Beste Bill, Mijn vrouw Lin heeft me al die tijd tegengehouden om deze brief te schrijven. Ze zegt dat er met u toch niet te praten valt. Dat u hoog in uw siliconen toren neerkijkt op kleine lieden zoals wij. Maar ik wil dat mij gerechtigheid toekomt. Dat u, om maar met de deur in huis te vallen, mij de helft van de Microsoft-aandelen overhandigt.…

'Je gaat NIET naar dat feestje van je baas!' krijste mijn vrouw. 'Ben je gek? De vorige keer heb je zijn vrouw ondergekotst en daarna heb je zijn dochter op de dansvloer bepoteld. Niets van! Over mijn lijk!' 'Ik was dronken. Als je dronken bent, dan weet je niet wat je doet.' 'Jij blijft thuis. Punt.' 'Maar… er wordt een Apple-computer…

Jaren geleden noemden we een blaadje wat je gratis kreeg: het Capelse sufferdje. Maar nu weet ik dat er ook mensen zijn die deze belangrijke titel mogen dragen, want wat gebeurde er vanmorgen, wel: het fietspad stond blank en geen klein beetje, maar een forse plas van een slordige 20 meter lang en 4 meter breed. Langs dat fietspad loopt een grasveld…

Regelmatig worden onze singels en sloten schoongemaakt en er vaart dan een grappig bootje door diezelfde singels en sloten, soms met een huif erop, zeker als het regent, maar vaak gewoon open zodat je de bestuurder, kapitein of hoe je zo iemand dan ook noemt te kunnen zien. Deze week is onze singel aan de beurt en het regent, dus staat de huif omhoog…

Komt er tegen de avond een zuster de zaal opgelopen en zegt: ‘Ik kom een nieuw infuus bij u aanleggen – in de arm, die in uw hals halen we er uit, die is een beetje rood geworden en ze zijn bang voor een eventuele infectie. Dat moeten we niet hebben zo vlak voordat u naar huis gaat. Ze knippen de punt van dat infuus af en sturen dat op voor onderzoek…

Gisteren weer even een poos de tour gevolgd. Het weer was niet zo geweldig, helaas het weer in de Tour ook niet en het wedstrijdverloop was saai. Dus even inschatten hoe laat ongeveer de finish is en dan weer even kijken. Trouwens een goede en terechte winnaar die Oostenrijker Konrad. En dan toch moet je erkennen dat de Tour een bekeken circus is…

Lopend naar de slaapkamer zie ik dat het overgordijn niet hangt zoals het normaal hangt en ik kijk omhoog, zie dat er een schroef uit het plafond komt met een stukje blauw, ik roep meneer T erbij en zeg: volgens mij zit de rails los? Hij komt poolshoogte nemen en moet me gelijk geven want die gordijnen zijn ook veel te zwaar. Dat moet ik nog wel even…

Een vriendelijk mailtje in de box, bovenaan de tekst: bewaar jij je haar nog even voor ons? Domme vriendelijke vraag cq verzoek, immers zijn de legale kappers en salons dicht, dus vermits ik niet in staat ben zelf mijn haar te knippen, wat kleinigheden daargelaten, zoals: wanneer de voorkant in de ogen komt dan pak ik wel even de schaar, maar daar blijft…

Het is 's morgens vroeg. Mijn vrouw Anchie staat op om te gaan werken. Ik kan nog even op bed blijven liggen, want ik ben gepensioneerd. Na goed uitgeslapen te zijn loop ik in pyjama rond en haal alle onderbroeken en sokken van de verwarming, die de afgelopen nacht droog lagen te worden. Ziezo, alles weer netjes in kasten en laden. Maar die grote…

Er is een grote wereldtop gaande in het Johan de Witthuis in Den Haag in Madurodam. Er staan lange rijen voor de ingang van het speciaal voor deze dag door de geest van Christo ingepakte monument. Het is een raadsel waarom dat met allemaal aan elkaar genaaide zeeroversvlaggen is gedaan, maar allez, het resultaat mag er zijn. Voor de ingang staan twee…

