Ik ben ouder dan ik was en nu ben ik een ouder. Mijn kinderen verwijten mij soms dat ik niet zo kinds moet doen, gniffelend voorspel ik hen dezelfde toekomst. De Lord is niet meer, het kind komt nimmer meer op tijd en blijft derhalve altijd kind. Ouder worden we allemaal maar we worden niet allemaal ouders. Jon Lord is niet meer, Child in time…

Daar liepen we met de handen van de wind, zomaar droomverloren te stotteren als gehandicapte weesjongens, met snotterende neuzen. Het was de eerste keer dat we de zee in volle glorie zouden zien, en met onze korte benen leek de weg daar naar toe oneindig, alsof er een buitenaards verlangen zich in onze zielen had gevestigd. Een verlangen dat door de…

Van achter heet ik Komrij, hartstikke dood en daar gaat u aan voorbij. U sleept een kist de kerk in op Nederland 1 vol met bevlogenen die mij verkrachten op het altaar. Mijn naam is Gerrit en ik stal als de raven om maar niet dezelfde fout als jullie te maken. Gelukkig lag ik in de kist en zat ik niet in het publiek. Ik ben wel zo arrogant dat…

Daar ging hij in zijn uitvergrote pennendoos, gedragen door strakke gezichten in ganzenpas, droevig in de Amsterdamse regenval. Zijn arme weduwnaar Charles was werkelijk aangedaan en miste zichtbaar zijn grootste zielsverwant. Had Gerrit dan al die weelde aan hem te danken? Dat geloof ik voor geen millimeter. Gerrit was mans genoeg voor zichzelf. Toch…

Amper twee dagen na terugkeer vanuit ons vakantieverblijf en het ons al lang zo vertrouwde stekje op het eiland Gran Canaria, zit ik al weer voor het beeldscherm om het een en ander van me af te schrijven. Voor het geval dat sommigen zich in de afgelopen weken zouden hebben afgevraagd, waarom ik geen enkel respons op welke reactie onder één van mijn…

Mijn literaire belangstelling begon ooit met Toppers in Strip, waarin ik via gekleurde tekeningen en tekstballonnetjes in aanraking kwam met Moby Dick, Huckleberry Finn, Robinson Crusoe, 20.000 mijlen onder de zee, De koerier van de tsaar, De negerhut van oom Tom, Alleen op de wereld, Baffalo Bill etcetera. Op de scholen moest ik diverse romans lezen…

De vorm waarin een en ander gegoten dient te worden, daar ligt de hobbel voor mij. Eigenlijk totaal onbelangrijk, maar buiten zinnen letterlijk een hart spuien waar de geest overloopt... Onafgemaakte zin, gebeurt mij wel vaker, soms maak ik mij er van af met puntjes. En toch..... Waar woorden wonen, wonen woorden waar.…

HOE DE DICHTER ALLEEN OVER BLEEF ER WAS EENS EEN KNAPPE PRINSES EN EEN JONGE DICHTER. De prinses woonde op een klein kasteeltje in haar eentje met haar strenge norse rijke vader die haar graag zag getrouwd met een rijke edelman. Helaas was de dochter wel knap en had een mooie jurk maar ze was niet heel aardig. De dichter was jong en eenvoudig en…

Foppe was aan het einde van zijn levensfase jeugd gekomen en wilde zo niet verder. Alleen in de natuur vond hij rust en hij ging 's morgens altijd praten met de oude eikenboom aan het einde van zijn weggetje naast de oude boerderij. De boom zweeg immers maar luisterde en hoorde al zijn gemoedstoestanden aan. Op een dag wenste foppe dat hij ook maar…

Zij weet donders goed dat haar tijd er bijna op zit, klampt zich vast aan mijn wekelijks verschijnen. Soms valt ze om en wil ze het niet weten, geheimpje dat ik moet bewaren. Vandaag wist ze niet meer welke dag, verslapen bracht ik haar terug naar bed, dankbaar de rust trok ik gordijnen naar vergetelheid. Een taske thee met koekjes, drie lieve kusjes…

