Het was zondagmorgen en het regende en Foppe was al om half vijf wakker. Hij zette koffie en de tv aan en zag op de Friese Omrop een vrouw opstijgen in een F16 straalvliegtuig. Dat wilde Foppe ook graag, oh ja, dolgraag en hij schrijft snel een verhaaltje. Foppe heeft gehoord dat Sabine wil skydiven nou dat kan hij ook en in Drachten is een vliegtuigje…

Ik zit gewoon al jaren achter de geraniums. Is niks mis mee. Ach soms wat saai, maar wel fijn dat ik elke dag mijn geraniums kan water geven. De bloemen zijn er weer elk jaar. Rode monnikskapjes. Ze wiegen me weer in slaap elke nacht. Want ik zie niets meer dan een ruit met daarvoor woekerende planten. Er is verder niks meer. Ik ben ook niks aan.…

Ook vrijheid is een beperkt begrip. Neem nu die man met die hond in het park. Hij is gepensioneerd, nooit getrouwd geweest en familie heeft hij niet. Soms komt er een vrouw bij hem thuis, die steevast na een uurtje weggaat. Het is nooit dezelfde vrouw en het gaat al jaren door. De buurvrouw vindt dat maar niks en ze heeft hem er wel eens op aangesproken…

Mien was aan het stofzuigen toen de telefoon ging. Ze pakte de hoorn en zei haar naam. ''Dag mevrouw, hier met het kabinet in Den Haag.'' ''Sorry, dat geloof ik niet, u maakt een geintje.'' ''Neen mevrouw, namens de minister-president mag ik u met een echtgenoot uitnodigen een rondgang te maken in de Tweede Kamer van het parlement. U krijgt…

Sweet is the Lore that Nature brings, our meddling intellect Disshapes the beautaneous forms of things; we meddle to dissect Shelley Het was een kind, een kind nog, dat lang geleden aantrad om de universitaire studie in de psychologie te volgen. In het atrium van de Hogeschool stapten in dat jaar parmantig flamingo's rond die op langgerekte…

Greet is gescheiden van haar man. Hij dronk teveel en was vaak beschonken en sloeg haar. Kinderen waren uit het huwelijk niet geboren. Ze is pas dertig en kwam uit een eenvoudig milieu. Greet was zachtaardig van karakter en altijd bereid te helpen als je het moeilijk had. Helaas werd daar ook wel eens misbruik van gemaakt. Zeven jaar was ze toen haar…

Op een zaterdagavond zat ik in mijn stamcafé. Ik zat alleen aan een tafel voor het raam en pakte mijn pijp en vulde die met de heerlijk geurende tabak, strijkt een lucifer aan en de vlam deed de rest. Net in de twintig was ik en vrijgezel. Toen mocht je nog roken in een café. Het was nog stil. Twee mannen zaten aan de bar een pilsje te drinken en een…

De bakstenen zijmuur van het huis waarin ik geboren ben, droeg een scheur, die van rechtsboven tot linksonder liep. Deze was veroorzaakt door het bombardement van 1944, dat ook de stalen spoorbrug over het Wilhelminakanaal getroffen had, die als een voorwereldlijk aandoend staketsel boven het kolkende, zwarte water gehangen had. Maar acht jaar na de…

De stilte van de nacht overvalt mij als ik in mijn ogen wrijf. Een blik op mijn wekker zegt dat het pas half drie in de nacht is. Wat maakte mij wakker dan? De stilte van de eenzaamheid? Het gemis van jouw warme lichaam tegen me aan? Het zachte ademen waar ik altijd zo vertrouwd naar luister, wanneer ik niet in slaap kan komen? Nee, niets van dit…

Voor mijn bejaarde ouders was het kleine, hardstenen beeldje, voorstellende twee grijsgeaderde olifantjes aan weerszijden van een dobbelsteen. Ik schonk het hen ter gelegenheid van hun verhuizing van het grote, vooroorlogse huis waarin ik mijn jeugd had doorgebracht, naar de kleine bejaardenflat. De symboliek die ik met mijn geschenk beoogde, werd…

