Even langs het gezondheidscentrum dacht hij, een griepprik halen. Nou dat éven werd dan toch wel ietsie langer. Een rij tot plusminus 150 meter buiten het gezondheidscentrum stond al te wachten. Maar, hij had een warm colbertje aan en bovendien scheen er ook nog een vaal oktoberzonnetje. Bovendien had hij alle tijd van de wereld en stonden er bekenden…

Het leven is soms erg leuk, vooral als je maling hebt aan alles (natuurlijk wel de beleefdheidsvormen in acht nemend) en je onbevangen op pad kon gaan. Voor mij een nieuwe ontwikkeling, veroorzaakt doordat ik zekerder ben van mezelf dan ik ooit geweest ben. Heerlijk, je hebt een afspraakje in Utrecht met iemand die je 47 jaar niet gezien hebt.…

Het was zover op de Staete. De eerste twee bewoners, Elisabeth en Johannes, waren geronseld en nu moest de logistiek worden vastgesteld. Kleine territorium-kwesties tussen Roosje en Melissa staken onverwacht de kopjes op en werden met nauw verholen vrouwelijk venijn uitgevochten over de hoofden van Albertus en Piet heen. Die keken genoeglijk toe,…

Ik ben veertig en gelukkig, zelfs met schizofrenie. Mijn moeder gaat eindelijk op vakantie naar Amerika en ik ben voor het eerst niet bang meer voor de dood hoewel mijn vader stierf toen ik drie was en ik op mijn vijfentwintigste met een psychose in een inrichting belandde overmand door angst. Dat ik met hulp, kracht en de moeder nu eindelijk het…

Albertus nam plaats op het terras om daar een gedoogpeuk te genieten. Dat kwam hem op een licht-afkeurende frons van Roosje te staan, die het zich als vrouw tot opdracht rekende steeds haar invloedsgrenzen te verleggen. Albertus beantwoordde dat met een blik van ’jekennutmedoen’, waar Roos -dat zij in haar voordeel gezegd - in de tuinkamer stiekem…

De vrouw in de deuropening keek onbegrijpend. ‘Mevrouw Hertsberger?’ ‘Mevrouw Louise Hertsberger.’ ‘Oh. Zeg dat dan meteen. Louise. Ja ja. Maar die is volgens mij ernstig overleden.’ ‘Ja, maar ze heeft ons gevraagd eens bij u langs te gaan.’ Ze keek het tweetal onderzoekend aan. ‘Astraal?’ Melissa grinnikte.’Nee. Voordien.’ ‘En wie ben jij dan…

Melissa keek hem aan. ‘Albert.’ Het “Bert” kwam haar niet gemakkelijk uit de keel maar Albertus nog minder. ‘Ja?’ ‘Volgens mij ben jij niet een snelle beslisser.’ Hij haalde de schouders op. ‘Beslissen kan ik razendsnel. Het is meer de uitvoering die onder vertraging lijdt. Hoezo?’ ‘Nou, het lijkt mij dat enige actie jouwerzijds op zijn plaats…

Melissa werd wakker door een amechtig kuchende automotor, gevolgd door uitlaatknallen. De plek naast haar in het grote bed was leeg. In de badkamer hoorde ze watergeruis en vloeken. ‘Kutmesjes. Ik ga een shaver kopen.’ Ze deed het raam open en zag een verveloos bestelautootje. Op de motorkap was een afbeelding van een grote roos met daaronder in…

Melissa overdacht de mogelijkheden die het grote huis haar zou kunnen bieden. Een geëmancipeerde meid is op haar toekomst voorbereid. Maar echt van harte ging het niet. Ze was moe. Albertus had niet veel voedzaams in huis. Ze beperkten zich voorshands tot een kopje poederkoffie in de tuin onder de zware bomen. Het werd donker. In het Westen was…

'Dan moet je zo'n vent hebben als ik,' mompelde de vrouw bijna onverstaanbaar, terwijl ze een weekblad voor haar mond hield. Het gezicht van haar man was één en al pret. 'Ik stond vanmorgen op,' zei ze moeilijk, 'en het eerste wat hij zei was: 'Je moet eens in de spiegel kijken, je ziet er niet uit!' Heel even gunde ze ons een blik achter het…

