Verhalen

Ik heb al uren lopen tobben over de vraag waar ik moet beginnen. Meestal denk ik dan, begin bij de dageraad. Omdat ik me vaag voorstel dat elk verhaal daar begint, alsof hun ritme en orde samenvalt met de dag. Waarom zou het niet beginnen in het holst van de nacht, ergens in een dampende havenkroeg, met wat blues op de achtergrond. Of in het volst…

Het heelal, het hoe en waarom? Zijn wij de enige? Is er een verbond tussen ons leven en de machinerie? De vraag, de zin van ons bestaan is verweven met; wat is er na de dood ? Als er niks meer is na de dood, wat is dan de zin van ons leven ? Daar ik niet geloof dat ons of welk leven dan ook onzinnig is, zal alles een reden hebben in mijn optiek…

Ze kijkt om zich heen. Loopt de straat uit gaat een brug over slaat linksaf een gracht op. Leest het straatnaambord en vervolgt haar weg. Hand op de borst, hoofd gebogen. De nummering ligt hier op 365. Slordig op het trottoir geplaatste fietsen blokkeren haar weg. Achter dubbel geparkeerd staande auto’s steekt ze over naar de waterzijde van de gracht…

Van de duizend woorden ben ik er al 229 kwijt door onderstaande citaten en de titel op te schrijven. Maar ik heb deze citaten van Ilja Leonard Pfeijffer nodig als citatenfreak. De titel is van belang om het onderwerp van deze tekst definitief in het achterhoofd op te slaan om deze bij verdere lezing niet meer uit het oog te verliezen. Citaat I Bijna…

Ok, misschien heb ik een fout gemaakt. Er zijn zoveel kleine redenen om gewoon te doen wat je moet doen, en er is niet een echt goede reden om je mond te houden. Ergens neem ik mezelf dit kwalijk, dat ik niets zei. En het vreet me dus nu op. Ik baal. En nog steeds twijfel ik er over of ik het de volgende keer wel goed zal aanpakken, als er al een…

Het was woensdagavond. Mijn jongste zusje (15) was bij mij op visite. Het was gezellig. Ze woonde op een begeleid-kamer-project en moest om 21.30 thuis zijn. Mijn man bracht haar even thuis. Toen ze weg ging gaf ze me een kus en zei: "doei lieffie, tot vrijdag." 00.15u De bel gaat? De bel? Zo laat, wat is dit? Het is mijn moeder: "Je zusje…

De trein reed het station Zuid/WTC uit, het mannetje liet zijn hand zakken, stopte hem in zijn broekzak en liep naar de trap van het perron. Bij de trap bleef hij staan en keek naar een slak die wiebelend met zijn voelsprieten over de witte reflecterende band van de bovenste trede kroop. Het is allemaal mijn eigen schuld, dacht hij, ik laat met…

Hij zat er maar, drie turven hoog. Zijn koppie kwam nauwelijks boven de tafel uit. Hij had hoogrode kleurtjes op z'n konen en zijn geeuwen werkten bepaald aanstekelijk. Mistroostig leunde hij op zijn ellebogen. Er zaten nog vier mensen bij hem aan tafel en het was druk in het restaurant. Iets verderop bevond zich een tafel van zes mensen met een hond…

'Een ongeluk zit in een klein hoekje'. Ervaringsdeskundigen weten dat maar al te goed. Het is absoluut niet leuk als je daarover kunt meepraten, het geeft wel aan dat je inmiddels weet dat niets is zoals het lijkt. De opkomende zon gaf die ochtend de horizon al een immens rode gloed, terwijl de wekker ervoor zorgde dat jij en ik daarvan getuige…

Kent u het fenomeen dat mensen steeds hetzelfde zeggen? Afgezien van het feit dat ik het de desbetreffende personen zelf zou kunnen vragen wat de oorzaak ervan is, vraag ik mezelf af hoe dat kan. In ieder geval valt het mij zo op, omdat ik zelf probeer niet in herhalingen te vallen. Als ik iemand een tweede keer hetzelfde zou zeggen, zou ik halverwege…

