Alle inzendingen over zand over de bloedpl

Nogmaals keek hij om zich heen en schopte wat zand over de bloedplekken. Toen pakte hij de zak met brood, sprong op het paard om vervolgens weer in het struikgewas te verdwijnen.…

Het nieuws, wat dus eigenlijk geen nieuws is maar ja, daar denken sommige mensen anders over is: dat men niet weet, ehhh, nee ik formuleer het verkeerd maar het is dus ‘ onduidelijk ‘ waar de miljarden die naar defensie gaan, aan worden uit gegeven! Gompie, ze weten niet waar het geld blijft en waarom kijk ik ( en wie met mij) daar nou helemaal niet…

de kinderen van de buren leerde draaien met de tol geen auto´s die er hinderden en wat beleefden wij en lol hier leerde ik schaatsen op de dichtgevroren rivier geen tijd die ons haastte een ieder die er woonde was je naaste hier begroeven zij mijn jeugd onder opgespoten land waar eens de koeien graasden ligt mijn dorp onder het zand…

Regen verbindt de zee met het land zand droogt zich in zeewind in vlagen in duinen in striemend geweld in opwaarts bewegen verbindt zich in regen met zeewind met land…

Nederlands - moedertaal - 110 no hard feelings > even goede vrienden, zand erover…

zand schenkt mij de gave te vergeten.…

Opeens een kloof in zand. En het kon niet, het zand was dood. Hij moest en zou haar overhalen het geloof in levend zand te vergeten. Thuisgekomen verdween hij op internet. Zij zette thee, zat op het balkon, stukjes zandlied herhalend. Zwaar gedocumenteerd probeerde hij tijdens het eten zijn gelijk te halen. Het lukte niet.…

O, 'k schaam mij wel eens: uit mijn hand kwam nooit iets nuttigs voor het land!…

wij gaan in zandkastelen wonen een burcht uit lucht is mij te ijl samen likken wij onze wonden opdat het zoute water ons niet bijt zullen we korreltjes zand gaan ruilen doen dubbele zacht opzij we weten dan van aarde en van liefde voor ons allebei…

- De laatste wanhoop 'n wolk opgezogen in d'ijle atmosfeer Eenzaam strand priemt door pluizige vrieslucht met 'n lans van gloeiend zand verwekt 'n plaats waar twijfel een nutteloze waakvlam is Hoop ontspringt en ontwaakt focust op de meelijwekkende horizon wakkert zijn zelfdbeeld aan beslecht simpel een gespeelde strijd Overreden…

mijn stappen zet hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende wortels trilden onder het verloren gewicht van de galg de kraaien pitten kersenogen uit het druipend sap langs scherven en ijzerpoorten waardoorheen al tijd wurmt, oneindige hakken groeven zetten in het zand…

(een elfje) Strand De zee Het warme zand Het maakt me blij Kalmte…

Een zilte wind streelt haren in vergezicht Het zand knispert tussen schelpen in fel zonlicht Een schaduw slentert warmte geniet in druppels zweet Wolken waaien blauwe lucht hemelsbreed Spiegelend water door koppen wit verslonden En ik droom mee in het moment verbonden…

Geribbeld zand, ’t ligt hier eeuw na eeuw. Ik kan niet zien, waar lucht en zee beginnen of stoppen, alles lijkt grijs, alles is egaal, loop ik nu buiten of loop ik nu even binnen ik kan niets zien, alles is allemaal. De mist heeft van ’t heelal een grote vale vlakte gemaakt tot wolken hangend tot op de grond.…

Het zand. Hij dirigeert de golven. Laat de wind zo hard brullen dat het zand wild opwaait en de schepen voor de kust stuurloos een verkeerde koers varen. Op zomerse dagen zie ik hem genieten van topless meisjes. Sterveling of niet, hij blijft een man.…

