Op een goede dag was een lange ladder van blinkend staal tegen de gevel van ons appartementencomplex geschoven en waren de heren verhuizers druk bezig de schamele bezittingen van mijn bovenbuurman naar beneden te takelen.. Ik heb mijn buurman gekend en vond hem aantrekkelijk en niet onaardig of onsympathiek. Hij heeft geen afscheid genomen en is…

Merkwaardig gesitueerd naast de snelweg die mijn woning flankeert en waarover het verkeer in dubbele rijen bij dag en nacht voortraast in tegengestelde richtingen, bevindt zich daar de kleine, besloten speeltuin, naast het gebouw dat een mij onbekende zorginstelling herbergt. In een kleine, afgesloten enclave, in een kleine tuin, afgeschermd van de…

Vaak zie ik haar door de straat trippelen of de trappen beklimmen van de flat aan de overkant, tegenover die van mij als een elegante, langbenige gazelle. Een witte legging om de slanke benen, mijn vermoedelijk verweesde overbuurvrouw. Ik stel me zo voor dat ze 's middags in haar woonkamer voor het televisietoestel plaatsneemt en de beeldschone…

Op het toegangsbewijs staat de naam van de bekende zangeres vermeld alsmede het nummer en de rij van mijn plaats op het frontbalkon van het theater. Ik haast me op een regenachtige avond de belofte te laten inlossen die dit stukje papier schijnt in te houden, in afwachting (maar ten onrechte) van een repertoire van poëtische en dromerige 'luisterliedjes…

Het was september. De zon was nog warm en zette nog kracht bij. Een moeder moest voorgoed afscheid nemen. Mijn vriendin had verklaard dat ik na de dienst in de kapel moest uitzien naar een mevrouw met een forse huidkwaal in het gezicht. Een dergelijke kwaal heeft wellicht als enig voordeel een onontkoombaar herkenningsteken te vormen, als een baken…

Op een avond in december toen de wereld de nacht opnieuw verwelkomde, reisden we met het witte busje naar Berkel-Enschot waar alles versierd was met feestelijke verlichting en het monumentale gebouw van het Culturele Centrum haar poorten voor ons had opengesteld. De dames van een Gospel Choir, alle gekleed in lange, rozerode jurken met witte kragen…

Wie zich van de sfeer of ambiance in de troosteloze straten van Tilburg West een hemelse voorstelling maakt, vergist zich deerlijk. Men kan aldaar in vertwijfeling ronddwalen zonder in zijn tot hopeloosheid vervallen en tot enge, onbetekenende en zinloze dimensies vervallen bestaan nog enig soelaas of houvast te vinden. De bebouwing, de brokstukken…

"Hoe gaat het?" vroeg hij zijn broer. "Goed!" was het antwoord. Niettemin hoorde hij in dat ene woordje, in de intonatie van de stem, in de enige mededeling die hij van hem kreeg, een wereld vol rancune, van agressie, van haat, van jaloezie, van verwijten en van opstandigheid. Deze gevoelens waren verenigd in het luttele woordje "goed!" als de…

Je huis en de buurt waarin je woonde "zegevierden" door troosteloosheid en miezerigheid (je noemde je huis zelfs een "wachtkamer voor de dood") maar het was het huis waarin ik de Liefde gevonden had die een welhaast bovennatuurlijke glans verleende aan het geheel, zoals de Liefde als door een toverstaf kan doen. Jouw leven was eveneens aangeraakt…

De eerste kerstkaart lag in de brievenbus. De envelop toonde een zwart, lopend schrift, maar dan in drukletters en deze bevatte een foto van het gezinnetje van mijn lesbische nicht en van haar vriendin en hun twee kinderen, glimlachend en door de fotograaf in een harmonieuze pose afgebeeld. Men had mij weten te bereiken; men had geprobeerd een afstand…

