Hij stampte met zijn laarzen in het vuilwitte zand. Dat gaf hem een goed gevoel. Een paar schelpen kraakten onder zijn zolen. En met een onweerstaanbare kracht brulde hij het opeens uit over de golven: "Sofie! Sofie!" Zijn stemgeluid verwoei over het wad. Alleen een paar strandplevieren schrokken op. Ze fladderden weg en vervolgden een tiental meters…

Boven op de dijk aangekomen haalde hij zijn verrekijker te voorschijn. In de grijsblauwe nevel aan de horizon waren twee eilanden te zien. In het blikveld van de kijker ontdekte hij verschillende dorpjes, wat stukken bos en duin, en helemaal aan de westpunt van het ene eiland een roodwit gestreepte vuurtoren. Ooit had hij met een vriendin een dag…

Ik kocht ooit in een keurige hoedenzaak te Heerenveen een blauwe pet, ik was vijftien en ik vond dat gewoon bij me passen, hij stond me erg goed, want ik had toen nog een slank, gaaf gezicht zonder snor en baard. Nu ben ik een baardaap met rood glimmende, warrige haren, ik knip hem soms wat bij, maar niet vaak, het kriebelt zo lekker op mijn borst en…

Ik zie ome Cor regelmatig in m’n stamcafé in de Jordaan. We zitten vaak samen aan de stamtafel. Hij is buschauffeur maar is onlangs met vervroegd pensioen gegaan en moet nu leren omgaan met vrije tijd. Hij roert in gedachten verzonken in zijn koffie, er zit hem blijkbaar iets dwars. Wanda komt binnen, de seksbom van de zestiger jaren, ze is die…

Ik ben ooit naar Driebergen gereisd om me astrologisch te laten onderzoeken door de beroemde astroloog Leo Pannekoek. Hij woonde in een riante, vrijstaande villa tussen aangename bomen. Ik luisterde naar zijn ratelende stem, bijna als een robot functionerend. 'Ik kan je natuurlijk tien flessen jenever geven en na inname ben je misschien rijp voor…

Het interieur was quasi-rustiek. Een koperen olie-hanglamp, met een losslingerende elektrieke draad verbonden aan een stopcontact. Een chaise longue, waarop verdachte vlekken zichtbaar waren. Een dikke pers op de lage tafel, zo een waar je beker op omvalt. Op het hout ingebeitste kringen van glazen en wat aangekoekte koffiekopjes. In een hoek stond…

Nu snap ik dat Erasmus de zotheid loofde als het hoogste goed, immers, na alles juist te hebben geobserveerd, rest de ware gekkenlach, de kolderieke narrenkledij boven alle serieuze maskers van aangeleerde, machtsbeluste kennis. God als Wijze Nar, bij het Hoogste kan een mens niet komen, maar wel ver, een gebroken afspiegeling zijn, dat misschien,…

“Aux vieux bon temps”. Ze heette het hotel, waar Anita direct op afliep. ‘Gôh. Het bestaat nog. Kijken of ze plaats hebben. Ze spreken er ook Nederlands.’ Te mijnen faveure, bedoelde ze fijngevoelig. Een oudere dame stond in de receptie. ‘Bonjour, madame de Bournage.’ Die keek haar onderzoekend aan, dacht even na en zei toen: ‘Ah. Anita. Wat…

‘Kom, we gaan even naar Opa.’ Anita had het beheer over mijn dagelijks leven doeltreffend overgenomen. De Harley ronkte sonoor. We reden naar de rand van de stad. Ze stopte bij een poort, waarboven een bord hing. “Piet Kroes. In lompen en oude metalen.” Anita glimlachte. ‘Opa was vroeger lorrenboer. Toen mijn oma dood was wilde hij niet verhuizen…

‘Een reet als een kathedraal en tieten van hier tot Timboektoe.’ Aldus de aanbeveling van mijn vriend Sebastiaan, die zijn goede opvoeding en academische vorming probeert te maskeren door vermeend populair taalgebruik. Hij vergat nog haar lange helblonde haren, die tot aan voornoemde kathedraal reikten. Al met al niet het type, waarbij ik mijn klassieke…