Ik genoot oprecht van de snedige zinsneden, die wijlen Hermans zo gedreven en trefzeker wist af te vuren op zijn literaire vijanden. Hij trok zich absoluut niets aan van de emmers bagger, die jaloerse minderbedeelden over zijn werk pleurden. Meestal uit persoonlijke frustratie, omdat ze niet zo begenadigd en correct de pen hanteerden als hij. Veelal…

Soms ben ik zodanig in regressie, dat ik dorstig naar de bollingen van verafgode melkborsten kijk. Koeien geven ook melk, maar dat is lang zo spannend niet. Zelfs oude, tandeloze kerels zie ik loeren. Nou en, het is de bron van onze (bier)dorst. Zelfs Jezus wordt vaak afgebeeld als lurkend schavuitje. De godin Artemis barst van de borsten, al…

Ooit kende ik een schizofrene jongedame, die de hele dag in de bijeen geplukte gedichten door Gerrit Komrij zat te bladeren en aandachtig te lezen. Ik vroeg me af wie die ploeteraar toch kon zijn, want hij moest wel een megabibliotheek bezitten in mijn verbeelding. Een tijd later las ik zijn autobiografische boek 'Verwoest Arcadië', waarin ik hem…

VANDAAG is de tour de france etappe in BRETAGNE. Dit vind ik een heel mooi deel van France. De uitzichten zijn wijds en de zeekust met rotsen is indukwekkend. Er zijn zelfs poortjes in de bergen aan zee. Het klimaat is er heftig. Veel wolken en wind en regen afgewisseld met felle opklaringen. De wegen zijn goed en het peloton fietst er rustig door…

Heerlijk, die PVV, commotie op commotie en het valt uiteen als een verwelkte bloem, laten we een narcis nemen, want narcisme is de opgefokte leider niet vreemd. 'Wilders is geen democraat!', zegt Hero Brinkman nog eens in Nieuwsuur. Hij is een van de belangrijkste voorlopers van de weglopers bij de PVV. Nu zijn twee andere, gefrustreerde klaagheren…

In 'War of the Worlds' werden de Marsmannetjes als zeer bedreigende wezens voorgesteld en het lied 'Nathaniël' is één van de mooiste liederen ooit geschreven en uitgevoerd. De zin 'No, Nathaniël, no, there must be more to life!' heeft me diep ontroerd, vooral, omdat ik er op gewezen ben door een interviewer van de Barneveldse Courant, jaren geleden,…

Het was maandagnacht tegen half drie, daags na de EK finale tussen Spanje en Italie, toen plots André Hazes Wij Houden Van Oranje door het appartementengebouw blèrde. De buurman bonkte op de muur: "Wanneer verander je die kl... ringtone eens Martens? We liggen eruit loser!" Ik schreeuwde terug: "En wanneer schuur jij dat watervaste rood-wit-blauw van…

Jan van den Maanacker is een klant van ons onderzoeksbureau. Hij belt mij. Of wij even willen gaan kijken hoe het er bij Huize Weltevree voorstaat: ‘Zelf heb ik daar geen tijd voor.’ zegt hij. ‘Mijn tante van vaderskant ligt daar en volgens mijn moeder is het daar een rotzooitje. Dus gaan, mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, en ik daar een kijkje…

Vandaag herdenk ik mijn geboortedag, sommige mensen vieren zulks met taart en vrienden. Ik niet, zuip mezelf klem in de haast om de volgende dag te halen. Dit keer is het anders, ik krijg zomaar een hele seconde cadeau, stop de persen en de atoomklok. Hierna ben ik voorlopig gelukkig niet meer jarig. Tot volgend jaar.....…

Piet Ekel heeft het nog het langste volgehouden, maar nu is ook hij zijn medespelers achterna gegaan. Als Malle Pietje blijft hij dierbare herinneringen in mij oproepen, want als kind geloofde ik in de echtheid van de Swiebertje-serie, ik was ervan overtuigd dat die hoofdrolspelers ergens in Nederland woonden en dat die filmbeelden de werkelijkheid…