Wat ben ik blij, wat ben ik blij. Het jaar is toch nog goed verlopen, al had ik dat in het begin niet verwacht. Lopen dat is het woord waar het om draait, lopen dat is het waar het om gaat. Half 2007 werd lopen een groot probleem, nog maar 51 jaar waar moest dat heen. Van huisdokter naar de specialist die het dan ook weer niet wist. Weet u wat,…

Zoals zoveel mensen ga ik elk half jaar op controle naar de tandarts, met de spreekwoordelijke “dood in mijn schoenen” want er zijn volgens mij niet veel mensen die er helemaal niets van hebben om één keer per half jaar die controle te moeten doorlopen, en nu praat ik niet over het gros van de hele wereld, ik praat over mezelf. Vreselijk vind ik…

Ik had hem al eens eerder gezien, leunend op een dikke bolide, Hobbemaplein, wijzend en gesticulerend waar de Schilderswijk moest wijken voor nieuwbouw, havanna in de linker mondhoek. Opdrachtgever versus aannemers, hij speelde ze tegen elkaar uit. En dan kom ik hem weer tegen, kinderboerderij, Zuiderpark, rolstoelend wil hij naar binnen, kan dat…

Het Duitse onderzoeksbureau Explorandum heeft het uitgewezen: geluk ligt in kleine dingen. Het merendeel van de mensen die zichzelf gelukkig noemen (64 procent), brengt het liefst tijd door bij partner, familie of vrienden. De helft van hen vindt dat zonneschijn en een kus van een geliefde een wereld van verschil betekenen. Niet dat het bureau daarmee…

De stoel, waarin zij neerzeeg, was veel te groot, echt gemakkelijk zat ze dus niet. Deels kwam dat ook omdat ze vandaag, een soort van feestdag, een koninklijke string had aangetrokken. "Goudbrokaat zit niet plezierig", besefte ze, maar ze droeg haar kruis lijdzaam. Met de billen bloot voor een onwetend gehoor, blosjes sierden haar wangen. Op haar…

'Goede morgen mevrouw, U ziet er goed uit', zei m'n huisarts en wendde zijn blik van mijn vakantiebruine voorkomen terug naar zijn computer. Ik vulde zijn gedachten in; gelukkig, het gaat goed met haar, snel klaar. Met twintig minuten vertraging op z'n spreekuur maakte hij een gehaaste indruk. Dit gebeurde vaker en ik had voor de goede orde mijn…

Urine kan vreselijk stinken. Wie kent nog de krakeling? Niet van de warme bakker maar uit het straatbeeld. Een plaats voor mannen om snel af te kunnen wateren. Remedie tegen het wildplassen avant la lettre. Handig na een cafébezoek met teveel bierinname. De krakeling is om een aantal redenen (o.a. stankoverlast) vrijwel verdwenen. Ook zijn gesuikerde…

Er zijn mensen die mij voor asociaal verslijten, want ik rook. Alsof het niet asociaal is dat ik, elke keer als ik zo'n longdrijvertje opsteek, eraan herinnerd word wat mij en mijn omgeving te wachten staat. En dat, louter en alleen, omdat ik verslaafd ben, daar kan ik toch ook niets aan doen?! Want, net als u, ben ik een product van diezelfde omgeving…

De doos was heel even leeg, de inhoud had ik in mijn wijnrek geplaatst, de verpakking werd daarna heel rap ingenomen door mijn poezenkind. En dat is zo mooi, te weten dat ik mezelf de komende tijd klem kan drinken, maar dat mijn kleine poeske altijd de plaats zal innemen die ik misschien heel even vergeten was. Zij kijkt mij dan ook vaak verbaasd…

Er was eens een lief klein hondje, zijn naam doet er niet toe, maar ik noem hem Vlekkie. Guitig snoetje, diende baasje en vrouwtje naar behoren, kreeg op tijd natjes en droogjes, blikte vervolgens omhoog in dankbare oogjes. En toen ging het helemaal fout, Vlekkie kreeg alleen maar eten als er ergens in de verte een klingeling klonk. Waarom weet niemand…