Verhalen

Het was weer eens tijd om mijn voorraadje sokken aan te vullen, er waren de afgelopen weken slachtoffers gevallen, ik had de nagels van mijn grote tenen niet op tijd in de gaten. Mijn zoon is mede debet aan het slinken van de stapel bolletjes gepaarde voetbedekking, hij steelt ze onder mijn neus vandaan. Die zie ik dus (liever) nooit meer terug, want…

Mijn bezigheid is momenteel (mede door de hitte) om veel te schrijven. Zoveel dat ik zelfs met de dagen in de war raak. Ik schrijf en schrijf, schrijf wat ik denk. Ik schrijf reacties aan fok.nl , maar ik begin te twijfelen. Is het wel juist dat we ik me zo druk maak? Ik word er alleen maar depri van. Ik lees dit en denk: "Er zijn 2 kanten aan…

Wat hebben we er naar uit gekeken, wat werd er gemopperd over het weer. Zo slecht was het nog nooit eerder geweest. En ik optimist bleef maar herhalen: dat houden we nog te goed! Had ik mijn mond maar gehouden, want ik geniet van een zonnetje in mei. Laat mij een uurtje in de zon genieten en ik ben bruin. De verdere zomer kunt u mij in de schaduw vinden…

Ik heb een computerzoon en ben dus ook in het bezit van een computer. Hiermee kan ik tegenwoordig al aardig overweg, maar in het begin was alles zo apart en was ik heel vaak in een overmoedige stemming. De messenger vond ik echt heel leuk. In de tijd dat dit verhaal zich afspeelde, hadden we er nog geen geluid bij. De beleefdheidsfrasen waren…

Wachtend op onze reisleider zat ik samen met mijn man Andyin het atrium van Margaritha Village. Wij wilden vanwege problemen aan het thuisfront eerder terug van onze vakantie op Isla Margaritha. Tegenover ons zat een jong Hollands stel. Ik had dit niet meteen door omdat zij geen Nederlands spraken; gekker nog, zij spraken helemaal niet met elkaar,…

Twijfel en nog eens twijfel. Wat te doen, als je niet weet wat te doen. Een waar dilemma. Zelfstandigheid is een groot goed en ik doe het vrij goed. Maarr……alleen zijn is ook niet alles. Nu heb ik natuurlijk mijn kleine kattenkind. Hij houdt mij behoorlijk bezig en dat is zeker met deze hitte een hele opgave. Een jong beestje is het, net 4 maanden…

Ik was op weg naar mijn moeder. Deze titel verdiende zij niet; zij was mijn pleegmoeder en ik had het meestal over stiefmoeder. Aangekomen bij 'IJseloord', het complex van aanleunwoningen, was op afstand al te zien dat het moederdag was. De parkeerplaats was vol en ik moest uitwijken naar een ander terrein. Iets anders dan bloemen had ik niet kunnen…

Vandaag in het nieuws: Het Hoornbeeck College te Amersfoort weigert een leerling aan te nemen, omdat hij thuis een open internetverbinding heeft én TV. De school stelt in zijn toelatingseisen, dat het zich verdiepen in moderne lectuur, muziekuitingen en massamedia, zo nodig kan leiden tot een afwijzing. Vanwege het god-onterend en mensverwoestend…

Er gebeurt soms wel heel veel ons heen he. Soms denk ik wel eens dat niemand (n)iemand meer begrijpt. Haast een Babylonische spraakverwarring. Het is dan ook erg warm en de hoofden zijn wellicht oververhit. Zelf maak ik me er ook schuldig aan. Ik heb een schat van een kat, echt waar! Een nog heel lief en onschuldig beestje van net 4 maanden.…

Tien lege dozen heb ik om te vullen en ik kijk wanhopig om mij heen, waar zal ik beginnen? Verstandig lijkt me in de keuken en daar neem ik een aantal pannen, borden, soepkommen en bekers en stop die samen met handdoeken en theedoeken in de eerste doos. In de kast in de kamer liggen liedboeken en bijbels, een naaidoos, veel foto’s , een verbanddoos…