De Hond had zich bij Jupiter over de mishandelingen van allerlei aard beklaagd, die hij van de mens ondergaan moest. Jupiter verbood, hem anders dan met de stok te slaan. Nu zag de Hond op een tijd dat zijn meester een kwade luim had, en, voor slagen vrezende, ruimde hij alle stokken van de vloer. Doch het hielp hem weinig, want naauwlijks had…

Jonas werd die ochtend vroeg wakker. Het was zover, hij ging voor het eerst in zijn leven alleen op vakantie. Kamperen in Belgie, wat voor een vakantie-met-ouders te minnetjes was, volgens die ouders, was een heel avontuur als je dat deed met een groep leeftijdsgenoten. Of dan toch iets wat daar voor moest doorgaan, terwijl de jongste dertien en de…

Meestal ga ik niet in op actuele gebeurtenissen in mijn stukjes, maar deze keer moet ik een uitzondering maken, omdat wat is gebeurd in Beslan (Ossetië, Rusland) met de gijzeling door Tsjetsjenen van volstrekt onschuldige schoolkinderen me zo aangrijpt, dat ik moeite heb om me op iets anders te concentreren. De beelden die ik op televisie zag waren…

Een brede basis en een spitse punt. Je ziet het voor je, we kunnen niet allemaal samenklonteren in de top. Het werk zou niet meer gedaan worden. Daarom is het een gevleugelde zin geworden: “We doen het samen.” De managers staan gedwee bij de beamer te verkondigen dat ze zonder het team niets zouden presteren. Ze flensen een fraaie presentatie in elkaar…

Er waren eens 3 mensen ze heetten: Iedereen, Iemand en Niemand. Op een dag moest er een belangrijke opdracht worden uitgevoerd, en Iedereen werd gevraagd dit te doen. Iedereen was er zeker van dat Iemand het zou doen. Iedereen kon het maar Niemand deed het; hierdoor werd Iemand boos, omdat het de taak van Iedereen was. Iedereen dacht dat Iemand…

De ramen zijn beslagen. Met m'n hand maak ik een kijkgaatje vrij. Ik kijk naar buiten. Het wordt al donker. De straatlantaarns zijn al aangegaan. Auto's snellen slissend over het met sneeuwdrab bedekte wegdek. De deur van het café gaat open. Een oude man komt binnen. "Hallo Daan, hoe is het?" vraagt Marie geïnteresseerd. "Mag niet klagen…

Issaac Bashevis Singer: “Iedere kunstenaar heeft de pijnlijke ervaring dat er een kloof bestaat tussen zijn innerlijke visie en de uiteindelijke uitdrukking daarvan. De kloof wordt nooit geheel overbrugd. Ieder van ons is ervan overtuigd, al verbeelden we het ons misschien, dat hij veel meer te zeggen heeft dan wat op papier verschijnt.” Het probleem…

De tijd heeft zich weer gestaag een weg gebaand door de zwarte brij van de nacht. De eerste tere zonnevlekken dwarrelen speels over de vloer, als vlinders in een rondedans, stofjes dwarrelen in een niet te stuiten spel, opstijgend naar de welkome warmte. De ragfijne zachte gordijnen wiegen en bollen in het zachte briesje dat door het open raam naar…

“Ik heb hem!" Uitgelaten komt ze thuis. Met een of andere glossy kledingtas, die ze en passant voor m'n neus laat bungelen. Ze heeft een nieuwe jurk gekocht. Eén met grijs-zwarte banen, die haar nog slanker maakt, dan ze al is. Eindelijk is het er toch van gekomen. De afgelopen week kon Veerle de etalage waarin de jurk stond te prijken niet zonder…

Een oud dictator van een land zou wegens ziekte niet vervolgd worden. De arme man kon zich namelijk uit zijn met moorden, corruptie en andere zaken die god verboden heeft doorspekt verleden niets meer herinneren. De oude man zou lijden aan de ziekte van Alzheimer. Echter, een gerechtshof heeft recent dit in twijfel getrokken en vervolgens zijn onschendbaarheid…

