Verhalen

Elke dag krijg ik een dagelijkse gedachte toegestuurd via de e-mail. Vaak heb ik daar veel aan en is dat mijn overdenking voor die dag. Deze morgen stond er in mijn e-mail: 'Het beste wat je soms kan overkomen is dat je wensen niet vervuld worden'. Nog deze dag besefte ik dat dit een wel erg grote waarheid is. Het was vanmorgen feest. Feest,…

Zo sterk stond ze daar; fier en met een glimlach rond de mond, wel erg bleek ja. Aan de andere kant stond hij; donker, stoer, lang en slank en overzag de gemengde groep die de zaal binnenkwam. Er is geen gedragscode die zegt dat je perse moet huilen bij zo’,n situatie. De meeste familieleden, vrienden of collega’s konden hun emoties niet in de hand…

Ik daag u uit het met mij oneens te zijn, maar ik ervaar gevaar in politiek, religie, amusement en handelsgeest. In elk is fundamenteel een fout geslopen, in viervoud wil men mij overlopen, onverschrokken betrokken staat men zomaar aan mijn kant, want mijn ziel moet gewonnen worden. Men vleit, bedreigt, amuseert mij, tussen de aanbiedingen door,…

Zwarte humor.... ‘Hier volgt een extra nieuwsbericht’. Dat de auto-industrie wereldwijd rake klappen krijgt, is een algemeen gegeven. Opmerkelijk is wel de opflakkering van dit tanende economische onderdeel in ons buurland Frankrijk. Eén en ander zit daar overduidelijk in de lift. Ook daar stond de voorbije maanden de aanmaak van nieuwe wagens…

Juni 2004 Bij Michael thuis hangen altijd slingers. Slingers met om de vijf centimeter punaises erin die kleine stukjes strookjes krant vasthouden. Want dat vindt Michael nou grappig, slingers, 365 dagen in het jaar. In zijn rode pyjama en met een grote luier mag hij graag op de bank liggen al kijkend naar een, zelfopgenomen band van een klusprogramma…

Ik geef het toe, ik heb vaak kort door de bocht uw grenzen opgezocht, maar nooit gevonden. Waarschijnlijk of misschien wel klaarblijkelijk zijn die er niet, speelt u de hoer en dansen de klanten naar uw pijpen. Geef de mensen wat ze verwachten, om smachten, ik kan dat dus niet. Ik ga voor de confrontatie, zuigen zonder condoom, geven zonder schroom,…

Ik kijk op ze neer. Twee kleine mannetjes, laarsjes aan, parapluutje stevig in de hand van de grootste van de twee. Hij heeft net aangebeld. Kon er net bij. Trouwhartig kijken ze naar me op. Dan overhandigt de oudste me een vel papier, keurig netjes opengevouwen. Ernstig, vragend. "Heb jij deze uitnodiging ook ontvangen?" Ik lees de brief. .…

Zo vaak hebben we elkaar gedag gezegd, een welkom gevoel erbij gehad. Het was fijn je weer te zien, maar de weldaad van herkenning bleef uit. Het herbeleven bood soelaas omdat ik in je prachtige ogen mocht staren, maar relaties en werkverhoudingen zorgden voor de gepaste afstand. Fysiek contact kwam niet ter sprake. Geestelijk bleef ik drijven op verlegen…

De spaarpot van Yusuf zou een oplossing kunnen zijn, bedacht ik me ineens. Met bevende handen liep ik naar de spaarpot die onder zijn nachtkastje lag. Het was mijn enige redding. Stelen? Ik zou dat anders nooit gedaan hebben. Maar in een noodsituatie als deze moest ik wel. Ik kreeg de spaarpot niet open en werd steeds zenuwachtiger. Verdorie!, mompelde…

Stiekem heb ik wel eens gedacht: had ik maar een gebroken been. Want dat is zichtbaar en dan hoef je niet zoveel uit te leggen. En dan krijg je waarschijnlijk ook wat meer hulp. Welnu: ik ben van een ladder gevallen en goed ook. Met als resultaat een gebroken enkel, gebroken knie en een gebroken rib, plus een aantal indrukwekkende bloeduitstortingen…