’s Avonds, tijdens mijn dagelijkse tuinwandeling, bemerk ik een ravage in de moestuin. Langs de rand van het moestuinpad is bieslook verpletterd en afgescheurd. Ook het bed met uien is verwoest. Verschillende uien liggen uitgerukt of zijn geknakt. Het slabedje naast de uien heeft het eveneens moeten ontgelden. Een krop groene krulsla is volledig afgebeten…

Alle mensen zijn gelijk, ook al lijkt dat er niet altijd op. Nee, integendeel, er zit wel duidelijk verschil tussen. Je hebt kleine mensen, grote mensen, vriendelijke mensen, wijze mensen en alles wat daar de tegenhanger van is. Mensen hebben allemaal als overeenkomst dat men gelooft in zijn eigen gelijk en het beste wil voor zichzelf. Je eigen…

Er zijn mensen die mij voor asociaal verslijten, want ik rook. Alsof het niet asociaal is dat ik, elke keer als ik zo'n longdrijvertje opsteek, eraan herinnerd word wat mij en mijn omgeving te wachten staat. En dat, louter en alleen, omdat ik verslaafd ben, daar kan ik toch ook niets aan doen?! Want, net als u, ben ik een product van diezelfde omgeving…

Een prachtboek van Hector Malot. Remy heette de jongen die heel veel meemaakte en toch na een enorme omzwerving weer bij zijn moeder terecht kwam. Ik heb toen ik jong was heel erg genoten van dit boek. Er gebeurt daadwerkelijk veel in een mensenleven. Soms is het heel leuk om te zien hoe de afloop van zulke ingrijpende gebeurtenissen is. Soms dus…

Er zijn heel wat mensen, in en buiten Nederland, die te kampen hebben met een zwaar gemoed. Ze lachen te weinig. Die stakkers krijgen van de dokter meestal een paar kilo Prozac voorgeschreven: dat klaart het gemoed, en de patiënt lacht weer wat af. Maar er bestaat een veel goedkopere therapie. Kijk eens een zondagje naar het programma van Harry Mens…

Het is een drukte van gelang in het te koop zijnde kinderhuis. Advocaat Advocaat is er met drie koters die nu al electronisch hun voorkieskamer ontoestapbaar maken. Dat kan makelaar Kind niet over zijn hoofd laten gebeuren. Hij opent de meterkast om de stroomoverlast te hinderen. Niet dat iets helpt natuurlijk. Makelaar Kind is al tweeënvijftig…

Vanmiddag was ik in een gebouw, waarvan ik nooit had kunnen dromen daar ooit op visite te gaan. Vorige week las ik een artikeltje in de krant over een verhalenvertelster, die een rondleiding gaf door het 200 jaar oude Bronbeek. Bronbeek is een tehuis voor ex-militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (de Knil-militairen), die in Indonesië…

Ik droom soms van een wereld waarin geen verlies bestaat. Een wereld waarin kinderen hun ouders nooit verliezen. Een wereld waarin ouders nooit afscheid hoeven te nemen van hun kinderen. Het is een mooie wereld, maar een wereld die alleen maar bestaat in mijn dromen. Of tenminste: hij bestaat alleen in dromen. Want laten we eerlijk zijn dat ik niet…

Het derde loket Administratie bijhouden is niet echt mijn favoriete bezigheid, daar heb ik het volgende op gevonden: ik heb een map aangelegd ‘Nog te doen’. Dat geeft een opgeruimd gevoel totdat de map bijna uit elkaar barst. Dan geeft het weer rommel die nodig opgeruimd en uitgezocht moet worden. En daar gaat het meestal mis, ik krijg bijvoorbeeld…

Mevrouw Klinkenberg was mijn hospita. Zij was weduwe en haar man had een goeie baan bij de Post gehad, zo zei ze altijd. Ik was op zoek naar een kamer omdat mijn ouders mij de deur hadden gewezen. Hier kon ik niet om rouwen want ik had het ook met hen gehad. Mevrouw Klinkenberg bood mij woonruimte op de tweede verdieping. Er waren twee kamertjes…

