Vandaag ontmoeten we 'Winston' zoals zijn eigenlijke naam luidt, in Londen. Ik mag hem een interview afnemen in Hotel The President waar hij vroeger nog al eens logeerde. 'Winston, welkom allereerst, wat fijn dat je besloot aan ons radioprogramma mee te werken. Hoe gaat het met je?' 'Naar omstandigheden redelijk, dank u.' Ik keek de interviewer…

'Meneer Doe. Fijn dat u aanwezig kunt zijn in onze radio-uitzending. Welkom. U reageerde op de oproep mee te werken aan dit programma dat als thema Anonymi heeft. Op één voorwaarde: U wilde onherkenbaar 'in beeld' worden gebracht en deze wens eerbiedigden wij ook tijdens dit gesprek. Televisie was voor u geen optie, al had het gekund door slechts…

De mens werd ontboden door de alom erkende vertegenwoordiger van het dierenrijk, de uil, en die sprak de mens in bestraffende woorden toe: ‘Beste mens, weet je wel waar je mee bezig bent. Ieder jaar is weer het zelfde gedoe. Besef je wel dat we een eenheid vormen. Besef je wel dat we van elkaar afhankelijk zijn en niet zonder elkaar kunnen.’ ‘Sorry…

(sprookje) De Eekhoorn voelde zich vandaag zo zwaar. Hij keek in de spiegel en zag dat hij inderdaad een beetje zwaar was. Hij vroeg de Das of hij dat ook vond. ‘Ach man, wat zit je te zeuren. Ik vind je juist zo licht’. Hij vroeg het de Vos, die zei dat hij geen zwaargewicht is, anders had hij hem allang een keertje te grazen genomen. Hij vroeg…

'Nou zeg, wat bent u moeilijk te bereiken. Ik heb het al zo vaak geprobeerd, maar er waren dan zoveel wachtenden voor me; het was om moedeloos van te worden. Maar goed, eindelijk is het dan zover. Ik heb u aan de lijn. U weet dat ik haar oudste ben? Gisterenavond heeft ze genoten van het kerstdiner, ze heeft zelfs nog een dansje gemaakt met haar…

Hij stond er weer. Nu was de feestmaand pas echt ingegaan. Even wat Licht en welbehagen onder Hollands grijs, al woedden er nogal wat oorlogen, zowel veraf en dichtbij. In het klein en in het groot. Het weerhield de mensen in de Lage Landen er niet van sfeerverlichting in hun huizen en straten aan te brengen, met dennengroen aan de slag te gaan…

Meneer Doe. Fijn dat u aanwezig kunt zijn in onze radio-uitzending. Welkom. U reageerde op de oproep mee te werken aan dit programma dat als thema Anonymi heeft. Op één voorwaarde U wilde onherkenbaar 'in beeld' worden gebracht en deze wens eerbiedigden wij ook tijdens dit gesprek. Televisie was voor u geen optie, al had het gekund door slechts…

Ze sluit de poort van hun tuin, de stemmen van man en zoon verstommen. Het is rond half acht in de ochtend. Ze fietst de hoek om, slaat linksaf het fietspad op. Haar blik valt op de glinsterende groene bomen aan de overkant van de waterbies. Het geeft haar een geruststellend gevoel, al weet ze niet waarom. Het is stil. De temperatuur voelt subliem…

Er waren er die haast niet konden wachten om terug te gaan. Na een evaluatiegesprek over eerdere ervaringen, besloot men waar en bij wie men het beste terecht kon komen om bepaalde leringen te trekken uit een geheel nieuwe situatie. Men schreef, kortom, een levensplan. Daarna kwamen één voor één de te kiezen, nog van niets wetende ouders in…

In Breda´s nieuwe Zuidwestwijk verrees een kerk, die enigszins de vorm van een ledikant had. "Het bed van de pastoor," heette dit gebouw in de volksmond. De voorgevel keek met milde blik over het Nolensplein vol gezellige winkels. Vele mensen uit de toen nog jonge buurt kwamen hier naar het Evangelie horen. Met veel genoegen vereerden pastoor en…

