Verhalen over hobby

Op een dag zei vader Pluis: zo begon elke avond het verhaaltje van Nijntje, wat voorgelezen werd aan mijn jongste als ze net in bed lag: het favoriete boekje wat altijd gekozen werd als het gevraagd werd: We gaan met Nijn naar de speeltuin toe…hoi hoi en zo ging het verhaaltje verder. Je las in die tijd de kinderen voor - net voor het licht uitging…

Ze verlangde terug naar de tijd van toen ze nog arm en eenzaam was, veel overzichtelijker dan al dat geld en mensen waartussen ze moest kiezen. Het was een zware dag geweest, gedwongen gebogen over idyllische kwesties. Normen en waarden, haar beslissingsdrang was nihil. Twijfel bleef heersen in haar geest. Ze stond te vaak stil, bij het geroezemoes…

Iedereen kent of heeft ze wel, een hor om te voorkomen dat die lastige zoemende beestjes binnen komen, zonder dat ze uitgenodigd zijn. Of die gore vliegen, ook al geen vrienden van me. Dus zitten er in huize T horren voor de ramen! Een uitkomst natuurlijk en bij de overstap naar dit appartement was ik in de gelukkige omstandigheid dat er een buur ging…

In het eerste deel is al te zien dat het leggen van die hele piepkleine stukjes die, als het geval af is, dan een puzzel blijkt te zijn, niet mijn favoriete hobby is. Het meest maffe is dan nog wel dat, als het ding dus af is (in mijn geval dus nooit) je het afbreekt, (had ik al eerder gedaan) en terug stopt in de doos, jawel die doos waar ie uitkwam…

Ze heeft een heerlijk ruim huis, een huis met drie verdiepingen ook nog en dat is best luxe in deze tijd, zeker als je bedenkt dat het nu verdraaid lastig is om sowieso aan een huurwoning te komen, maar ja, ze woont er al jaren en is echt niet van plan om te verhuizen! Niet alleen omdat ze het er ontzettend naar d’r zin heeft maar ook omdat: verhuizen…

Was het ergens in Amerika, China of India? Zeker is het dat op het treinstation een oude dobbelsteen onder een stapeltje verfrommelde kranten lag. Die papieren waren achteloos op het perron neergegooid door reizigers. Die dobbelsteen peinsde over zijn lange geschiedenis van heen en weer worden geworpen: "In het gokpaleis hoorde ik juichkreten en…

We kregen van een vriendin een regendouche, met thermostaatkraan erbij ook nog en echt ik vond het een heerlijk apparaat maar manlief is copd patiënt en die kon dus totaal niet tegen het genot van een regendouche, hij kreeg het extra benauwd en tja, dan is goede raad duur maar niet zo duur dat we daar geen oplossing voor konden vinden. Dus na een paar…

Tjonge jonge, twintig jaar schrijf ik al op beide sites, zowel op Gedichten.nl als hier! Twintig jaar en wat is er veel veranderd, mensen, collega-schrijvers ontvielen ons, ze worden node gemist, maar lieten veel van hun erfenis hier achter. Wim Niesten bijvoorbeeld, die ik tevens persoonlijk kende van de ‘Nachten van het Gedicht’ die hier in Capelle…

In onze stad werd vandaag een braderie-rommelmarkt gehouden! Kraampjes met nieuw en oud spul waren talrijk, te kust en te keur kon je boeken, snuisterijen, speelgoed en wat dies meer zij bekijken en eventueel voor een leuk prijsje in de wacht slepen! Tenminste dat is van de rommelmarkt de bedoeling, de braderie heeft natuurlijk nieuw spul dus daar betaal…

Naar aanleiding van mijn stukje ‘haute cuisine’ stroomden de reacties binnen. Verzoeken voor het geven van kookworkshops en dergelijke - ongelofelijk. Helaas mijn kookkunsten worden iets te hoog ingeschat. Vanmorgen vroeg werd ik wakker met de gedachte: gut o gut,wat heb ik aangericht. Mijn kookkunst stelt niks voor. Het is niet meer dan dat ik…