Ik heb er lang naar uitgekeken nog eens naar Indonesië te gaan want dat lijkt me echt het einde. De mensen en de natuur en natuurlijk kom ik daar vandaan. Ik kan het echter niet met mijn hoofd maar nu is er een oplossing de Indonesische tuin met vogels en gebouwen in Steenwijk zegt mijn begeleidster Sabine natuurlijk weer en ik bekijk meteen de website…

Als ik om mij heen kijk zie ik alleen de stinkende lijken liggen, verschrompelde takken die verbrand en verdorven zijn door de brandbom en verderop de verkoolde lichamen die in het niets staren naar een felblauwe hemel die daarvoor nog vol met bommenwerpers waren. Zwarte vogels die als moordenaars de buren beneden een genadeslag toebrachten die zijn…

Heerlijk die dagdromen. Ik zie mijzelf zitten aan de eetkamertafel bij de familie Stone waar ik regelmatig oppas bij de kleine Janis en George. Zij schelen 2 jaar, een stelletje deugnieten maar schatten van kinderen en altijd in voor een geintje zo klein als ze zijn. Ik kijk naar het tafereel voor mij en volg hun eettafelconversatie onder het eten terwijl…

In de tijd dat The Beatles hun successen vierden, was mijn tante Angie secretaresse bij een van die horlogefirma's in het land van de Bergen en Meren. Wij waren nog kinderen. In ons kleine huisje in de volksbuurt hing - een beetje misplaatst - de kalender aan de muur die ze ons ieder jaar zond, waarop de afbeeldingen te zien waren van majestueuze sneeuwbedekte…

Met een gelukkig gevoel word ik wakker, maar ongelukkig voel ik mij als het kussen naast me leeg is. De deuk is niet warm meer. Zij is al weg, al verdwenen uit mijn leven. Was het allemaal de moeite waard? Ik weet het niet, weet niet eens haar naam meer. Een droge strot, en een bonkende hoofdpijn doet mij weer denken aan het feestje waar ik gisteren…

Even de winkel binnen aan het marktplein in Keerbergen. De kerk lonkt mij.... soms kan ik daar de stilte gaan opzoeken. Met een trage beweging klap ik de zwaaideur open en voel de rust als een mantel over mij heen trekken. Aan het altaar zit een oud vrouwtje. Haar hoofd lijkt te zwaar voor haar schouders die helemaal doorgezakt zijn en voorovergebogen…

Tegenwoordig kan de je tv niet aanzetten of we hebben hier een Kaasfluisteraar, een Ghostwhisperer, Robbert ten Broekke, Joke Schols en niet te vergeten Char. Maar dat is mijn favoriete helderziende, en onze Derek de ADHD-er. Je gelooft of niet. Een middenweg is er gewoon niet, iedereen heeft wel eens iets vreemds meegemaakt. Maar de angst weerhoudt…

Als ik traag het pad oploop dat mij leidt naar het graf van mijn moeder, voel ik al de tranen opkomen. De eenzaamheid slaat weer toe. Als het sadomasochisme in mij zit dan moet het er hier wel uitkomen. Want al tien jaar lang rijd en loop ik de route van mijn huis naar het graf waar ik elke zondag die God mij geeft altijd even een bloemetje neerleg…

De jonge vrouw loopt met een rustig tempo de kalmte van het bos is. Alles rondom haar is rustig, stil, vochtig en de lichte mist in de verte op de weides maken dat zij zich waant in een paradijs vol van de geneugten van de komende herfst. Zij neemt het bospad, wijkt dan wat af van het vochtige gras en ziet de nu nog vele groene bomen hun bladeren…

Vader Norbert wilde voortaan geen bomen meer kappen. "Dat is de eenvoudigste en meest zekere manier om die kwade voorzegging uit te sluiten," dacht hij. Met deze woorden stelde hij ook zijn vrouw gerust. Arno werd een jongetje, dat erg veel van het bos hield. Als ventje van zeven jaar huppelde hij graag achter de konijnen en fazanten aan. Dat jonge…