'De vrouw in de kamer' is de bijzondere debuutbundel van Yorgos Dalman. De verhalenbundel wordt bevolkt door eenzame dolers en drifters, door rusteloze moedermoordenaars, ontspoorde bartenders, naakte Urkers en andere sociale ontheemden. Ze zoeken wat warmte, wat genegenheid of simpelweg wraak. Vraag ernaar bij je boekhandelaar.…

Na een busreis van zevenhonderd kilometer bereiken we eindelijk Matmata, gelegen aan de rand van de woestijn. Het Berbervolk dat hier leeft, woont nog in holwoningen en wij gaan zo'n woning bekijken. Van de ijskoude airconditioning die ons deed overleven in de bus, stap ik op gloeiend heet zand, dat mijn schoenen haast in brand zet. Onder een olijfboom…

jemig, wat een dag.... Niet werken, afschuwelijk! Een dag niet werken is een dag Nico niet zien....Maar ik heb het overleefd...ternauwernood! Toen ik vanmorgen opstond was hij het eerste wat in mijn hoofd rondspookte. Heeft hij het nou wel of niet gelezen? Heeft hij het wel gelezen? Heeft hij het wel goed gelezen? Vanmiddag uitsluitsluitsel over…

Ik wist dat het ooit ging gebeuren. Hij wist dat het ooit ging gebeuren. Iedereen wist het en niemand wist hoe we dat tegen zouden moeten houden. Maandag. Toby kwam na een week zomerkamp thuis met een diep ongelukkig gezicht. Ik vroeg me af, en mijn vrouw ook, wat er was. In de brieven en de telefoontjes had hij vrolijk geklonken en verteld over…

Het was weer zo'n dag: Piet had regen voorspeld en oh jee, het werd prachtig weer. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend! Aan de slag dan maar; papje gemaakt, saus gemaakt, de boel opgeruimd en snijden maar! De eerste klanten kwamen al vrij snel. Heel gezellig om elke week weer dezelfde mensen te zien, even bij te kletsen en de laatste nieuwtjes…

In het nummer ‘Hide in your shell’ van Supertramp (van het album ‘Crime of the Century’) worden de woorden gezongen: “How would it be if you could see the world through my eyes?” Voor mij werd dat de stelling, waarin verwoord wordt dat het de moeite loont om je te verplaatsen in anderen. In eerste instantie voelde ik mij toegezongen in mijn ellende…

Hij zag haar wel, maar hij poogde zijn negeerfrons aan te wenden. Vorige week, zelfde café, wilde hij haar zijn liefde tonen en kreeg hij nul op het rekest. "Ik zal je krijgen", dacht hij. Hij merkte dat haar arm langs zijn rug gleedt en moest een rilling onderdrukken. Dit beloofde een spannende avond te worden. Elke week ging hij naar La Columbina…

Met een paniekgevoel word ik wakker. Is Ramon er al? Snel kijk ik op mijn horloge om te zien hoe laat het is. Kwart over drie! Ik sta op en zoek mijn weg in het inmiddels bekende vakantiehuisje waar we nu al ruim een week logeren. Ik zoek mijn weg naar de kamer van mijn kinderen. Ramon zijn bed is nog leeg! Angstgevoelens bekruipen mij. En mijn gedachten…

Een onopvallende man, sober gekleed, voorzichtig in z'n gedragingen, zuinig met geld en ongetwijfeld beheerst in zijn emoties. Hij was al wat ouder en kwam met enige regelmaat in het winkeltje toen het al geen melkzaak meer was, maar ook nog geen café. Het was destijds een uitdragerij van tweedehands goed, kleding, onderkleding, huisraad en curiosa…

Opa’s tuin klinkt mooier, maar mijn opa noemde vava en zijn tuin was ‘den hof’. Toen waren er nog geen opa’s en oma’s in Vlaanderen, maar wel veel bomma’s, bompa’s, moemoe’s en vava’s. Mijn vava heeft twee ‘hoven’ gehad. Tijdens zijn actieve leven was hij zowel ambulancier, portier en hovenier van een ziekenhuis, samen met een gast. Toen was dat nog…