Sommige mensen maken zich druk over van alles, zoals het verspreidingsgebied van de vuursalamander, de teloorgang van een ondersoort van de steenbreekfamilie of de habitat van de Indische olifant. Ze willen beschermen, vasthouden aan wat eens was maar nu dreigt te verglijden in de tijd. Men gaat volkomen voorbij aan de evolutie en staat, soms van…

Jij weet dat niet, wat allemaal gebeurt met en rond mij. Dat komt omdat jij in de wereld van Daar bent, niet in de wereld van Hier. Daar is: Dood. Wat een vreemd woord met betrekking tot jou! Het hoort niet, het bestaat niet! Daarom zal ik je even bijpraten; ik zie jou enkel in mijn gedachten, in mijn dromen, maar dat is niet genoeg, dat begrijp…

Joost Ravoo is de PR-directeur van de Nederlandse Spoorwegen. Zijn werk is dus de NS een positief imago te bezorgen. Dat is natuurlijk een bijna onmogelijke opgave. Veel treinen komen te laat, als overstappende reizigers op het perron arriveren rijdt hun aansluiting letterlijk voor hun neus weg enzovoort enzovoort. Dus heeft de NS een ernstig imagoprobleem…

Ik volg het journaal niet zo intensief meer. Het maakt mij somber en ik wil mijn verworven rechten behouden. Vroeger zeiden oudere mensen: “Vroeger was alles beter dan nu”. Ik vond mijzelf tamelijk modern en zou dat nooit zeggen, want ik vind deze tijd toch wel heel bijzonder. Toch is er wel het één en ander veranderd. Dat weet ik heus wel, maar…

Okee, ik zal het maar eerlijk opbiechten. Het viel allemaal niet mee, want we moesten er een half uur van tevoren zijn en er stond al een enorme rij te wachten. Het schoot ook allemaal niet op en bovendien was het koud en het begon te miezeren, daar werd ik dus niet vrolijk van. Ik had onmiddellijk spijt dat ik gekomen was, maar toen begon een aantal…

"Heb de zon in je hart…" - hier pauzeerde hij. We wisselden even een korte blik van verstandhouding. Ik knikte en stak mijn hand op ten teken dat ik zou gaan - … "en uien in je buik" ging hij verder, terwijl ik mij omdraaide en me losmaakte uit de rij omstanders. Kort daarop hoorde ik nog net een lachsalvo boven het omgevingslawaai uit - Het kan…

”Zou ik wel of zou ik niet”; dit bedacht ik me toen ik van boodschappen doen de winkel uitliep. Ik ging dus niet op visite bij mijn pleegvader. Het gevolg was, dat ik een andere route naar huis nam en op een gegeven moment achter een vrouw aanliep die iets met haar been trok. Ik liep een halve versnelling hoger en stond op het punt haar in te halen…

De zuid-afrikaanse wijn, die gisteren nog als middel diende om mijn angsten te bedwingen, heeft mij vanmorgen gewekt met een misselijk gevoel. Zo begin ik mijn dag met paracetamol 500 mg en mijn vaste vitaminepillen. Doorgeslikt met een restje kaapse pracht. Ik wilde een gedicht schrijven vanmorgen. Over de haat, over de frustratie. Ik wilde een…

”Wat je zegt ben jezelf, met je kop door de helft. Met je kop door de muur….” Zo ging een versje dat wij als kinderen op het schoolplein gebruikten. Hoe ouder ik word, hoe meer waarheid ik ga ontdekken in al die oude dingen. ”Wat je zegt, ben jezelf!” Ik vertaal dat tegenwoordig als: ”Hoe je klaagt, zo ben je”. Bosjes mensen die klagen, hebben…

Ach, ze wilden zo graag een poes en riepen: Hè, mam, toe nou! Ah, waarom nou niet? Nou, dat was voor mij helder en klaar, ik had geen zin in een klein vies katertje dat steeds maar overal op of tegenaan pieste. Nee, voor mij hoefde het helemaal niet! Maar ja, zij waren met twee en verbazend vasthoudend. En op zekere dag, vermoedelijk in een vlaag…