Mijn dochtertje huppelt naar haar vader met een emmertje waar viespeukjes in drijven Het kanker veroorzakende doodseskader doet mij in mijn zanderige handen wrijven wetende dat de glasstrooiende zonnebader niet lang meer boven het zand zal blijven.…

turend naar de kim ingepakt door stofwolken zie ik kamelen…

zuig me vol van beweging in materie die voortleeft en niets meer dan de ruis voedt die zich nestelt in de schurftige korst rond het materiële omhulsel van de geest ik aanbid haar, de hogere vorm van puur stoffelijke individualiteit, en stel eens te meer vast dat enkel echte liefde maakt dat door het kauwen en herkauwen van korrels hard zand…

Zand glipt langzaam door mijn vingers heen. Net zoals jij dat deed. Wanhoop laat mij tasten naar iedere zandkorrel, maar je bent er niet meer. Doodse stilte. In dromenland verdwijnt de gure wind, is er weer zonneschijn. Het zand keert dan terug tussen mijn vingers door naar mijn handpalm. Je bent er dan even weer!…

Als zwierige zandkorrels in dwarrelende winden drijven we doelloos rond en kunnen elkaar niet vinden We wonen in luchtkastelen vol opgeblazen dromen tollend aan de hemel langs de toppen van de bomen Jezus verbleef drie dagen lang in het ’t Vaderhuis met open ramen Zijn wijsheid ving het stuifzand op en kneedde alles samen Bijééngebald…

De grootste schatten liggen onder het zand maar je moet wel graven.…

Hij pakt de krant en boert bloed, in kleur hij zucht pagina drie en leest zon, sterren hij gaapt niet zo veel kneedt zijn kruis als zandkorrels op aarde krabt zijn navel wellicht meer pakt zijn bril net - zo - veel hij kreunt zijn vrouw hij staart ze kijkt hij beeft ze komt hij pakt haar hand…

voorzichtig geopende handen los zand de zeebries neemt het mee niet sterk genoeg de zorgen blijven kleven…

Het zand waait over de vlakte Verstopt zich onder een struik Nestelt zich alsof het daar kan blijven Droog en dor is de struik Hij kan het niet vasthouden Daar vliegt het zand weer door de ruimte Ik wil hier blijven roept het zand Niemand hoort het in de eenzaamheid Plotseling verdwijnt de zon achter donkere wolken Het begint te waaien en…

----------------------------------------------------------------------------------------- De maandag-dagcolumn is een herhaling van de dagcolumn van 10 jaar geleden. Interessant om te zien in hoeverre omstandigheden, denkbeelden en zienswijzen van toen nu nog geldingskracht hebben. Onderstaande column is op 21 november 2010 op deze site geplaatst…

ik cirkels in de tijd ik schets oude zomers en handen vol zee, blote schouders en dagen gedeeld ik schep wolken en verhalen, fluister sterren en beloftes, stapel woorden op de horizon, daar waar jij verdween nog één keer omcirkel ik zacht jouw naam, bevrijd vogels en vluchten en glimlach langzaam tussen korrels zand…

Woorden onderscheiden in het goede of het kwade leiden soms tot onbegrip gedachten lopen door gaan hun eigen weg verliezen grip en proberen zich vast te klauwen in los zand waar soms trillend het pad weer begaanbaar gemaakt wordt maar het witte bord met de helderrode rand heeft haar werk dan al gedaan ………

die dag was er zon en het deed ons vragen samen naar elkanders mond je gebaar wees naar mijn eerstgeboren huid en steeds vaker naar jouw vingers door mijn haar je gezicht in mijn adem gevangen raakte het water en elk woord dat ik in mijn handen had genomen het werd stil tussen middernacht en de ochtend wij woonden samen…

Steeds omlaag en omlaag in het rulle zand. Heel snel om de pijn te breken. Het valt in ontelbare kleine zachte , verloren en dode stukjes in het zand. Daar worden die kleine, dode en verloren stukjes zo maar weggedrukt Door voetstappen in het zand. Harde en zachte voetstappen van veelmensen in het zand.…

sporen in het zand de rand reeds afgesleten hier kwam een mens voorbij alweer een hele tijd geleden met welzeker een last vol oude jaren zichtbaar aan de meegesleepte lijn zijn naam is onbekend het kan Horizon zijn geweest of Kim, wie weet zelfs Einder de wind is nu zijn milde helper en ook de tijd, ongrijpbaar en toch nog immer alom aanwezig…