Daar ligt ie dan, gekoeld als z'n favoriete drankje, ik heb hem nog een dag. Gewassen, netjes geschoren, gemakkelijke kleding en ouwe schoenen want, "dat zit zo lekker". Morgen geef ik hem terug aan de zandgronden van zijn geboortestad, zullen wormen en ander ongedierte tot op zijn bot gaan, maar dat was hij al gewend. En ik zal moeten wennen…

Ik zie zijn lippen bewegen. Zijn grote ogen spreken kwaad, zijn houding dreigend, op scherp. Ik zie hem praten maar hoor hem niet. Hoe vaker ik moet vragen wat hij zegt, hoe banger ik word voor de gestalte, mij onbekend. Mijn doofheid slaat een grens die niet te passeren is. Irritatie tekent mijn lichaam, door hem vertaald naar een houding -communicatiefout…

Zo maar, zit naast mij op de bank, zakt onderuit, glaasje Beerenburg glipt onnavolgbaar uit zijn ongenaakbare rechterhand, hij trekt een scheef gezicht. "Godverdomme", zeg ik, "doe mij dit niet aan", hersendood glimlacht hij alleen nog maar, alsof hij wil zeggen dat hij toch gelijk had. Fred is dood.…

Jaar nul, Jozef schaaft, timmert en zaagt. Jezus vindt iets meer dan drie decennia later zijn kruis, Maria schreit bittere tranen, Magdalena heeft als enige oprecht verdriet. Zo'n dikke zevenhonderd jaar later, Bonifatius laat het leven voor wat het is, onderbuikgevoelens vermoorden een idealist. En dan is het even stil, maar niet voor lang. Kruistochten…

Een gewone dag. Net als alle anderen. Ook vanavond zal ik terug zien op een dag net als voorgaande dagen, en alle, die nog komen gaan -ongetwijfeld - Op de bewakingscamera zie ik twee gestaltes lopen in reflecterende pakken, groen-geel. Een man, een vrouw. Hij draagt een koffer, zij een - toch nog kolossale - tas. Ze knielen neer bij de jonge,…

Het nieuwste snufje op het gebied van spirituele oplichterij is “The Secret”. Waar komt het op neer? Ik citeer: “De inmiddels beroemde film, de Secret, laat fragmenten zien van een geheime wijsheid. Een wijsheid die je het gereedschap geeft om een succesvol leven te creëren. Want je leven is het resultaat van wat je in het verleden hebt gedacht. Alles…

Wat mij betreft mogen alle geschriften, gestoeld op geloof, verbrand worden. Wat mij betreft mogen alle politici, verbonden in coalitie, gedemoniseerd worden. Geestelijke leiders, partijbonzen, wat mij betreft mogen alle managers, omhoog gebonust, doodvallen. Ik kan ook nog aardig tekenen, die cartoon komt er dus aan, verwacht een fatwa van indo-baardapen…

Als ik schreeuw, luister je. Als ik praat, antwoord je. Als ik fluister, versta je me. Ik schreeuw tegen hen die mij aanvallen, die niet naar mijn grenzen luisteren. Ik maak kapot wat mij wil beschadigen. Ik val aan, ik vecht. Ik streef naar een overwinning, blind voor het verlies. Ik praat tegen hen die mij niet kennen. Die ja zeggen, nee…

Niet langer leef ik voor het verhaal ik mag beginnen met het verhaal, mijn leven.... Wanneer ben je eigenlijk iets? Wanneer je er de erkenning voor hebt genoten? Is iets pas realiteit als het bevestigd is? En zo ja, waar baseert het bewijs zich dan op? Ik praat mezelf klem in mijn hoofd, besef dat deze monoloog nergens heen gaat, en staak…

Zij die alreeds handenwrijvend hebben uitgekeken naar het moment dat ze de door hen zelfbedachte necrologie van ondergetekende konden gaan rondbazuinen, komen weer bedrogen uit. Hun moment is niet gekomen, de grafredes kunnen de prullenbak in. Deze van elke vorm van intellecten gespeende zielige troep halfanalfabeten druipt nu de wonden likkend af…

