens…

Dronken van verlangen Tollend op mijn benen Nuchter in een klap Nu je bent verdwenen De vraag is of je terug komt Het antwoord ken ik niet De toekomst brengt de waarheid Het heden alleen verdriet Ik zoek alleen de warmte En jouw armen om me heen Dan pas kan ik zeggen Ik ben niet meer alleen…

Ze zag verbeelding aan voor feit - dacht dat hij vuil geworden was en liet hem op de vloer alleen Afgewend van hem wist ze dat huismijt langs zijn oren kroop en plinten polsen open schaafden Voor dood lag hij in haar toilet Ze hoorde niets ze hoopte niets … maar stilletjes toch dat hij stierf…

In het engels, omdat ik als ik dronken ben nou eenmaal snel verval tot enkel engels dat ik tijdens mijn monologen graag de hemel in prijs. Because my English is damn good, old chap! En daar kan de gebroken spiegel die naast mijn bureau hangt het dan mee doen. Deze morgen wist ik nog hoe ik me gisteren gevoeld had.…

Het beste is hier: altijd dronken zijn.…

Omdat ik geleerd heb dat je dronken mensen nooit moet tegen spreken, zei ik maar dat dit inderdaad niet zo aardig van ze was. Onderweg kwamen we hier en daar een paar mensen tegen.…