'Heb je gezien wat voor charmante sexbom er in de Armenmolen is gaan wonen?', vraagt René Bravour aan zijn boezemvriend Hendrik de Clerck, die een joint in elkaar aan het pielen is, wat door zijn trillende handen maar amper lukt. 'Nee, vertel!' 'Nou man, dat is één met zúlke tieten en een wiegelkont waar je U tegen zegt!' 'Ga weg, man, maak dat…

Als oudere kijk ik terug op een leven vol gebeurtenissen, vol met vreugde ook met verdriet, als oudere kijk ik, als elke oudere op een leven terug dat bol staat van dingen die leuk waren, geweldig waren, fantastisch en overweldigend. Ook in dat leven natuurlijk minder leuke dingen, heel nare dingen, heel trieste gebeurtenissen en dramatische ook nog…

Zeg vent, kom je even een spelletje doen, “vent” bromt, ja hoor ik kom eraan en dan begint de pret want: man denkt net als de vrouw te kunnen multitasken (dat is dus niet zo) en terwijl hij opstaat om naar de “speelplek” te lopen, neemt hij in het voorbijgaan zijn beker koffie eventjes mee....maar dan: dan blijkt dat zijn ene voet slaapt, tja de wekker…

"Schat, zou je mijn haar willen knippen, het wordt zo lang en ik heb er zoveel last van". Bij de aanhef wist ik natuurlijk al dat er iets aankwam wat ik doen moest, want een schat ben je niet zomaar natuurlijk. Dat vroeg hij gisteren en blijkbaar dacht ie dat ik meteen in het gareel zou schieten, maar dat was dus niet zo, ik had net iets teveel…

Soms laten je hersens het even afweten, niet zo erg want ze komen vanzelf weer in het gareel, eh tenminste tot nu toe wel dus als dit zo blijft dan is er nog hoop, Neerlands hoop in mijn tijd dan, in de folder stond: grastapijt met 15% korting en omdat we al een hele poos (lees jaren) dubben om het beton van het balkon te bedekken was dit een mooie…

‘Zeg C., weet je wat jij moet doen?!’ ‘Nou, ik zou het niet weten.’ ‘Nou, ik weet het wel, volgens mij heb jij veel talent voor het schrijven van korte verhalen. Je weet zoals vroeger Herman Pieter de Boer of tegenwoordig A.L. Snijders.’ ‘Nou, ik weet het niet hoor … .’ ‘Nou, ik weet het wel, jij bent een geboren ’korte verhalen’ schrijver. Je weet…

Een schriel, schrander, schraal mannelijk scholletje schoof de Schelde af op zoek naar een lekker en mooi vrouwelijk snolletje van ’n scholletje en daar was zij ineens, een schattig, slinks en mooi vrouwelijk scholletje; zij aaide spontaan het bolletje van het schriel, schrander, schraal mannelijk scholletje het mannelijk scholletje schrijnde…

Hij kwam ze tegen op het bospad. Een beetje een triest stel. Man en paard – stapvoets. De man met een beetje een ochtendhumeurige blik op z’n gezicht en een paard dat het enigszins 'chagrijnige' leek te hebben overgenomen. Typisch zo’n ruiter, die je eigenlijk helemaal geen ruiter mag noemen. Zo’n man die enkel paarden heeft, omdat dat in zijn kennissenkring…

Zo wordt Freddy van de dierenwinkel genoemd. Freddy is wereldberoemd in het dorp om z’n droge humor. Hij presteert het, zonder een spier te vertrekken, dit tegen iedereen uit te venten en iedereen accepteert het ook. Een mevrouw die haar hond geregeld bij me brengt vertelde mij een voorbeeldje. Ze was zo’n drie weken op vakantie geweest naar Canada…

Het is misschien een merkwaardig verhaaltje wat ik nu ga vertellen, maar daarom niet minder waar. Bij aankoop van onze huidige woning hebben we destijds ook de kasten van de verkopers overgenomen – lekker makkelijk. We konden onze spulletjes er gelijk in kwijt. Handig alles gelijk op z’n plek, denk je dan. Nee dus, eerst moest er verschoven worden…