Het is mijn beurt om te koken. Om heel eerlijk te wezen, mijn vrouw kookt meestal, maar ik vind het soms ook leuk om te doen, en dan zeg ik maar dat het mijn beurt is. Meestal probeer ik zo snel als mogelijk is te koken. Ik vind het risico gewoon te groot, dat als je soms een ander-half uur in de keuken bezig mocht zijn, en het niet echt lekker is,…

Mijn echtgenote en ik zijn vorige week teruggekeerd van een zonnige najaarsvacantie in Portugal. Een heerlijke onderbreking van het almaar grijzer en grauwer wordende najaarsweer hier. Terug in het goede vaderland waren wij echter zo snel gewend aan het oude dagelijkse ritme, dat wij na een dag of twee het liefst per direkt een vlucht naar de zon hadden…

Eén keer in de 2 of 3 weken ben ik aan de beurt om de column live te presenteren bij de radio.In een actualiteitenprogramma ervan is een column een vast onderdeel. Samen met drie mede-columnisten vullen we die tijd dan in. Er zijn twee mannen en mijn persoontje, de mannen houden zich voornamelijk bezig met politiek, da's helemaal mijn ding niet.…

De Kruidenlaan is lang, langer dan ik verwacht had. Men is hier aan het werk met enorme graafmachines met merkwaardige, mechanische hulpstukken die dienen om het blootliggende gele zand in te scheppen en elders weer te deponeren, een op het oog zinloos karwei dat echter vanzelfsprekend dient ter verfraaiing en beveiliging van deze straat in de achterstandswijk…

De tekenles zal plaatsvinden in een atelier dat ik van eerdere gelegenheden ken en dat op welhaast wanordelijke wijze is volgestouwd met allerhande materialen; potten met verf, tekenpapier, penselen, voorwerpen om na te tekenen en wat dies meer zij en dat uitzicht biedt op een binnenplaats waar vervuilde ramen met vervuilde gordijnen die een merkwaardige…

Duiken kan iets onbekends zijn. Je doet je onderbenen en je voeten in een onzekere wereld. In stille wateren. Deze wereld is de wereld van onderen. Ik ben ook wel een beetje bang omdat ik met passie voor het avontuur om in stille vennen en sloten te willen zijn en daarom zojuist een snorkelset heb aangeschaft en een onderwaterlamp. Waar ben…

Ik zat ondertussen duizend en vierhonderd meter onder de Groningse grond vlak bij de Nederlandse gasbel in een postzegelwinkeltje. Via een lift ben ik zo diep gekomen. Terug naar de man met de plastic broek aan de Lek. Hij zoekt vergeefs in Benidorm zijn zon maar laat hij houden van de potloodgrijze regenwolken van kletsnat Nederland waar nooit…

“Ik moest over spokenspinsels schrijven vanavond,” zei Olifant toen hij weer thuis was. Muis keek minachtend. “Je vindt het zeker niets hè,” “Dat heb je goed geraden. Ik zou er helemaal niet tegen kunnen.” “Nou ik zat ook behoorlijk in de moeilijkheden. Als het nou nog hersenspinsels geweest waren.” “Ja, hersenspinsels heb jij genoeg” Muis keek…

Verdomme, verdomme, vloekte een rijzige grijsaard nijdig toen die met zijn laatste dart een bouncer veroorzaakte. Door die ene pijl verloor hij het spel én de wedstrijd. Inderdaad, het geluk hangt soms van één klein feit af. Hendrik, de intussen gekalmeerde gepensioneerde ambtenaar, borg zeer zorgvuldig zijn titaniumpijlen weg in een lederen etui, vroeg…

Een glaasje wijn op zijn tijd gaat er bij mij prima in, ook twéé glaasjes wijn wel. Voor intimi zal de titel van dit verhaal dan ook meteen duidelijk zijn. Denken ze. Want niets is wat het lijkt en bijvullen is soms een uiterst moeizaam karwei. Natuurlijk gaat het hier niet om mijn glas maar om mijn verwarming. Ja... verwarmingen dienen om de zoveel…