Een eenzame dans in een immense zaal. Mensen staan maar wat te dansen en denken dat ze de tijd van hun leven hebben.. Maar was er iemand die wist wat er zich helemaal vooraan afspeelde? Buiten de organisator gerekend van dat alles, die zei dat het feestje wel al lang genoeg geduurd had, en dat het tijd was om de muziek stil te leggen en naar huis…

Ik zie mezelf al bezig. Mijn dochter mag een filmpje kijken van twee uur en een kwartier. Na twee uur zet ik de tv uit! Ja, dat moet, want kinderen mogen niet meer dan twee uur per dag televisie kijken of achter de computer zitten. Dit alles omdat de peuters van tegenwoordig veel te dik zijn. Het is een van de vijftien gepubliceerde normen van het gezondheidsinstituut…

‘Heb jij er zin in?’ ‘Waar in?’ ‘In vanavond. Dat feest van Truud en Bruut’. ‘Hou daar nou eens mee op’. ‘Waarmee?’ ‘Met dat “gebruut!” Die man heet gewoon Ruud. En nog wat, je gaat vanavond toch weer niet de grapjas uithangen hè? Nog een keer kan ik niet verdragen!’ ‘Wat nou?? Moet ik dan maar de hele avond mee gaan zitten chagrijnen met die…

(Tuschinski theater, 31-10-05) Het licht werd zachter. Op het balkon kwam de hoogste gast binnen. Paul Witteman verscheen achter het spreekgestoelte. Ik had hem al zien zitten en zag nu zijn lege plek in de lounge. “Majesteit, excellentie, burgemeester…” De dagboek-ontmoeting tussen Anne en Joseph trok veel bekende en belangrijke gasten. Het oorlogsverleden…

Niemand kende haar eigenlijk. Echt niemand. Mensen dachten dat ze haar kenden maar ze deed zich anders voor als dat ze was. Ze deed zich voor als iemand die ze maar met moeite kon zijn. Een aardig, lief, behulpzaam en trouw meisje. Maar wat deed het er toe! Ze deed zich gewoon zo voor en iedereen dacht gewoon dat dit haar echte persoonlijkheid was…

Verschrikkelijk vond ik het, iemand in te moeten werken. Ik moest mijn plaatsje afstaan en zij ging mijn werk doen, zij nam mijn plekje binnen het bedrijf in. Ik voelde een vreemd soort jaloezie en onzekerheid. Stel nu dat ze het beter doet dan ik of dat ze haar aardiger zullen vinden. Belachelijk om dit te denken, want ik was toch zelf degene die…

Twee kinderen op het strand, een jongen en een meisje. Beiden een jaar of zes. Vader en moeder liggen achter een kop koffie op het terras. De kinderen maken een kasteel in het zand. Het zijn goede bouwers dus hebben ze onder het werken tijd over voor een luchthartig praatje. Het meisje kijkt bedachtzaam naar een raampje dat ze net in de muur van…

Als kind leerde ik dat blank en gekleurd in het zuiden van Afrika niet samen door dezelfde deur konden gaan, er was een verschil tussen zitten en staan. Witte en zwarte stranden, alleen de haaien maalden niet om de kleur van ingewanden, de kaken vermaalden zonder onderscheid. Inmiddels zo'n kleine vijftig jaar verder, men denkt niet meer zwart-wit…

Op haar was ik echt verliefd, talloze vlinders bevolkten in wolken mijn buik. Eigenlijk heette ze Jannigje, van het geslacht Van der Harst, Scheveningen in optima forma, ik was bang voor wat ik voelde. Dancing Hans en Grietje, dating een schichtige hinde, zij wist net als ik wat komen kon, zij kwam niet en ik gooide op het verkeerde moment een glas…

Je kan de televisie niet aanzetten of je ziet weer van die mensen die zich zonodig op moesten laten leuken door mister Schumacher himself. Opleuken kan ik het eigenlijk niet eens noemen, het is eerder ‘afleuken’. Als Marijke Helwegen niet met haar plastic hoofd op tv is, dan is het Conny Breukhoven wel. Om over al die ‘make me (not) beautiful’ programma…