Het pand van Kapsalon "De Bruyn" neemt nauwelijks een opvallende plaats of positie in te midden van de troosteloze bebouwing aan de Tilburgse Broekhovenseweg. In het interieur overheerst de kleur bruin, geheel in overeenstemming met de naam van de zaak. Ik ben er meteen welkom en men strekt graag de handen naar me uit om mijn kapsel in orde te…

Wanneer men de formidabele draaideur van het Elisabeth Ziekenhuis, die ten overvloede een bemoedigende one-liner draagt, gepasseerd is, belandt men op de "Medische Boulevard". Deze wordt begrensd door winkels zoals een lingeriezaak, een gelegenheid waar men voor zijn opgenomen dierbaren troostrijke hebbedingetjes kan aanschaffen, een kapper en een…

Nog altijd bevindt zich halverwege onze Nassaustraat de helgroene "kubus" van de Brabantse Ontwikkelings Maatschappij, ingericht als kantoor, waarin geconfereerd wordt en werd door de gehelmde heren over de werkzaamheden ten behoeve van het Groot Onderhoud van de oude flatjes in de straat, zij het dat men zich momenteel richt op de woningen ter linkerzijde…

De Abdij van Koningshoeven sprak al in mijn vroegste jeugdjaren tot mijn huiveringwekkende verbeelding. In een bocht van de weg, die verder weg voert naar Oisterwijk en Moergestel, vindt men het indrukwekkende kruisbeeld met het uit witte steen vervaardigde lichaam van de gemartelde en naakte Christusfiguur, bron van mijn kinderlijke nachtmerries en…

De zware toegangsdeur van het nieuwe Wijkcentrum was gesierd door een "erehaag" van kleurige ballonnen. Vandaag zou het officieel geopend worden. Gaandeweg kwamen er meer bezoekers binnen in de "Ontmoetingsruimte" die gesierd en verlicht werd door heldere bolronde lampen, die neerhingen aan lange draden vanaf het hoge plafond. De mannen keurig…

De straten die de namen dragen van medici die ongetwijfeld hun sporen verdiend hebben zoals Pieter Pauw, Reinier de Graaf en Gerard de Bondt omcirkelden het oude St. Elisabeth Ziekenhuis dat in later jaren aan de slopershamer ten prooi viel. Daarna verrees op zijn grondgebied Psychiatrisch Ziekenhuis "Jan Wier". In die straten vierde ik mijn jongste…

De kersttijd naderde en mevrouw Van Keulen, die mij gaandeweg, tijdens de tweeëneenhalf jaar van onze geregelde ontmoetingen tot een "moeder" dan wel tot een vriendin was geworden, had voorzichtig te kennen gegeven dat zij uitzag naar een "gezel" in de vorm van een weliswaar levenloze maar toch "vrolijke" en "gezellige" kabouter die haar eenzame…

We schreven december 2010. Kerstmis naderde. Ik liep door de duistere, donkere straat en keek op naar een verlicht raam, gesierd door een lichtend kunstwerkje van glas. Het was het raam van de woning van mijn vroegere vriendin, een woning die eens mijn tweede thuis vormde. Door onherroepelijke en onoverkomelijke ruzies en conflicten hadden we ons…

Vanavond gooide ik uit domme frustratie een pittig pak oude kranten naar de beeldbuis, Met daarop de snel rebbelende Eva Jinek die in haar talkshow een moeder en een dochter ontving. Met het uiteraard onvermijdelijke verkooppraatje over een boek over hun onderlinge ruzie ontstaan in de coronaperiode. Om aan te geven dat zij niet van de straat waren,…

Het was een warme dag in juli en lange, antracietgrijze schaduwen legden zich over de wereld. Zijn naam was August en ik vergeleek deze met die van mijn lang vergeten oom wiens as op het verre continent rust en met de naam van mijn favoriete schrijver August Strindberg. We hadden afgesproken samen naar Peerke Donders te gaan, een etablissement dat…