Een grote spanning neemt bezit van mijn lichaam. Het is de eerste keer dat ik met ecoline ga schilderen. Potjes met verschillende kleuren inkt staan als gedrilde soldaten in gelid, op mijn tafeltje. Een groot stuk papier, ongeveer zestig- bij tachtig centimeter, kijkt mij uitdagend aan. Daarnaast ligt een pipetje, een rietje, een spons en een klein…

We zaten op het terras en nipten droevig aan een drankje. We hadden de dag behoorlijk verprutst en probeerden elkaar een beetje te troosten... 'Dat doet-ie wel vaker,' knarste de vrouw tegen Jet, mijn partner, terwijl ze haar man verwijtend aankeek. We hadden een rondpas en daar snapten we niets van. De man lachte schaapachtig. 'Ik had moeten…

Ik heb het koud en ik schrik, het is al weer 15.00 uur en ik heb eerlijk gezegd nog niets gedaan. Ik zit al weer uren achter de computer, het lijkt wel een zaak van leven en dood. Zelfs vergeten de kachel iets hoger te zetten, zodat ik nu zit te rillen achter mijn bureau. Gelukkig ik heb toch nog wat gedaan, vanmorgen nog even naar de bank geweest…

Mijn vingers hangen boven het toetsenbord van mijn laptop. Ik wil schrijven… Alleen weet ik nog niet over wat. Ik heb zoveel wat ik op wil schrijven dat ik niet weet welk onderwerp ik nu weer eens aan zal snijden… Intussen verblindt de rook van mijn sigaret me even het zicht en krijg ik een tranend oog. De jazzmuziek van David Sanborn klinkt heerlijk…

Genoeg troep op de rommelmarkt. Genoeg potten, pannen, serviesgoed, glaswerk en huishoudelijke rotzooi. Schaamtevol wend je je hoofd af bij het zien van een aangekoekte braadpan en iets verderop een beschimmeld en met hondenharen bedekt vloerkleed. Wat mensen al niet weg durven geven aan deze 'voor een goed doel' rommelmarkt. Ik heb mijn slag…

Ik woonde toen op een studentenflat. Ieder van ons had een kamertje niet groter dan een plee. Ruim dus niet, verdomd als het niet waar is. Toch hadden we pret. Niet met onze studie. Zelfs niet met onze meiden. Nee, met Jan. Jan studeerde informatica en vertelde ons, dat hij bezig was aan een uitzonderlijk apparaat. Ja, een apparaat dat zelf verhalen…

‘Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast…’ zingt Herman van Veen me toe vanuit de radio. Een liedje over tijdnood en het eeuwige hollen van de mens. In een razend tempo worden dagen en maanden door tijdsdruk weggevreten. Alles moet sneller en perfecter. Er moet gescoord worden, op elk niveau.…

Beste Cor Jan van Zwol, Een aardig “Gefeliciteerd Wendy, met je behaalde titel Columnist van het jaar” zou je niet hebben misstaan. Het zou zelfs leuk zijn geweest. Maar nee, in plaats daarvan trek je van leer in een aanvalscolumn met een hoog en-toch-ben-ik-beter-dan-jij gehalte. Jammer, dat je je als winnaar van het zilver zo laat kennen. Jammer…

Mijn man houdt van ronkend tuingerief. Brommend, sputterend en daverend tuinmateriaal bekijkt hij met dromerige jongensogen. Opper ik het idee om misschien nog een klimroosje te plaatsen achter de gebogen beukenhaag: een klimroosje dat eventueel zal geleid worden langs metalen palen en stalen kabels, gegarandeerd begint hij de hoeveelheid betonmix…

Een strandje aan het Gooimeer. Jonge knapen in gelikte uitrusting laten zich door een vlieger omhoog trekken. Misselijkmakend hoog. Gezekerd door een lijn die door enkele vrienden in bedwang wordt gehouden. Gevaarlijk. Gewoon een vliegertje oplaten is niet spannend genoeg. Ach zoete herinnering. Twee weken sparen samen met mijn broertje, zodat we…