Onverwacht, ik zag het niet aankomen, onverdacht, misschien nog beter verwoord, die hoek kwam uit het niets, uppercut vol op mijn bek gegaan. Ik heb geen zin u alles uit de doeken te doen, weet slechts dat mijn lieve Nathalie mij een plens ijskoud water in 't gezicht heeft gesmeten, maar mij daarna wel volledig heeft afgedroogd. Zij hield mij voor…

Ik heb een klein meisje in me, schreef ik jou. Een verbitterd, zwart, duister meisje, drugsverslaafd. Dat meisje vertrouwt niemand meer, vernietigt zichzelf met haar zelfhaat en is wanhopig verloren in de wereld. Haar eigen wereld. Vandaag realiseerde ik me, dat het meisje aan het sterven is. Ik heb haar nooit laten leven, ze is gevoed door mijn…

Soms heb ik dat, lekker wild om mij heen slaan, nagel ik elke katholiek koliek aan het kruis, hak ik sharia-waardig ledenmaten van scooterkutlichtgetintenoordafrikanen, beuk ik gaarne normen-en-waarden terug in die pleuriskop van grijns-JP. Daar heb ik soms zo'n zin in, dat wil je niet weten. Ik houd het u ten goede, de ontploffing is nabij.…

Heel langzaam bevind ik me op het pad der liefde. Een zoektocht naar wat antwoordt aan mijn diepste verlangens naar koestering. Het zijn armen die ik om me heen sla, het zijn handen waarvan de vingers met de mijne verstrengeld zijn, het is een zachte ademhaling in mijn nek, van iemand die mijn taal spreekt. Mijn ongehoord schreeuw verstaat. Van iemand…

Het is toch verschrikkelijk dat de politie gebeld wordt en de agenten buiten blijven wachten. Waarom bel je eigenlijk politie, ik meende omdat je in nood altijd 112 kon bellen. Deze lijn staat voor hulp aan de medemens, zij die je redden van verdrinkingsdood, van brand tot het halen van je kat uit de boom aan toe. Nee, dat schijnt allemaal veranderd…

Het openluchtbad is aan de andere kant van de stad. Op de enige fiets die wij als gezin bezitten, rijd ik die middag naar de Badstraat; heerlijk zwemmen, mijn lust en mijn leven. De zomerschoolvakantie is eindeloos lang en warm. Toch is zwemmen voor mij, als onzeker pubertje, een twijfelachtig genoegen. Ik heb geen flitsend badkostuum, laat staan…

Dat wilde ik ook worden, later, wist ik veel dat ik daarmee de gelukkigste periode uit mijn leven zou afsluiten. Omdat ik wilde groeien ben ik nu kleiner dan ooit, het meisje dat nieuwsgierig was naar wat die grote mensen in de voorkamer elkaar te zeggen hadden, dat meisje is volwassen geworden. Maar niet groot, speels tikt zij op vingers, beteuterd…

Die Martijn van de Bergh kan het maar niet laten. Nadat hij eerst een Belinda-Keet veroorzaakte door wat enige muizenkiekjes in Huize Meuldijk, geleverd door Rob de Nijs en diens aanstaande, aan weekblad Privé te verpatsen heeft hij nu weer zijn slag geslagen. Een heuse Tweede Kamer-keet op de rit. Foto’s van een totaal ontredderde tweede kamer waar…

De nietigheid van het bestaan, een stofje op de wereld, de wereld een stofje in het universum. Een nog kleiner stofje beweert mijn kleinheid, kleineert reinheid. Kijk, ik zeg niet dat ze dood mogen vallen wat mij betreft, per slot van rekening heb ik daar een stofzuiger voor. Waar het mij om gaat is die arrogantie, de betweterigheid gestoeld op een…

De laatste uren, voordat jij er zou zijn, hadden hun magie verloren. Wat zo ver weg was geweest, was nu zo dichtbij, dat ik niet wist, hoe te relativeren. Van binnen brandde een verlangen naar jou, maar ergens was ik ook kwaad op je. Boos op de liefde, waar ik niet sterk genoeg voor blijk te staan. Boos op de pijn die het voelen me doet, als jij me…