Op het vliegveld van Kerry schrijf ik ‘Dursey Head’ op de achterkant van een geprint routekaartje. Voordat we het beseffen, zitten we bij twee Duitse vrouwen in de auto die elkaar veel te vertellen hebben. Een ananas van de Lidl als beloning vinden ze meer dan genoeg. Ze brengen ons maar liefst tot Glengarriff, zo’n vijftig kilometer van de kust. We…

De verkoper van de dierenzaak had het zacht-oranje, donzige, kwetsbare beestje voorzichtig tussen zijn wild en angstig fladderende kameraadjes uitgenomen en in een doosje gedaan, dat ik de hele lange weg door de duisternis en de kou in mijn tas had meegedragen naar de bejaardenwoning. Eerder had ik een kooi bemachtigd op een rommelmarkt en mama was…

Met grote toewijding deed de oude mandenvlechter nog steeds zijn werk. Hele dagen zat hij gebukt, mand tussen de knieën, bundels riet naast zich. Maar de laatste tijd deden zijn rug en nek vaak zeer. Het langdurig gebogen zitten werd allicht te moeilijk voor die oude spieren. Dikwijls masseerde zijn vrouw die zere plekken, terwijl hij druk aan het…

Henk Kristalsuiker van Goldenzak was uroloog van beroep. Dat is een zeer mooi beroep. De studie van de mens zoals die van onderen is is een geheimzinnig vak. Urinewegen zijn wonderlijke wegen.Ze vinden uiteindelijk een uitgang. Henk als hij werkte in het ziekenhuis dan droeg hij altijd een bloempotje op zijn hoofd.Waarom hij dat deed weet ik niet.…

Naast mij woont blonde Loes, een struise vrouw met lang blond krullend haar en een knappe verschijning. Ze was gescheiden en ongeveer dertig jaar oud. Terwijl ik de krant zat te lezen ging de huisbel. Wie zal dat zijn, dacht ik. Ik opende de deur en ja hoor, zij was het weer, gekleed in een doorzichtige lichtblauwe jurk en ik zag duidelijk haar grote…

Die Nacht werd ik wakker! Voor ik uit bed stapte, keek ik op de wekker hoe laat het was. Twaalf uur! Daarna zette ik m’n benen uit bed en liep de overloop op. Bij de trap aangekomen zag ik dat er beneden nog licht brandde. Ik hoorde verder geen geluid en begaf met een gerust naar beneden, denkende dat ik het licht was vergeten uit te zetten…

De veertiende november is een mistige, nevelige zondag; de eerste mist van het seizoen overvalt ons en de bomen zijn plotseling kaal na weken van een Indian Summer, een onverwachte, stralende nazomer die ons nog geschonken werd. De BoodSchappenPlusBus heeft ons op die dag meegenomen naar een klein, stemmig pleintje, het Dessinateurplein, dat zich onvermoed…

Het straatje waar ik woon is een leuk straatje, de stoep is één meter breed. De huizen zijn vlak na de oorlog gebouwd zonder badkamer. Later zijn die er wel gekomen en is de huur meteen verhoogd. Het zijn eenvoudige woningen bewoond door oude mensen. Hun kinderen wonen in de nieuwe wijken. Wat heel fijn is, dat aan de einde van het straatje het platteland…

En dan z’n dochter die achter mij zat, daar zou ik op terugkomen. Het gezin van meester H. was met flink wat kroost gezegend. Lida, die bij mij in de klas zat, was de jongste geloof ik. Haar broer Albert had ook bij mij in de klas gezeten. Echter door mijn eerder vermelde gebrek aan inzet en werklust was ik in de eerste klas van de ULO blijven zitten…

Wim de bijbelvorser had gisteren tegen zijn vrouw gezegd, dat er een grote knol in zijn sokken zat en of ze die effen wil stoppen. Alie zou het doen, maar was het vergeten. Tijdens het koffie drinken, zei hij: ''Als ik straks thuis kom van biljarten moeten de sokken gestopt zijn, begrepen?'' Zij: ''Er was gisteren een mooie film op de televisie…