De twee oude vrienden Stijn Duijvestein en Henri Spoor zitten in Café De Karpershoek op de Martelaarsgracht 2 in Amsterdam gezellig met elkaar te babbelen. "Ik ben smoorverliefd!', zegt Stijn. "O ja? op wie dan?" "Op Katja!" "Heeft Katja ook een achternaam?" "Niet dat ik weet!" "Niet toevallig Schuurman?" "Zelfs vele malen mooier!" "Maar vertel…

Poes Mickey was door onze zoon van zijn troon gestoten. Dat zat er dik in. Hij had het zwaar te verduren sinds er een mens van zijn grootte door de kamer scharrelde. De kamer, tot dan toe zijn domein, werd overgenomen door een mannetje dat zo hard gilde dat poes van schrik wegsprong. Soms reed hij hem zomaar van de sokken, dribbelend achter zijn formule…

"Björn is een beetje mijn paard," zegt ze met trots. Mijn vriendinnetje Sandra en ik zijn op weg naar de manege. Ik heb me laten overhalen om er eens een kijkje te nemen. "Hij is donkerbruin en heeft zwarte manen." De manege ligt op tien minuten lopen van ons huis, vlakbij de grote waterplas waar we in de zomer zwemmen en in de winter schaatsen.…

Ze waren met een groepje mensen onderweg naar de wereld van de kringloopwinkel in het oostelijke stadsdeel van de oude stad Amsterdam. Truus had een grote wereldbol bij zich, Afrika was verkleurd door het ontbreken van een degelijk theeservies. Europa lag er belabberd bij, door een enorme koffievlek. Willem had een koektrommel bij zich. De trommelmeisjes…

In een doorsnee bos, stil, maar verre van betoverend, kwam ik wandelend na een herfststorm met regen, een elfenbank tegen. Verscholen tussen de oude eikenbomen en varens en haast struikelend over al dat dorre hout, maakte ik een foto. Tijdens dat moment lichtte het conglomeraat van paddenstoeltjes even op en straalde een goudkleurig licht uit. Deze…

Een interview met Lady Zeestar Ze was nerveus, de journaliste. Het was ook nogal wat Mij te interviewen en dat voor een redelijk grote, zij het lokale krant. Eigenlijk was het de eerste keer in mijn lange bestaan dat ik het toestond. Haar eerste vraag betrof de aanspreektitel die Ik prefereerde. Hoe wenste ik aangesproken te worden? Ik koos…

Ik zal even al mijn belevenissen neerschrijven in de vorm van een geheugendump over telefoons en wat dies meer zij. Gelukkig kan ik snel typen, want ik ben eigenlijk een beetje moe en flauw nu, door corona. Ik snap trouwens niet dat corona de hele wereld op stelten heeft kunnen zetten. Want de corona die ik nu heb, heeft als verschijnselen: een beetje…

Na een relatie van 57 jaar moet ik alleen verder zonder mijn lief. Het leven gaat door, zegt het cliché en ze had mijn gestuntel zeker prima gevonden: ‘Doe maar, jongen’. Ik besloot tot gedegen onderzoek naar betrouwbare en bereikbare aanbieders en kwam uit op die van die waslijn met de hóóg opgeleiden.’ En dat durfde ik wel aan. Mooie profielen,…

Uilenstede, Amstelveen, begin jaren 90. Vlak onder de Buitenveldertbaan, waar de vliegtuigen bij westenwind om de tien minuten met donderend geweld landen en overvliegen. Het lijkt wel of ze bijna met hun uitgeklapte landingsgestel de bovenste verdiepingen van de 12-hoog studentenflat kunnen raken. Het is november. Ik ben een van de weinigen die…

Met regelmaat komen er hier vliegtuigen over. Dat is overal zo natuurlijk maar soms komt het voor dat ze wel erg laag over komen…gaan richting het vliegveld natuurlijk. Dat is niet zo erg ver hiervandaan… En hoe combineer je dan het volgende? Ik hoor een enorm kabaal en zeg, oh jee, die komt wel erg laag over. Ik kijk naar buiten, waar ik een heel…