Den Haag Centraal Station. Daar moet ik naar toe. Met m’n rot humeur. Het gezeur in m’n kop. Snapt u wat van de wereld? Ik alleen in een sneltrein met ’n lekker bakkie koffie, twee toffe gecultiveerde vrouwen tegenover me. Met wel iets plats, zal ik maar zeggen. Vooral onbereikbaar toch. En dan eindbestemming Schwartzwalder Kirschtorte, altijd donkere…

Waarschuwing vooraf, dit stukske proza is doorspekt van beestachtigheden, plantaardig ingebed, maar in de eerste plaats totale onzin. En zo heb ik het het liefst, u weet niet waar u met mij aan toe bent, houden zo. Recht de schouders, krom de rug, ik schrijf waanzin. Geen gevleugelde wezens te zien, en toch staat ie daar, de vliegenzwam. Soms…

Mensen zijn mensen, maar soms zie je er echt wel erg aardige tussen. Natuurlijk is elk mens op zich bijzonder, maar zelf heb ik toch wel zo mijn voorkeuren voor bepaalde types. We zouden het deze ochtend over de Ramadan hebben. De Ramadan betekent een vasten, niet eten en drinken van zonsopgang tot zonsondergang. Dat schijnt dan een bepaalde tijd…

Als je in de vertrekhal van een vliegveld staat, liefst een echt groot vliegveld met veel vluchten die mensen over de hele wereld sturen, zie je allemaal gezichten met allerlei achtergronden. Ik ben daar één van. Na toch al heel wat keertjes in het zachte pluche van de economyclass geploft te zijn verbaas ik mij over niets meer. Dacht ik. Zij verbaasde…

Het is weer zover hoor en het staat met grote koppen in de krant. Er is weer zo’n vrouw die zich genaaid voelt door een man, terwijl hij met het deel van zijn lichaam dat daarvoor bedoeld is, niet eens in de buurt is geweest. Sterker nog, zíj naait hém! Sinds Lubbers schijnt het weer in de mode te zijn om massaal mannen aan te klagen die een vingertje…

Rond half acht reed ik de Hamakerstraat in. Mijn moeder was na een valpartij hier in Verzorgingshuis Wilgenplas voor korte tijd opgenomen. Het had weinig gesneeuwd onderweg, maar de parkeerplaatsen waren glad. Via de hoofdingang liep ik naar het appartement van mijn moeder. Ze was net op de wc: “Ik kom eraan!” Haar kamer was nog wat kaal maar rook…

Het is Nieuwjaarsdag. Het nieuwe jaar ligt er nog fris en glanzend bij als een ongevouwen euro-biljet, waarvan de waarde maar niet tot mij door wil dringen. Gisteravond heb ik de laatste resten van het oude jaar weggespoeld op een gezellig feestje met een paar vrienden en iets meer onbekenden. Ik maakte onder anderen kennis met Anna en Victor. Anna…

Wat moet je als alleenstaand mens allemaal niet doen om je zelf bezig te houden. Best moeilijk, dat kan ik u verzekeren. Toch weet ik dat als ik er niet op uitga, ik echt wel eens depri ben. Mijn probleem is echter dat ik eigenlijk geen zin heb om alleen er op uit te gaan. Hoe ik dit ooit zal moeten oplossen is maar de vraag. Natuurlijk doe ik…

Zij zaten aan de zachte tafel op het ovale terras hij ademde saffraandraadjes zelfs de zon speelt er graag Zij dacht aan blauwe riddersporen en hoe de tijd zal barsten Rond de kerktoren zwermden kraaien hij zei; ze overleven ons ach, weten is een erfenis een scheef gevoel aan de voet der dingen mag ik verdwijnen wat ik drink is op jou…

De dagen worden korter, om half 8 is het al pikkedonker. Langzaamaan wordt het kouder,alhoewel ik gisteren nog 19 graden constateerde. Het waait, de bladeren vallen, zo ook de regen. Achter de televisie met een bakje thee bekruipt me ineens een rotgevoel. Gadverdamme, de feestdagen komen eraan. Sinterklaas, nou die kan ik nog wel hebben, even buiten…