Hij kwam aanstrompelen bij de bushalte. Zijn O-benen deden een hippisch verleden veronderstellen. Schijnbaar in overeenstemming daarmee verklaarde hij: "De paarden die de haver verdienen, krijgen haar niet" en hij liet me in het ongewisse of hij doelde op de miskende verdiensten van zijn echtgenote, dan wel op die van hemzelf, of misschien op de merites…

Zoals Jezus van hot naar her werd gesleept en niemand echt over hem durfde te oordelen, zeker die terecht argwanende Pilatus niet, die waste zijn bevende handen in onschuld en hij schudde schuldbewust zijn verkrampte tronie, terwijl hij en-passant naar zijn sexy vrouw knip-oogde, wat ze opving als een aanstaande, vurige liefdesnacht na deze zware, onwelkome…

Wouter vierde de verjaardag van zijn echtgenote Mien samen met Wim en Alie. Wim geeft bijbel les in de gereformeerde kerk en kreeg Wouter zover na een aantal lessen te bekeren. Op een zondagmorgen ging hij mee naar de kerk, maar met een andere bedoeling. Hij had namelijk een mooie fiets achter de kerk zien staan en daar zag hij brood in, de ouwe inbreker…

Bij de tweesprong gekomen zag ik mijn verleden aangeduid als “Point of no Return". Er waren twee wegen rondom ons huis. Het ene heette Riverdale. Het andere had de naam duivelspad. Het onderscheid tussen de twee was zo overduidelijk dat er van vergissing geen sprake kon zijn. Twee wegen…, gescheiden door twee werelden. Als ik terug ga in mijn…

Toen de bloesems her en der in de tuinen met elkaar wedijverden in pracht en schakeringen toonden van helgeel tot oranje en van rose tot paars, vernam ik dat je in de hospice was opgenomen. De heraut van de dood trompetterde, wilde zich tot je nemen en je zou moeten gehoorzamen. Je bleef ongelooflijk rustig en kalm en keek het naderende einde met onvoorstelbare…

De honderden bonte neonlichtjes van de vele gokautomaten toveren de grote, vierkante ruimte als het ware om tot een soort futuristische kermis, die in tegenstelling staat tot de strenge, solide muren en vensters van het gebouw, die haar klassieke afkomst verraden. Een grijsaard nadert de speeltafel, waaraan al enkele middelbare dames, gekleed in strakzittende…

Het was prachtig weer, een mooie blauwe hemel met hier en daar een stapelwolkje en al vrij warm. Alle bomen en struiken zitten weer vol met frisgroene blaadjes en de grasvelden zijn bezaaid met die mooie paardenbloemen. Ik reed het dorp uit en zag het mooie vlakke land voor mij. De natuur is weer schitterend. Over de smalle wegen fietsen met aan weerszijden…

Ik heb in de gaten dat ik mij teveel erger aan allerlei dingen en als ik mijn verhalen weer eens lees, denk ik hoe kon je dat opschrijven en doorzenden. Waar ik mij ook vreselijk aan erger is, dat sommige familieleden je niet uit laten praten, ze luisteren niet eens. Alleen wat zij vertellen vinden ze belangrijk. Dan houd ik mijn mond maar dicht, de…

De tijd van de befaamde, maar grenzeloos overschatte Meimarkt in het centrum van Tilburg was weer aangebroken. De opeenstapeling en uitstalling van goederen had weer plaatsgevonden in de straten, die in plaats van dierbaarder, afschuwelijker voor mij waren geworden en ik had er rondgedoold, tussen de volgelingen, slaven en adepten van het consumentisme…

Nu de zomer is losgebarsten staan alle deuren van het café open. Het straatje is te klein voor een terras buiten, maar binnen vinden we een plekje waar de zon op valt. Druk is het niet. Achter mij hoor ik wat geroezemoes, vrienden die samen een drankje drinken. Links voor ons rammelt een zwangere dame stevig op het toetsenbord van haar laptop. Vlak…