Geen moment was ik in gevaar geweest. Althans dat is wat ik mijzelf steeds vertel. Natuurlijk had ik mijzelf prima kunnen redden. Ook al was de duisternis reeds ingevallen toen ik wild rondsprong op de onaardse klanken. Een stap mis en ik was weggegleden, verpletterd. Tot slijm vertrapt. Maar nee, ik zou nooit zijn misgestapt. Alle kanten werd ik opgeslingerd…

Ze staat op de kade. Haar lange, blonde haren wapperen wild in de wind. Omdat ze een dikke winterjas draagt heeft ze het niet koud. Toch rilt ze even. De boot met haar Cees aan boord is net vertrokken. Zal ze hem ooit weer zien? Nog steeds zwaait haar hand met een felgele baret, ook al weet ze dat de man voor wie het bedoeld is haar niet meer kan zien…

Ze was ronduit onaantrekkelijk. In de druilerige regen, van die regen die het hele land in triestheid onderdompelt, stond ze in de schemering van de vallende avond te wachten op de trein. Doorweekt staarde ze peinzend voor zich uit, in diepe gedachten, haar blik gericht op een punt ver voorbij de horizon. Lelijk kon je haar niet noemen, ze bezat…

Ooit ga ik aan een tafel zitten en schrijf hoe ze naar jong gras ruikt. De lentegeur die hangt boven dauw in een meiveld tussen dromende dorpen onder voorzichtig zonlicht, brengt haar als vanzelf bij mij. Niet dat het nodig is dit vast te leggen. Zij blijft toch wel licht geven. Ook als niemand leest dat ze dat kan. Het is mijn eigen donker dat hunkert…

Bij Paulines wat overijlde aanbod aan mij om Liesje in haar huis op te nemen was een aantal logistieke problemen buiten beschouwing gebleven. Ze had een toko, die gerund moest worden, zoals dat in het hedendaags jargon heet. Ze keek me schattend aan. ‘Wat wil jij?’ ‘Ik ben je tweede man.’ Ze grijnsde. ‘Ik heb niet eens een eerste man. Maar ik begrijp…

Met een zwaar hart nam ik Pauline mee naar huis. Ze was van mening dat haar logee haar eerst even moest leren kennen voor ze bij haar kwam wonen. Ik had daar zo mijn bedenkingen bij, want Pauline is op het eerste gezicht een imposante vrouw. Groot, met een heldere, ver dragende stem. Hoewel de Pauline, die ik nu de kamer mee in nam waar Liesje zat…

Ik zag de afdaling van Pauline na haar bad met enige zorg tegemoet. Overdag zag ik genoeg van haar om te weten dat ze weliswaar fors, doch fraai was opgezet. Maar ik had me voor niets opgewonden. Ik zag haar van boven de trap gradueel naar beneden komen. Het eerste was een paar slofjes met pompoenen er op zichtbaar, een kenmerk van huiselijkheid.…

Liesje is mij overkomen. De ene dag was ze vol levenslust en ondeugd, de volgende staarde ze langs me heen, kwijlend. Huilen ook. Soms schreeuwen, machteloos. Onpeilbaar verdriet, wat ze niet kon verwoorden, hoe ik ook vroeg en tastte. Dan uren lang haar hoofd schudden. Niet eten. Dagen gezocht tot ik op de pannenkoeken kwam. Uren staren naar me.…

De vergadering was afgelopen en ik had het er niet slecht afgebracht. Er zaten wel wat lekken in mijn presentatie, maar niet desastreus. Blijk van tevredenheid met mijn werk was de uitnodiging van Mevrouw Pauline (met hoofdletters, want ze is eigenaar van de firma) om even wat te gaan drinken. Ik wilde eerst aan een tafeltje gaan zitten. ‘Nee, ik…

’Zo ongeveer gaat het dus met mij’. Pieter zucht eens diep, zet zijn ellebogen op tafel, brengt zijn handen naar zijn hoofd en staart naar zijn bord pasta. Ilse heeft het met hem te doen. Ze kijkt even om zich heen en buigt zich dan vertrouwelijk naar hem over. ’Weet je, zegt ze, een relatie bestaat uit fases. Het begint met het paradijs en…